Pinned Tweet
سال ۱۴۰۴ تا اینجا بدترین سال عمرم بود ولی اگر مقرر شده باشد که درب بر همان پاشنه قبلی بچرخد، در سال ۱۴۰۵ به جایی میرسیم که ۱۴۰۴ به آرزو و رویایی دستنیافتنی برای ایران و ایرانی بدل شود. سالی بدون جنگ، ویرانی و فیلترینگ برای همهی شما آرزو می کنم.
۱۴۰۴، سال زنده ماندن و گشایش است. امید که این گشایش در عرصه سیاست خارجی رخ دهد نه در درون یک یک ما (پاره میشیم). پاینده و نگشوده باشید.
1
98
23,743
Amin Parvin retweeted
تجربه ای از اینکه روی اپل تیوی فیلترشکن نصب کنید و باهاش دسترسی به YouTube داشته باشید رو دارید؟
#ریتوییت لطفا
Amin Parvin retweeted
خیلی از انفاقات تلخ، از یک سوءتفاهم و کژتابی آغاز میشه
تا وقتی یک ایده و عقیدهی جاهلیتی مثل دخترکشی، در یک قوم یا منطقه به عنوان ارزش و مدال افتخار تلقی میشه، و در عینحال مهربانی و تسامح با فرزند، تعبیر به «بیناموسی» میشه، شاهد تداوم این روند بیمار خواهیم بود
برای ریشهکنی این توحش، باید بازتعریف واژههای «غیرت» و «ناموس» و تغییر نفکر اون دسته، از تفکر «دشمنی» به فرهنگ «حمایتگری» در اولویت کنشگران فرهنگی قرار بگیره
دخترکشی وضعیت دردناک و هولناکی است که در آن حق پدر برای فرمانراندن، بر حق دختر برای زیستن غلبه میکند. تراژدی دخترکشی یعنی کسی که قرار بود نخستین پناهگاه فرزند (دختر) باشد، به بزرگترین تهدید زندگی او بدل میشود.
Amin Parvin retweeted
اکونومیست با یک ادعای بامزه شروع میکند: "بزرگترین صادرات فرهنگی بریتانیا، آمریکاست" لحنش هم کمی فخرفروشانه است؛ انگار میگوید: آمریکاییهای عزیز، حتی آن تصویری از خودتان که عاشقش هستید را هم ما برایتان ساختهایم!
مثالش GTA است؛ بازیای که از ماشین و اسلحه تا خیابانهایش، /1
دوستان مسائل دنیا خطی نیست و همهچیز حول ایران و ایرانی نمیگرده. مطالعه منابع خوب کمک میکنه که روابط بین کشورها رو بهتر بشناسیم. چیزی که واقعا ازش محروم بودیم و توجه چندانی نکردیم. یک مثال همین مقالهست.
در یک فرصتی این مقاله اکونومیست در مورد "رابطه ویژه" انگلستان و آمریکا و ارتباطش با بازی GTA که یک فانتزی خاص از آمریکا ارائه میده رو خلاصه میکنم. واقعا نگاه تماما انگلیسی نشریه اکونومیست از این رابطه ویژه من رو یاد معلم رانندگی بریتیشام سالها پیش میانداخت که رانندگی هیچ ملتی رو غیر از انگلیسیها قبول نداشت و با طنز و ظرافت خاصی مطرح میکرد.
Amin Parvin retweeted
کسی هست بتونه مشکل دوستمون حل کنه؟
#ريتوييت_لطفا
مردی خر گم كرده بود.
در شهر میگشت و شكر میگفت.
گفتند: چرا شكر میكنی.
گفت: از بهر آن كه من بر خر ننشسته بودم که من نيز امروز چهار روز بود كه گم شده بودم.
- عبید زاکانی
اندوه بزرگ خود را در سکوت نگاه میدارد، آنچه میتواند باعث فوران آن شود چه بسا اندوهی کوچک باشد.
- داستانگو، والتر بنیامین
خوانش بنیامینی:
نقاشی «سر بریدهٔ پدر در دستان زن»
انگاری میخواد به ما نشون بده که اقتدار پدر چقدر فناپذیره و چطور میتونه به چیزی شبیه یه ویرانهٔ تاریخی تبدیل بشه.
زن در حال انتقام گرفتن از پدر نیست، بلکه با بقایای جهانی روبهرو شده که زمانی سرنوشتش رو تعیین میکرد.
اینکه زن میخواد سر بریدهٔ پدر رو داخل چاه بندازه
هم خیلی مهمه. شاید اگه والتر بنیامین میخواست
این تصویر رو تحلیل کنه، میگفت:
زن با انداختن سر پدر به چاه،
به دنبال نابود کردن چیزی نیست،
فقط میخواد گذشتۀ خودش را از میدان دید خارج بکنه.
