ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage) header
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage) profile picture

🦌🦦🐶🧡

SO10☼, TXT, i들
Joined December 2013
Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)Photo by ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ (@27percentage)
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
แม่เอามาใส่กระเป๋าตังค์ให้นานมากแล้ว ทำไปไม่เสียหาย ๆ
ทริคเงินเข้าไม่ขาดมือ🍀 - หาแบงค์อะไรก็ได้ที่มีเลขท้าย 1, 5, 6, 8, 9 - ใส่ข้าวสาร 21 เม็ด (ช่วยให้มีกินมีใช้ไม่อด) - อธิษฐานแล้วเก็บแยกไว้ในกระเป๋าตังค์ เป็นความเชื่อส่วนบุคคลน้า แต่ทำแล้วสบายใจดี
7
2,540
2
4,813
252,307
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
กูไม่ชอบคนไม่มี common sense เลยจริงๆ บางเรื่องมันง่ายมากกกก เป็นเรื่องที่ทำมาแล้ว 3,000 รอบ แต่ก็ยังถามเอาคำตอบอยู่ได้ทุกครั้ง ทั้งที่ควรจะคิดเองหรือแก้ปัญหาเบื้องต้นได้แล้วอะ การถามไม่ผิด แต่ช่วยใช้ความคิดตัวเองก่อนถามบ้าง 😭🙂‍↔️
13
12,452
138
6,838
570,597
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
ตั้งแต่ AI เข้ามาในงาน งานที่เบาลงจริง - ร่างอีเมล - สรุปประชุม - งานซ้ำๆ ที่เคยต้องนั่งทำเอง งานที่หนักขึ้นแบบไม่มีใครพูดถึง - ต้องตรวจงานที่ AI ทำอีกรอบ - หัวหน้าคาดหวังว่าต้องเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว - เครื่องมือใหม่มาทุกเดือน ต้องตามเรียนตลอด ที่ทำงานคุณ AI ทำให้งานเบาลงหรือหนักขึ้น?
4
337
5
214
26,238
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
ขนาด comfort language ฮียังพูดเบา soft spoken ตัวจริง💘💘💘
2,254
3
2,506
29,236
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
คาเฟ่ใน kamakura วิวทะเล มีทั้งด้านในด้านนอก จะเป็นฟีลอาหารกล่องน่ารัก ส่วนเราสั่งขนม เค้ามีทั้งอาหาร snack ขนม เครื่องดื่มเลยค่ะ วิวให้หลักล้านเลย ต้องแวะ จุดนี้ที่เห็นฟูจินะคะ ถ่ายรูปสวย🧃🗻 📍pacific drive-in ลงสถานี Shichirigahama
Japan vibes 🇯🇵 โตเกียว6วัน 5คืน แต่เที่ยวฉ่ำ ได้แวะคามาคุระ จะมาทยอยรีวิวที่เที่ยว ที่พัก อาหาร photo spot ในโควทนี้น้า
18
743
9
1,045
70,154
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
เทพีลูกหมูกลิ้งณกรุงนิวยอค 🐽🗽
269
19
917
29,233
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
What if Pokémon had helped us at work back in the 2000s
18
758
16
8,007
812,471
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
