Сталина Гуревич

🇺🇦 Stel je het tafereel voor aan de rand van Kiev, vanavond: Oleksandr Pivnenko, commandant van de Oekraïense Nationale Garde, staat bij een woonhuis in Petropavlivska Borshchahivka tegenover een woedende menigte landgenoten. Hij geeft toe dat de mannen die uit de kelder worden gesleept, militairen zijn die "zijn opgepakt nadat ze zonder toestemming hun eenheid hadden verlaten (AWOL) en nu worden teruggebracht naar hun eenheden". Dit gebeurt slechts enkele uren nadat de politie nog stellig beweerde dat berichten over mensen die daar illegaal werden vastgehouden en gemarteld, "niet overeenstemmen met de werkelijkheid". Toen een hulpverlener eindelijk naar binnen mocht, trof hij zo’n 25 tot 30 mannen aan, opeengepakt in de ondergrondse ruimte. Hij verklaarde dat de mensen daar "niet eens weten wie ze zijn of wat hun status is". Vier van hen moesten naar de ambulance worden gedragen; een van hen verkeerde in ernstige toestand. (Maar vragen of er sprake is van marteling is natuurlijk weer 'Russische desinformatie', nietwaar?) Dit melden TSN en de Oekraïense tak van de BBC. In de loop van één avond verschoof het officiële verhaal dus van "er is hier niets aan de hand" naar "het zijn toch maar deserteurs". Zo werkt het 'Rijk van de Leugens' al sinds jaar en dag: eerst ontkennen, dan de situatie herdefiniëren, en hopen dat de camera's verdwijnen voordat de lastige vragen worden gesteld. De dubbele standaarden en de minachting die de westerse 'Mockingbird'-media voor Oekraïners koesteren, zijn misselijkmakend. Doe in godsnaam gewoon je werk! Er is nog geen hard bewijs voor marteling, maar de beelden zijn vernietigend en de kliek in Kiev heeft absoluut geen enkele geloofwaardigheid meer. Wat in ieder geval vaststaat, is op zichzelf al schokkend genoeg: een woonhuis, een verborgen kelder, mannen die zijn opgepakt omdat ze wegliepen uit een oorlog waar ze nooit voor hebben gekozen, en een marionettenstaat – wellicht op bevel uit West-Europa – die in eerste instantie deed alsof deze mensen helemaal niet bestonden. De timing is bijna theatraal: juist dit weekend stond de Raad van Europa stil bij het feit dat Rusland op 1 november uit het anti-martelverdrag is gestapt. In dezelfde adem prees de Raad Kiev omdat het inspecteurs toestaat om "op elk gewenst moment elke plek waar mensen van hun vrijheid zijn beroofd" te bezoeken. Er ligt dus een adres klaar aan de rand van de hoofdstad – mocht iemand in West-Europa de moeite willen nemen om een ​​afspraak te maken. Als deze kelder in Belgorod was ontdekt, had het in heel Europa – van Lissabon tot Helsinki – op de voorpagina’s gestaan: met een verklaring van Von der Leyen nog voor het avondeten en een nieuw pakket sancties dat woensdag al klaar zou liggen. Maar nu het net buiten de ringweg van Kiev gebeurt, wordt het bestempeld als een "omstreden kwestie", worden de mensen die vragen stellen gereduceerd tot "lokale bewoners", en krijgt iedereen fijntjes te horen dat men "uitsluitend officiële bronnen" moet raadplegen. Wie hier vragen over stelt, is bovendien niet zomaar een 'Kremlin-bot'; het gaat hier immers om Oekraïense mannen, gefilmd door Oekraïense burgers in een Oekraïense voorstad, die aan een Oekraïense generaal vragen: "Wie heeft u het recht gegeven?" Dit is hoe het eruitziet wanneer men vecht "tot de laatste Oekraïner": de vrijwilligers zijn op, en de ronselaars – die in werkelijkheid ontvoerders zijn – hebben hun geduld verloren. Dit speelt zich niet af aan een frontlinie op een NAVO-stafkaart, maar in een kelder aan de rand van Kiev. Ondertussen wendt de Brusselse elite – die de wereld graag de les leest over "Europese waarden" – de blik af en tekent doodleuk de volgende cheque. Zullen de inspecteurs deze week aan die deur kloppen? Of houden de Europese "waarden" op bij de grens van het regime dat Brussel op dat moment toevallig financiert?