bestboy retweeted
คนที่รู้ว่าสาเหตุการระบาดคืออะไร ถ้าพูดไปเกิดทัวร์ 100%
ปัตตานีกำลังเผชิญกับการระบาดของโรคโบราณอย่างโรคคอตีบและไอกรน โรคเหลล่านี้มีวัคซีนป้องกันมาหลายสิบปี และในหลายพื้นที่ก็พบผู้ป่วยน้อยมากจนคนทั่วไปแทบลืมไปแล้ว
แต่วันนี้มันกลับมาอีกครั้งที่น่าตกใจคือ โรคคอตีบมีอัตราการเสียชีวิตในผู้ป่วยประมาณ 5–10% และอาจสูงถึง 20% ในเด็กเล็กบางกลุ่ม แม้ได้รับการรักษาแล้วก็ตาม เป็นตัวเลขที่รุนแรงมากเมื่อเทียบกับโรคที่เราคุ้นเคย
แต่กลับปล่อยให้โรคที่มีวัคซีนป้องกันได้ และมีโอกาสทำให้เด็กเสียชีวิตสูง กลับมาระบาดในชุมชนเมื่อเด็กจำนวนมากได้รับวัคซีน โอกาสเจ็บป่วยก็ลดลง การแพร่ระบาดในชุมชนก็เกิดได้ยากขึ้น คนที่ไม่ได้รับวัคซีนบางส่วนจึงอาจได้รับประโยชน์จากการที่คนรอบตัวมีภูมิคุ้มกันด้วย
bestboy retweeted
วันนี้ molly tea x riize เป็นใบเสร็จดลลี่ง่ะ เนื้อเรื่องน่ารักมากกกกก ㅠㅠ
藏冬心愿号 DREAM EXPRESS
GATE: 39
DEPARTURE: 03:19 น.
“เจ้าชายเกี๊ยวกับสวนสนุกของเขา” 🥟
โปรดระมัดระวังสิ่งของกลม ๆ ที่กลิ้งอยู่บนรถไฟ เพราะถ้าไม่ระวังให้ดี คุณอาจเผลอไปนั่งทับ SONGYONGDOLI ที่กำลังนอนหลับอยู่ก็ได้!
ในฐานะเจ้าชายเกี๊ยว คุณมักจะพบเห็นเขาแอบกินอาหารอยู่ในตู้เสบียงของขบวนรถไฟ 藏冬心愿号 อยู่บ่อย ๆ
ถ้าถูกจับได้ เขาก็จะทำท่าอ้อนใส่คุณ แล้วก็อุ้มเกี๊ยววิ่งหนีไป! 💨
SONGYONGDOLI มักจะเฝ้าฝันถึงการได้ไปสวนสนุกกับเพื่อน ๆ
เพราะที่นั่นไม่ได้มีเพียงขนมอร่อย ๆ เท่านั้น แต่ยังมีเสียงหัวเราะและความสุขอีกด้วย ✨
bestboy retweeted
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆกันมาก่อน
ก่อนอื่นเลย
1. สายการบินรู้อยู่แล้วว่า สนามบินจะปิด 23.00 (ที่ญี่ปุ่น หลายสนามบินปิดเวลานี้)
2. เทคนิคแจ้งดีเลย์ไปเรื่อยๆ (เพื่อเซฟความเสียหายให้สายการบินเอง) อาจจะพอถูไถไปได้ ถ้าสนามบินเปิดทั้งคืน หรือมีโรงแรมในสนามบิน/ติดสนามบิน แต่สนามบินนี่มันมีช่วงปิดทำการและไม่มีอะไรให้ไปนอนพักดีๆได้เลย
3. แจ้งแคนเซิลเลย สายการบินจะเสียหายเยอะ (ค่าสล็อต ค่าปรับการจัดการเที่ยวบิน) พวกโลวคอร์สเลยชอบใช้วิธีดีเลย์ไปเรื่อยๆก่อนค่อยแจ้งยกเลิก เสียเงินอยู่ดี แต่ไม่ต้องดีลกับความวุ่นวายที่กราวด์
4. ถ้าแจ้งแคนเซิลเลยในเวลา 19.00-22.30 ผู้โดยสารอาจจะโวยวายทันที และสถานการณ์บานปลาย เพราะยังอยู่ในเวลาทำการ แต่ถ้าแจ้งตอนสนามบินปิด เหมือนได้มัดมือชกผู้โดยสาร ให้เจ้าหน้าที่สนามบินไปจัดการต่อเอาเอง
5. ไม่มีจนท.สายการบินมาดูแลผู้โดยสาร ซึ่งเต็มลำ ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคน
6. มีปัญหาทีหลัง ก็มาไล่เคลียร์เป็นเคสๆไป ใครหลักฐานครบก็ได้รีฟันด์ ได้ต่อรอง ใครหลักฐานไม่ครบ ไม่เข้าเงื่อนไข สายการบินก็รอดไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
7. ส่วนใหญ่ ลูกค้าโมโห จนขี้เกียจตามเรื่อง
8. มักถูกแจ้งให้ได้รับการเยียวยาเป็น เลื่อนเที่ยวบิน+แต้มเข้าบัญชี ซึ่งสายการบินแทบไม่ต้องเสียอะไร เพราะลูกค้าน้อยมากที่จะหาตารางใหม่ได้ลงตัวกับเงื่อนไขสายการบิน
เหตุผลที่เราบอกลา low cost ถาวร ถ้าไฟล์ทยาวกว่า 2 ชม. 😊 มีปัญหาไรมา การบริการหลังการขายคือ บัดซบสุดๆ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
bestboy retweeted
พี่น้อยหนึ่งบอกว่า เพลง if i ain’t got you เหมือนภูกระดึง เพราะมันมีหลายซำ (some) เหมือนกัน 5555555555555 กุขำแทบเสียสติ เบิกเนตรมาก เออว่ะทำไมไม่เคยคิดมุมนี้ พี่หนึ่งคิดไ้ด้ไงวะเหี้ยมาก หัวโคตรไว 5555555555555
bestboy retweeted
ป๊าดดด ก็ระดับพ่อใหญ่ทักษิณเนอะ ใช้ไอโฟนดูโอ้ ท่าจับคือเฒ่ามาก 555555555555 ดีใจอ่ะที่ได้เห็นพ่อใหญ่ มาดามแพจอยๆกับชีวิต อยากไปไหนก็ไป อยากทำไรก็ทำ บ้านเมืองช่างแม่มันเถาะ
bestboy retweeted
ซองชานกับอึนซอกเลือกกันและกันให้เป็นเมมเบอร์ที่ตลก 😂
🦌: ก็แค่ตลกอะ แค่มีตัวตนอยู่ก็ตลกแล้วเข้าใจมะ ?
🪨: ซองชานก็แค่เป็นคนตลกอะ
bestboy retweeted
พี่คนนี้รับลูกค้าฝรั่งมาเที่ยวแล้วเห็นสายไฟ ประเทศไทยเค้าเลยบอกว่าเค้ารับได้ที่เยอรมันไม่มีนะพี่คนนี้เลยบอกว่าจริงๆสายสายไฟมันลงใต้ดินหมดแล้วนะแต่ที่เห็นเนี่ยเค้าเอาไว้ให้ นกเอี้ยงเกาะตอนกลางคืน555555 มึงคือพี่เค้าคิดได้ยังไงวะนี่ให้นะคนไทยอะไรยอมได้ก็อย่าไปยอมนะ
vt.tiktok.com/ZSpT946QT/
bestboy retweeted
พี่พิ้ง อาหารมาแล้ว
ลูกค้าโทรมา ขอพี่คุยแปปนึง
ก็ได้ครับ
ไม่งอนพี่นะ
ทำอย่างกับพี่จะง้อผม
พี่ก็ง้อไอหมาเด็กของพี่ตลอดนะ
bestboy retweeted
สิ่งนี้ดีที่สุด อยากให้ทุกคนอ่าน คือคุณยงฮวามาเล่าตอนถ่าย challenge เรียกอึนซอกว่า 우리 석이 (อูรี ซอกกี) ด้วย ดูสนิทกันแล้ว เริ่มจากละลายพฤติกรรม (ice breaking) กันก่อน เพราะอายุห่างกันเกือบรอบนึง แถมแทบไม่เคยเจอกันมาก่อน พอเจอก็ทักทายยินดีที่ได้รู้จัก อึนซอกก็ทักกลับอย่างสุภาพว่าเป็นเกียรติมากครับ คือปกติต้องเลือกพาร์ทมาก่อน แต่อันนี้มาคุยจัดระเบียบกันหน้างานเลย คือคุณยงฮวาก็ซ้อมมาแล้สแหละ แต่มาถามความเห็นด้วยก็กลัวอึนซอกเกร็งเพราะเป็นรุ่นน้องด้วย ฝั่งอึนซอกเองก็เตรียมมาเหมือนกันแล้วบอกรุ่นพี่อยากได้แบบไหน ผมปรับตามได้หมดเลยครับ
พอเริ่มคุยกันก็พบว่าต่างคนต่างเตรียมไอเดียมาเหมือนกัน เลยช่วยกันคิดและออกแบบว่าจะร้องท่อนไหนยังไง มีแบ่งพาร์ทร้องประสานเสียงกันด้วย ปกติเพลงนี้ก็เสียงสูง คุณยงฮวาก็บอกให้อึนซอกทำได้เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจ เพราะเห็นว่าอึนซอกมี passion อยากลองปรับตรงนั้นตรงนี้เพิ่ม คืออึนซอกตั้งใจมากร้องซ้ำหลายรอบ อยากให้ผลงานออกมาดีที่สุด คุณยงฮวาก็เอาด้วย เอาเลย ลองร้องกันเต็มที่ จนตัวเองก็สนุกและอยากทำให้ออกมาดีขึ้นตามไปด้วย
ปกติชาเลนจ์อื่นๆ ถ่าย 1–2 รอบแบบ 10 นาทีก็เสร็จแล้ว แต่ครั้งนี้กลายเป็นเหมือนทำงานกลุ่มเลย ใช้เวลาด้วยกันตั้ง 20–30 นาทีจนเริ่มสนิท ถึงขั้นบอกลากันว่าไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ แต่ขอให้ทำกิจกรรมช่วงปลายปีให้ดี ดูแลสุขภาพ แล้วก็สู้ๆนะ
พอถึงคิวต้องถ่ายชาเลนจ์ของฝั่งตัวเองบ้าง คุณยงฮวาก็บอกว่าไม่อยากให้อึนซอกต้องมาทำอะไรแนวเอาใจรุ่นพี่แบบเกร็งๆงี้ เลยบอกอึนซอกว่าไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น เปลี่ยนบทอีกแบบแล้วเดี๋ยวฝั่งคุณยงฮวาจัดการเองทั้งหมดเลย 🥺🥺🥺




