ใครไปโตเกียวอยากให้ไป kamakura มากๆ เมืองน่ารักติดทะเล ไปแล้วรู้สึกเป็นโกยุนจองในซีรีส์5555 โชคดีมากได้เห็นฟูจิด้วย แวะไหว้พระใหญ่ กินมัทฉะ แวะคาเฟ่ เป็นเมืองที่ฮีลใจมาก ไวป์น่ารัก นั่งรถไฟจากโตเกียว 1 ชั่วโมงเท่านั้น ไปกลับได้เลยวันเดียว🗻🚞 📍จุดที่เห็นฟูจิปักไปคาเฟ่ Pacific Drive-in
Japan vibes 🇯🇵 โตเกียว6วัน 5คืน แต่เที่ยวฉ่ำ ได้แวะคามาคุระ จะมาทยอยรีวิวที่เที่ยว ที่พัก อาหาร photo spot ในโควทนี้น้า
30
2,485
42
2,682
180,020
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
886
69
3,572
45,649
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
20 สถานการณ์ตัวอย่าง ที่มนุษย์ออฟฟิศส่วนใหญ่กำลังเผชิญในภาวะเศรษฐกิจไม่ดี 1. บริษัทบอกให้ประหยัดต้นทุน แต่เพิ่ม KPI ให้คนที่เหลือ 2. คนลาออกไม่รับเพิ่ม แต่โยนงานให้คนที่ยังอยู่ 3. บริษัทเข้าสู่โหมด Freeze Headcount แต่ Workload ไม่มีวัน Freeze 4. คนเก่งเริ่มหมดไฟ เพราะยิ่งทำได้ดี ยิ่งได้รับงานเพิ่ม 5. องค์กรลดคนเพื่อรักษากำไร แต่กำลังสูญเสียคนที่สร้างกำไร 6. หัวหน้าต้องทำ Workflow และ SOP ละเอียดขึ้น ทั้งที่ทีมกำลังขาดคน 7. ประชุมเรื่อง Productivity มากขึ้น แต่ไม่มีใครถามว่าคนทำงานไหวไหม 8. จากเคยมีทีม Support วันนี้ต้อง Support ตัวเองทุกอย่าง 9. บริษัทอยากได้คนที่ทำงานได้หลายอย่าง แต่ไม่อยากจ่ายเงินเดือนหลายตำแหน่ง 10. คนที่เหลือไม่ได้เก่งขึ้น แค่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำให้ทัน 11. งานด่วนกลายเป็นงานปกติ เพราะกำลังคนไม่พอกับปริมาณงาน 12. คนเริ่มกลัวการลาป่วย เพราะกลับมาต้องสะสางงานที่กองไว้ 13. Performance Review กลายเป็นเครื่องมือกดดัน มากกว่าเครื่องมือพัฒนาคน 14. องค์กรพูดเรื่อง Work-Life Balance แต่ส่งงานมาตอนสามทุ่ม 15. คนที่เคยทุ่มเท เริ่มทำแค่ตามหน้าที่ เพราะไม่อยากหมดไฟไปมากกว่านี้ 16. บริษัทต้องการ Employee Engagement แต่พนักงานกำลังมองหาทางออก 17. คนเก่งเริ่มไม่กล้าแสดงความสามารถ เพราะกลัวได้งานเพิ่มโดยไม่มีค่าตอบแทน 18. จากเดิมทำงาน 1 ตำแหน่ง ปัจจุบันทำแทน 3 ตำแหน่ง เงินเดือนเท่าเดิม 19. Layoff คนไปแล้ว แต่ความคาดหวังต่อทีมกลับสูงเท่าเดิม 20. บริษัทอาจประหยัดเงินจากการลดคนได้จริง แต่ต้นทุนที่มองไม่เห็นคือสุขภาพจิตของคนที่ยังอย
12
1,002
13
775
61,300
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
เปิดคำทำนายนิสัยจากเลขท้ายบัตรประชาชน ใครตรงบ้างยกมือขึ้น 🙋‍♀️🙋‍♂️
60
6,558
594
9,335
1,272,439
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
