jess retweeted
คนที่จะมารักกันชอบกัน มันมักจะมีความรู้สึกเคยเห็นหน้ากันมาก่อน ทั้งๆที่จริงๆก็ไม่เคยเจอกันหรอก อยู่คนละทิศละทาง ห่างไกลกันแสนไกล
jess retweeted
กุตื่นมาเจอเจลหนิงอีดอกสติแตกกกกก
หุตายเกุเดรสสสส
ช็อคหนึ่งเจลหนิง
ช็อคสองบิกินี่คู่ 😭😭😭😭😭😭😭
jess retweeted
💬Collective message
ความฝันที่ไม่เคนบอกใคร ไม่กล้าบอกใคร แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุณรู้นะ ท่านบอกว่าไม่เกินตัวหรอก ลูกท่านเก่งอยู่แล้ว รู้ตัวไหมว่าเก่งมากขนาดไหน ท่านไม่มีห่วงเลย ท่านบอกเราทำได้อยู่แล้ว ชีวิตนีัเร่แบกรับอะไรมาตั้งหลายอย่าง ึวามฝันแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ ท่านช่วยอีกแรงใครมันจะมาขวางทางเราได้อีก
#ดวง #ดูดวง #ดูดวงฟรี
ไปเจอข้อความนึงบอกว่า “ถ้าคุณยังมีเงินซื้อข้าวกินได้ตามปกติ แปลว่าชีวิตคุณก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” อ่านแล้วก็จริงนะ บางวันเราอาจจะเหนื่อยกับชีวิตจนรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย แต่การที่วันนี้ยังมีกิน มีที่นอน มีเงินใช้ประทังชีวิตได้ มันก็เป็นเรื่องที่ควรขอบคุณตัวเองเหมือนกัน
jess retweeted
ภาวะสูญเสียความทรงจำเป็นบางส่วน ในบางช่วงเวลา อาจจะเป็นเรื่องสำคัญและเรื่องธรรมดาปะปนรวมกัน มักเกิดขึ้นได้ในผู้ป่วยที่กินยารักษาซึมเศร้ามาสักพัก เคยถามหมอเหมือนกัน หมอว่าก็เป็นไปได้จากการรักษายาวนานนั่นแหละ มันก็เป็นผลข้างเคียงที่น่าหดหู่ ที่จำไม่ได้ในเริ่องที่อยากจำที่สุด และเลือกเรื่องที่จะลืมไม่ได้
ขนาดพึ่งคบกับแฟนมาราวๆสองปี ยังลืม สับสนเลยว่าเคยมาที่ห้างนี้ด้วยกันแล้ว หรือเคยมีบทสนทนาด้วยกันแบบไหนบ้างในช่วงแรกๆ พอผ่านมามันก็นึกไม่ออกจริงๆ แม้แต่กับเรื่องของไม่กี่สัปดาห์ก็มี
สำหรับเรามันเหมือนจะจดจ่ออยู่กับแค่วันใหม่ๆ วันที่ใกล้ปัจจุบัน ช่วงรอยต่อตอน 20-24 เหมือนหายไป วาร์ปกระโดดออกมาเลย จำไม่ได้ถ้าไม่มีคนเล่า หรือต้องย้อนไปดูรูปถ่ายเอง
เหมือนเคยเขียนแชร์บ้างก่อนหน้านี้ แต่ตอนนั้นมีคนบอกว่าคิดไปเอง พอดีเห็นทามไลน์ช่วงนี้คนถกกันเรื่อง mental health พอดี อยากยืนยันว่าจริง เกิดได้เป็นปกติ แม้จะไม่ดีก็ตาม 5555
jess retweeted
สำหรับคน introvert แบบเรา มีวิธีที่ทำให้ฝืนธรรมชาติตัวเองได้อย่างสบายใจ คือ คิดว่า การพูดคือทักษะ ที่ฝึกฝนได้
ในที่ประชุมฝึกทักษะการนำเสนอ สื่อสารให้คนที่ต่างกัน เข้าใจตรงกันได้
เวลาขายงาน ฝึกทักษะพูดเพื่อโน้มน้าว
กับเพื่อนร่วมงาน ที่ต้องทำงานร่วมกัน - ฝึกทักษะ small talk
เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเล่าว่า ในทีมมีคนอยู่คนหนึ่งพูดเก่งมาก เวลาประชุมทีไรจะเป็นคนลุกขึ้นอธิบายผลงานของทีมทั้งหมด เล่าได้เป็นฉาก ๆ ว่ามีปัญหาอะไร แก้ไขยังไง และงานสำเร็จเพราะอะไร
ทั้งที่คนลงมือทำจริง ๆ ต้องนั่งแก้งานจนดึก ทดสอบแล้วทดสอบอีก บางวันแทบไม่ได้พัก แต่พอถึงเวลาประชุมกลับแทบไม่มีโอกาสพูดอะไรเลย
พอถึงวันประกาศพนักงานดีเด่น คนที่พูดในห้องประชุมกลับได้รับรางวัล มีชื่อขึ้นจอ ได้รับเสียงปรบมือจากผู้บริหาร
ส่วนคนที่ลงมือทำงานจริง ได้เพียงคำขอบคุณสั้น ๆ ว่า "ทุกคนทำได้ดีมาก"
เพื่อนที่เล่าเรื่องนี้เลยพูดขึ้นมาว่า
"บางทีบริษัทก็ไม่ได้มองหาคนที่สร้างผลงานเก่งที่สุด แต่มองหาคนที่เล่าผลงานได้เก่งที่สุด คนหนึ่งเหนื่อยเพื่อให้งานสำเร็จ แต่อีกคนกลับได้รับความดีความชอบ เพราะทำให้ทุกคนเชื่อว่างานสำเร็จเพราะตัวเอง"
แล้วแบบนี้คนทำงานควรตั้งใจทำงานให้เก่งขึ้น หรือควรฝึกพูดให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองเก่ง?
jess retweeted
เอาจิงๆเวลาเส้ามากๆก้ไม่ค่อยกล้าเล่าให้ใครฟังนะ ไม่อยากให้ใครรับพลังงานลบไปด้วย แต่ก็หาทางออกเองไม่ได้เหมือนกัน มันติดบ่วงดีเพรสแล้วนอนซมอย่างนั้น รู้แหละว่าจิตตุงแป่ง เล่นใหย่เกินเบอร์ ไม่มีสติ แล้วถ้าไม่ลุกมาแอคชั่นอะไรซักอย่างเองมันก็จะวนลูป แล้วคือมันจะมาเป้นระลอก พัก ๆ ซึ่งชั้นไม่รู้ต้องทำไงให้มันหายขาด

