หากย้ายประเทศจริง นี่คือ candidate 1. เกาหลี สังคมโดยรวมโอเค เจริญ คนน่ารักเยอะ 2. ออสเตรเลีย ไกลสงคราม แผ่นดินใหญ่เกือบเท่าเมกาทรัพยากรเยอะ ประชากรน้อย ความเป็นอยู่ค่อนข้างดี แต่แม่งชอบมีข่าวแทงกันเป็นบ้าอะไร 3.ญี่ปุ่น กฏเยอะหน่อยแต่อัตราอาชญากรรมต่ำ ให้แค่ 3 ประเทศนี้พอ
ช่วงนี้เริ่มมีกระแสจะย้ายประเทศกันอีกแล้ว เวลาเห็นคนมาถามความเห็นตามเพจต่างๆว่าจะย้ายประเทศไปอยู่ไหนดี ถ้าลองสังเกตุให้ดี คุณจะเห็นว่ามีคนอยู่ 2 ประเภท ประเภทแรกเข้ามาถึงก็จะตั้งคำถามในทำนองว่า ประเทศไหนมีสวัสดิการดีกว่ากัน ประเทศไหนรักษาฟรี เรียนฟรี มีเงินช่วยเหลือเมื่อตกงานหรือไม่ ลาคลอด/ลาเลี้ยงดูบุตรได้เงินหรือไม่ พ่อแม่มีสิทธิอะไรบ้าง เข้าไปแล้วใช้สิทธิ์ได้เลยไหม รอแค่ไหนถึงจะได้สวัสดิการ ฯลฯ ประเภทที่สองจะเข้ามาตั้งคำถามประเภท อาชีพของเขาเหมาะกับประเทศไหนมากกว่า งานที่ไหนมีเยอะกว่า มีความเป็นไปได้ที่จะเติบโตในสายงานแค่ไหน จะไปทำธุรกิจนี้ธุรกิจนั้นที่ประเทศนี้จะดีไหม ภาษีที่ต้องจ่ายเท่าไหร่ บำนาญที่สะสมจากการทำงานเป็นอย่างไร เงินเดือนสุทธิเท่าไหร่ ฯลฯ คนสองประเภทนี้มีทัศนคติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนประเภทแรกเรียกว่าพวก Taker หรือ Net beneficiary / Net recipient คือคนที่ในหัวเขาคิดจะย้ายไปเพื่อไปเอามากกว่าไปให้ คนประเภทหลังเรียก Giver หรือ Net contributer คือคนที่คิดจะย้ายไปเพื่ิอไปทำงานสร้างผลผลิตให้ประเทศที่เขาไปอยู่มากกว่าที่คิดจะไปเอาของฟรี ส่วนสวัสดิการต่างๆ สำหรับเขามันคือสิ่งที่เขาจะได้รับเป็นผลตอบแทนคืนมาจากงานที่เขาลงมือลงแรงทำ ไม่ใช่ของฟรี คนที่มีทัศนคติที่แตกต่างกันสองประเภทนี้โอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการสร้างเนื้อสร้างตัวในประเทศใหม่ แตกต่างกันอย่างมีนัยยะสำคัญ และมีการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์และนโยบายการย้ายถิ่นฐานที่สนับสนุนเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจน คนที่เป็น Taker-oriented ผลลัพธ์มักจะมีรายได้ต่ำกว่า ใช้สวัสดิการมากกว่า ใช้เวลานานกว่าจะพึ่งพาตนเองได้ คนที่เป็น Giver-oriented มักจะมีรายได้สูงกว่า (สูงกว่ารายได้เฉลี่ยคนท้องถิ่นด้วยซ้ำ) ใช้สวัสดิการน้อยกว่า เข้ากับคนท้องถิ่นได้เร็วกว่า ผมมีแบบประเมินง่ายๆ เวลามีใครมาถามว่า “ควรย้ายไปประเทศนั้นประเทศนี้ดีมั๊ย” ว่า ก่อนจะพูดเรื่องสวัสดิการอะไรบ้างที่คุณจะได้รับ ให้ถามตัวเองก่อนว่าคุณสามารถไปแล้วหางานทำที่มีรายได้สูงกว่ารายได้เฉลี่ยของคนในท้องถิ่นหรือเปล่า เช่น รายได้เฉลี่ยคนในประเทศนั้นๆ $60,000 ต่อปี และคุณสามารถหางานรายได้ $80,000 หรือมากกว่า 100K ได้ คุณก็เป็น Giver ให้แก่ประเทศใหม่ของคุณได้ แล้วค่อยมาคุยว่าประเทศไหนที่มีสวัสดิการดีกว่า คุ้มค่าภาษีที่คุณต้องจ่ายมากกว่ากัน แต่ถ้าคุณไปแล้วหางานทำที่รายได้ $30,000-40,000 ต่อปีก็ยังเลือดตาแทบกระเด็น คุณควรจะอยู่เมืองไทยดีกว่า อย่าไปไกลถึงขั้นพูดเรื่องสวัสดิการเลย เพราะคุณจะไปที่นั่นและกลายเป็นปรสิตที่เป็นภาระของคนในท้องถิ่นเขาครับ
14
509
39
834
82,846
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
(ภาคต่อ) ท้อง 7 เดือน บริษัทบีบให้เธอเซ็น "หนังสือลาออกโดยสมัครใจ" แต่เธอไม่ยอมเซ็น บริษัทเลยเปลี่ยนเกม — ยื่นหนังสือเตือนมาแทน ผิดอีกครั้งเดียว ไล่ออกได้ทันที ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยสักบาท และในช่องลงชื่อพยาน คือชื่อของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในออฟฟิศ พี่อ้อย เธอจ้องชื่อนั้นอยู่นาน นานจนหัวหน้าเคาะโต๊ะ "เซ็นรับทราบด้วย" เธอหยิบปากกาขึ้นมา ครั้งนี้ เธอไม่วางมันลง เธอเขียนไว้ข้างลายเซ็นหนึ่งบรรทัด "รับทราบ แต่ไม่เห็นด้วยกับเนื้อหา ลูกค้าถูกโอนออกตามคำสั่งหัวหน้า มีหลักฐานยืนยัน" เซ็นชื่อ ถ่ายรูปเก็บไว้ สีหน้าหัวหน้าเปลี่ยนทันที ออกจากห้อง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะพี่อ้อย พี่อ้อยก้มหน้า ทำเป็นมองจอคอม "พี่ คุยกันหน่อยค่ะ" ที่บันไดหนีไฟ เธอถามคำเดียว "ทำไม" พี่อ้อยไม่กล้าสบตา "หัวหน้าบอกว่า...แค่พิธี ถ้าพี่ไม่เซ็น ลูกค้าแพรทั้งหมดจะโยนมาให้พี่ ประเมินปลายปีเขาจะ 'ดูให้' แพร พี่ก็มีลูกสองคนนะ" เธอพยักหน้า ไม่ร้องไห้ ไม่ต่อว่า หันหลังเดินออกมา บ่ายวันนั้น เธอรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ทั้งออฟฟิศ เหลือเธออยู่คนเดียว คืนนั้น เธอรื้อทุกอย่างที่มีออกมา สัญญาจ้างและสลิปเงินเดือน 6 ปี รูปถ่ายใบลาออก ข้อความ LINE ที่หัวหน้าสั่งให้ "ส่งลูกค้าให้น้องใหม่" และอีกอย่าง ที่เธอเองเกือบลืมไปแล้ว — ทุกวันศุกร์ เธอส่งอีเมลรายงานงานให้หัวหน้า หกปี สามร้อยกว่าฉบับ ไม่เคยขาดสักสัปดาห์ เธอเปิดย้อนไปช่วงก่อนลูกค้าถูกโอน ยอดขายไม่ได้ลดลง แต่เพิ่มขึ้น 12% "ยอดขายลดลง" งั้นเหรอ มันลด หลังจากที่ลูกค้าถูกโอนออกไปต่างหาก วันต่อมา เธอลางานครึ่งวัน ไปสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน เจ้าหน้าที่ฟังจบ เปิดดูเอกสารที่เธอเตรียมไป "นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างเพราะตั้งครรภ์ไม่ได้ค่ะ ลาคลอดเป็นสิทธิตามกฎหมาย ไม่ต้องลาออกก่อน คุณทำถูกแล้ว อะไรที่ไม่เห็นด้วยอย่าเซ็น หลักฐานเก็บไว้ให้หมด ถ้าบริษัทยังกดดันต่อ ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงานได้ หรือจะไปศาลแรงงานก็ได้ค่ะ" เดินออกมา เธอยืนอยู่หน้าบันไดอยู่นาน กำแพงที่เธอกลัวมาตลอด ที่แท้มันมีประตู แค่ไม่เคยมีใครบอกเธอเท่านั้นเอง คืนนั้น เธอส่งอีเมลถึง HR และ CC ถึงผู้บริหาร "ตามที่บริษัทเสนอให้ดิฉันลาออกก่อนคลอด ดิฉันขอยืนยันว่าไม่มีความประสงค์ลาออก และจะใช้สิทธิลาคลอดตามกฎหมายค่ะ สำหรับหนังสือเตือน ลูกค้าที่ระบุว่ายอดขายลดลง ถูกโอนออกตามคำสั่งของหัวหน้า ดิฉันแนบรายงานประจำสัปดาห์ก่อนและหลังการโอน พร้อมหลักฐานที่เกี่ยวข้องมาด้วยแล้ว ดิฉันยินดีจัดทำแผนส่งมอบงานอย่างครบถ้วน หากบริษัทไม่ต้องการดิฉันแล้วจริง ๆ ขอให้เลิกจ้างตามกฎหมายและจ่ายค่าชดเชย แต่ดิฉันจะไม่เซ็นชื่อใต้คำว่า 'สมัครใจ' และหากจำเป็น ดิฉันจะยื่นเรื่องต่อพนักงานตรวจแรงงานค่ะ" กดส่ง เธอนั่งมองหน้าจอ มือยังสั่นอยู่เลย เช้าวันต่อมา ผู้บริหารเรียกเธอเข้าห้องประชุมเอง หัวหน้ากับ HR นั่งอยู่ในห้องแล้ว ผู้บริหารปริ้นต์อีเมลของเธอออกมา เปิดดูทีละหน้า "ลูกค้าคุณเป็นคนโอนเหรอ" หัวหน้าตอบ "เป็นการปรับงานตามปกติครับ เขากำลังจะลาสี่เดือน ลูกค้าก็ต้องมีคนดูแล" "แล้วยอดขายที่ลดล่ะ" "...ช่วงปรับตัวครับ ก็ต้องมีบ้าง" ผู้บริหารเงียบ แล้วพลิกไปหน้าสุดท้าย "พยานในหนังสือเตือนคือใคร" HR ชะงักไปนิดหนึ่ง "...พี่อ้อยค่ะ" “เรียกเขาเข้ามา” พี่อ้อยเดินเข้ามา โดยไม่มองหน้าแพรเลย ทุกคนรอให้เธอพูด แพรเองก็รอ เธอไม่รู้เลยว่า คนคนนี้จะยืนข้างไหน พี่อ้อยวางมือถือลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าผู้บริหาร เป็นแชต LINE จากหัวหน้า "แพรไม่ยอมออก ต้องมีหนังสือเตือนไว้ก่อน พี่เซ็นพยานให้หน่อย แค่พิธี" ห้องประชุมเงียบจนได้ยินแค่เสียงแอร์ พี่อ้อยพูดขึ้น เสียงนิ่งมาก "วันนั้นพี่เซ็นไปแล้ว พี่ขอโทษแพร แต่กลับบ้านไป พี่คิดทั้งคืน ปีที่แล้ว น้องจอยท้อง ก็ออกไปแบบนี้ ตอนนั้นพี่ไม่พูดอะไรเลย แถมยังคิดว่า ดีแล้ว จะได้มีคนมาแบ่งงาน วันนี้เป็นแพร คนต่อไป อาจเป็นผู้หญิงคนไหนก็ได้ในทีม ที่อยากมีลูก ชื่อนี้ พี่เซ็นผิดไปแล้วหนึ่งครั้ง พี่จะไม่เซ็นผิดเป็นครั้งที่สอง" หน้าหัวหน้าซีดลงทันที ประชุมวันนั้นใช้เวลาเกินชั่วโมง หนังสือเตือน ถูกยกเลิก ลาคลอด ทำตามขั้นตอนกฎหมาย ลูกค้าโอนกลับมาให้เธอดูแลจนถึงวันลา กลับมาหลังคลอด ได้ตำแหน่งเดิม — เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้บริหารเซ็นกำกับ หนึ่งเดือนต่อมา หัวหน้าถูกย้ายไปแผนกอื่น บริษัทแจ้งว่า — "เป็นการปรับงานตามปกติ" ตอนเลิกงาน เธอยืนรอพี่อ้อยที่หน้าลิฟต์ "พี่ ขอบคุณนะคะ แต่พี่ไม่กลัวเหรอ" พี่อ้อยหัวเราะ "กลัวสิ แต่วันนั้นที่พี่บอกว่าแพรลาคลอดแล้วพี่จะเหนื่อย — จริง ๆ คนที่ทำให้พี่เหนื่อย ไม่ใช่แพร แต่เป็นบริษัทที่ไม่ยอมจ้างคนเพิ่ม ตอนพี่ท้องลูกคนที่สอง ก็มีคนมองพี่แบบนี้ พี่ไม่อยากให้วันหนึ่ง ลูกสาวพี่ต้องมานั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวนั้น" คืนนั้น เธอนอนบนเตียง เอามือลูบท้องเบา ๆ ลูกดิ้นขึ้นมาพอดี เธอกระซิบกับลูก "แม่ไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่แม่ไม่ได้เซ็นกระดาษที่เขียนว่า 'สมัครใจลาออก' เพราะแม่ไม่เคยสมัครใจเลย" ถ้าคุณโดนขอให้ "ลาออกโดยสมัครใจ" จำไว้ 4 ข้อ 1. อย่าเซ็นอะไรตรงนั้นทันที 2. ขอให้บริษัทแจ้งเหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษร 3. เก็บอีเมลรายงานงาน แชต และเอกสารทุกอย่างไว้ 4. ไม่แน่ใจ โทรถามสายด่วนกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน 1546 หรือ 1506 กด 3 การตั้งครรภ์ ไม่ได้ทำให้พนักงานคนหนึ่งแย่ลงในข้ามคืน และการที่บริษัทต้องหาคนมาแทนช่วงลาคลอด ก็ไม่เคยเป็นเหตุผลที่จะบีบให้เธอลาออก สุดท้ายอยากถามทุกคน ถ้าคุณเป็นพี่อ้อย แล้วหัวหน้าขอให้เซ็นเป็นพยาน — คุณจะเซ็นไหม (อ่านตอนแรกได้ในช่องคอมเมนต์) ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของชาวเน็ตไทย โดยมีการปรับเปลี่ยนตัวละครและรายละเอียดบางส่วน ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างอิสระ ไม่ได้พาดพิงถึงบริษัทหรือบุคคลใดโดยเฉพาะ เพียงต้องการชวนพูดคุยถึงปัญหาบางอย่างในที่ทำงาน
4
586
6
689
71,965
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
ท้อง 7 เดือน บริษัทยื่น "หนังสือลาออกโดยสมัครใจ" มาให้เธอเซ็น HR ยิ้มแล้วพูดว่า "คลอดเสร็จค่อยกลับมาสมัครใหม่นะ พี่ยินดีรับ" คืนนั้นเธอนั่งกดเครื่องคิดเลข ถึงได้รู้ว่า — ถ้าเซ็น เธอจะเสียเงินไปเกือบ 2.7 แสนบาท แพร อายุ 32 ปี เป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานขายในบริษัทแห่งหนึ่งย่านบางนา ทำมา 6 ปีเต็ม เงินเดือน 27,000 บาท พอดีกับค่าผ่อนคอนโด ส่วนเงินเดือนสามี เอาไว้จ่ายค่ารถกับค่าใช้จ่ายในบ้าน ขาดใครไปสักคน บ้านนี้ก็อยู่ไม่ได้ แต่งงานมา 4 ปี กว่าจะมีลูกคนแรก วันที่เห็นสองขีด เธอร้องไห้ ท้องได้สี่เดือน เธอบอกหัวหน้าเอง เพื่อวางแผนส่งต่องานล่วงหน้า หัวหน้ายิ้มใจดี "ยินดีด้วยนะ เรื่องงานไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จัดการให้" สามเดือนต่อมา เธอทำคู่มือ จัดรายชื่อลูกค้า สอนงานน้องใหม่ทีละขั้น เธอคิดว่า นี่คือสิ่งที่พนักงานที่รับผิดชอบควรทำ ท้องได้เจ็ดเดือน HR เรียกเธอเข้าห้องประชุม หัวหน้ากับผู้จัดการฝ่ายบุคคลนั่งรออยู่แล้ว บนโต๊ะมีเอกสารหนึ่งชุด "บริษัทอยากให้แพรลาออกก่อนกำหนดคลอดสักสองสัปดาห์" เธอนิ่งไป "ทำไมคะ หนูตั้งใจลาคลอดแล้วกลับมาทำงานนะคะ" "ตำแหน่งว่างตั้งสี่เดือน บริษัทก็ต้องหาคนมาแทน" "แล้วถ้าหนูลาครบแล้วกลับมาล่ะคะ" "ก็กลับมาสมัครใหม่ได้เลย พี่ไม่ได้ปิดประตูนะ" "หมายความว่า...ไม่รับประกันว่าหนูจะได้ตำแหน่งเดิม ใช่ไหมคะ" ไม่มีใครตอบ หัวหน้าเป็นคนพูดขึ้นมา "แพรก็ต้องเข้าใจบริษัทด้วยนะ เราเป็นธุรกิจ ไม่ใช่มูลนิธิ" HR เลื่อนเอกสารมาตรงหน้า "ถ้าเซ็นวันนี้ พี่จะทำเรื่องให้เรียบร้อยเลย" เธอวางปากกาลง "หนูขอเอากลับไปอ่านก่อนนะคะ" "ได้ แต่ขอคำตอบภายในวันศุกร์" คืนนั้น สามีอ่านเอกสารจบ พูดแค่ประโยคเดียว "ไม่ต้องทำแล้วก็ได้ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" เธอไม่ตอบ หยิบมือถือขึ้นมาหาข้อมูล สามีนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอค้นไป กดเครื่องคิดเลขไป ลาคลอด 120 วัน บริษัทต้องจ่ายเงินเดือน 60 วัน — 54,000 บาท ถ้าบริษัทเลิกจ้าง อายุงาน 6 ปี ค่าชดเชย 240 วัน — 216,000 บาท เธอบวกสองตัวเลขเข้าด้วยกัน นิ้วค้างอยู่บนหน้าจอ นานมาก "เป็นอะไร" เธอหันจอให้เขาดู 270,000 "แค่ฉันเซ็นคำว่า 'สมัครใจ' ลงไป เงินก้อนนี้ บริษัทไม่ต้องจ่ายสักบาท" "คลอดเสร็จค่อยกลับมาสมัครใหม่" ไม่ใช่ความหวังดี มันคือบัญชีที่มีคนคิดไว้เรียบร้อยแล้ว พักเที่ยงวันต่อมา เธอเล่าให้พี่อ้อยฟัง พี่อ้อยอายุ 41 แม่ลูกสอง คนที่สนิทกับเธอที่สุดในทีม เธอคิดว่าจะได้ยินคำว่า "แบบนี้มันเกินไปแล้ว" แต่พี่อ้อยกลับถอนหายใจ "พี่เข้าใจแพรนะ แต่แพรลาไปสี่เดือน งานของแพรใครจะทำ งานเพิ่ม เงินเท่าเดิม พี่ก็เหนื่อยเป็นนะ" เธออ้าปาก แต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมา เธอไม่ได้โกรธพี่อ้อย แต่เธอไม่เข้าใจ — ทำไมผู้หญิงคนหนึ่งจะมีลูก ถึงกลายเป็นภาระของผู้หญิงอีกคน วันศุกร์ เธอตอบ HR "หนูไม่เซ็นค่ะ" สองวันต่อมา หัวหน้าเรียกไปคุยส่วนตัว "แพรไม่เซ็น บริษัทก็ลำบากนะ" "หนูช่วยส่งต่องานให้ละเอียดกว่านี้ได้ค่ะ แต่เรื่องลาออก หนูเซ็นให้ไม่ได้" หัวหน้ามองเธออยู่นาน "เมื่อก่อนแพรไม่เคยเป็นคนเรื่องเยอะแบบนี้เลยนะ" เธอไม่ได้ขอขึ้นเงินเดือน ไม่ได้ขอตำแหน่งใหม่ เธอแค่ขอรักษางานที่เป็นของเธออยู่แล้ว หลังจากวันนั้น บรรยากาศในออฟฟิศก็เปลี่ยนไป ประชุมทีมไม่มีชื่อเธอ ลูกค้าที่เธอดูแลมาหกปี ถูกโอนให้น้องใหม่ทีละราย บ่ายวันหนึ่ง เธอเดินผ่านห้องประชุม ได้ยินหัวหน้าพูดว่า "เรียนงานจากแพรให้หมดนะ เดือนหน้าทั้งหมดนี่เป็นของน้องแล้ว" เธอยังไม่ได้เริ่มลาคลอดด้วยซ้ำ แต่บริษัทตัดสินใจเรื่อง "เดือนหน้า" ของเธอไว้เรียบร้อยแล้ว สามวันต่อมา หัวหน้าเรียกเธอเข้าห้องอีกครั้ง บนโต๊ะมีเอกสารวางอยู่อีกฉบับ ครั้งนี้ไม่ใช่ใบลาออก แต่เป็นหนังสือเตือน "ยอดขายของลูกค้าที่รับผิดชอบลดลง ไม่ให้ความร่วมมือในการทำงาน" คืนที่นั่งหาข้อมูล เธออ่านเจอมาแล้ว — มีหนังสือเตือนเป็นลายลักษณ์อักษร แล้วทำผิดซ้ำอีกครั้ง บริษัทเลิกจ้างได้ทันที ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สักบาทเดียว ใบลาออกเธอไม่เซ็น เขาก็เลยเปลี่ยนวิธี ทำให้เธอ "ทำผิดเอง" สายตาเธอเลื่อนลงไปบรรทัดสุดท้าย ช่องลงชื่อพยาน มีชื่อที่เธอคุ้นเคยที่สุดเขียนอยู่ พี่อ้อย (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)
34
2,289
22
2,198
539,110
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
저른충이라서 이런구도참좋아합니다
37
622
14,561
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
อันนี้ดีมาก เป็นการใช้ Ai อย่างชาญฉลาด และผมได้ลองแล้วกับตัวเองในข้อ 05 บอกเลย โคตรเจ๋ง Ai ตัวเดิม เพิ่มเติมคือ รอบด้านจริงๆ มีประโยชน์มากๆ ต้องแชร์จริงๆ
10 Prompts ที่ทำให้ ChatGPT ฉลาดขึ้น คนส่วนใหญ่ใช้ ChatGPT เพื่อ “หาคำตอบ” ลองเปลี่ยนให้ AI เป็นทั้งคนจับผิด คนตั้งคำถาม คนทดสอบไอเดีย และคนช่วยตัดสินใจ หยุดสั่งแค่ ❌ ช่วยคิดไอเดีย ❌ ช่วยวางแผน ❌ ช่วยวิเคราะห์ รวมมาให้แล้ว 10 คำสั่ง ที่เปลี่ยน ChatGPT จากผู้ช่วยตอบคำถาม ให้กลายเป็นคู่คิดในการทำงาน ก๊อปไปใช้ได้เลย👇
1,393
3
2,526
144,753
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
มีใครเคยไปทัวร์ไฟไหม้บ้างคะ อยากรู้ว่าราคาถูกจริงมั้ยย ได้เที่ยวครบตามโปรแกรมหรือเปล่า แล้วมีค่าใช้จ่ายแอบแฝงอะไรมั้ย มาแชร์ประสบการณ์กันหน่อยค่ะ
61
1,954
41
2,429
627,545
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
7 วิธีแฮ็กอารมณ์ตัวเองทำแล้ว ดีขึ้นทันตาเห็น 1. เบื่อ = ลุกไปอาบน้ำ 2. ง่วง = ดื่มน้ำเย็น เคี้ยวหมากฝรั่ง 3. ซึม = ออกไปเจอแสงแดด 4. คิดไม่ออก = ลุกไปเดิน 5. แพนิค = หายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ 6. เครียด = ออกไปวิ่งจนจะหายใจไม่ทัน 7. คิดมาก = จดสิ่งที่กังวลลงกระดาษ
10
4,778
22
8,983
217,294
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
when you try to serve face, cunt and cutie patootie at the same time
14
1
95
683
ᴜᴢᴀɴɢɪᴄʜᴀɴ ✨ retweeted
Welcome to Bunny House🐰🏠
1
307
13
1,226
10,571