در واقع، رهایی زن نه در نابودی یا فراموشی گذشته،
بلکه در پایان دادن به سلطهٔ اون(پدر) بر اکنونه.
به بیانی دیگه، نقاشی میخواد بگه:
پدر نه قانون بلکه ویرانهٔ قانونه.
دعوتتون میکنم که تفسیر و یادداشت زیبا و خواندنی خانم امرایی رو بر نقاشی رمدیوس وارو بخونین و لذت ببرین.
این نقاشی یکی از بامزهترین و در عینحال عمیقترین نقاشیهای رمدیوس واروئه؛ نقاش اسپانیاییتباری که یکی از چهرههای مهم سوررئالیسم بود.
اسم نقاشی اینه:«زنی که مطب روانکاو رو ترک میکنه». لحظهی اول ما با یه زنی روبهرو میشیم که بالاپوش سبزی پوشیده، صورتش رو تا زیر چشمها پوشونده و موهای سفیدش انگار توی هوا شناورن. زن توی دستش یه سبد کوچیک داره و از کنار اتاقی میگذره که مطب روانکاوه. اما وقتی به جزییات نقاشی نگاه میکنیم، تازه ماجرا شروع میشه!
زن در واقع داره چیزهایی رو که دیگه نمیخواد با خودش حمل کنه، دور میریزه. توی دستش سر بریدهی پدرشه و قراره اون رو توی چاهی که کنارشه بندازه.
خود رمدیوس وارو دربارهی این نقاشی برای برادرش توی یه نامهای نوشته این زن بعد از مراجعه به روانکاو، سر پدرش رو توی چاه میاندازه؛ کاری که به نظر نقاش، بعد از یک جلسه روانکاوی کاملاً به جا و منطقیه. انگار زن بالاخره تصمیم گرفته از شر سلطهی پدر و بار روانیای که از گذشته با خودش حمل میکنه خلاص بشه.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشه. توی سبدی که زن با خودش حمل میکنه، چند تا وسیلهی عجیب هم دیده میشه. یه ساعت، یه کلید و یه دوک نخریسی. خود وارو گفته ساعت نماد ترس از دیر رسیدنه. یکی از همون نگرانیها و اضطرابهایی که حالا زن تصمیم گرفته از خودش جدا کنه.
روی در مطب هم اسم عجیبی نوشته شد. دکتر FJA. این اسم در واقع از حروف اول اسم سه تا روانکاو معروف ساخته شده: فروید، یونگ و آدلر. یعنی وارو حتی در انتخاب اسم دکتر هم شوخی ظریفی کرده و انگار همهی غولهای روانکاوی رو توی یک مطب جمع کرده!جزییات جالب دیگهای هم توی خود نقاشی هست. روی لباس زن، نزدیک سینهاش، صورت دیگهای هم دیده میشه؛ انگار یه چهرهی دوم زیر لباس پنهان شده. این تصویر رو میشه به مفهوم ناخودآگاه یا جنبههای پنهان شخصیت انسان ربط داد، هرچند خود نقاش توضیح مشخصی دربارهاش نداده.
حالا چرا این نقاشی اینقدر برام جالبه، هنوز نمیدونم. اما بارها و بارها تماشاش کردم و هر بار چیز تازهای توش پیدا کردم. خانم وارو با طنز و تخیل، دربارهی موضوعی جدی حرف میزنه: رهایی از گذشته، از اقتدار پدرسالارانه و از چیزهایی که سالها توی ذهن و روان ما جا خوش کردن. این زن فقط از مطب روانکاو بیرون نمیاد؛ انگار داره از یک دورهی زندگی خودش هم خارج میشه. تصمیم گرفته بعضی چیزها رو پشت سر بذاره و سبکتر به راهش ادامه بده. من که دیوانهی این نقاشی شدم.
میگه امین تا وقتی کاسبی خودت رو نداشته باشی نمیفهمی نباید منتظر هیچ نجاتدهندهای بمونی.
میگه من تازه فهمیدم منجی خودم و اون کاسبیم فقط خودمم و بس.
از شیخی پرسیدند:
یا شیخ اگه در جنگل در حال نماز خوندن باشیم و یه شیر جلومون سبز بشه، بهتر اینه که نماز رو بشکنیم و فرار کنیم یا بایستیم و به نماز خوندن ادامه دهیم؟
شیخ جواب داد: شما اگه وضوت باطل نشد، وایسا و ادامه بده.
شما تشریف بیار اینجا اگه با موشک اول خودت رو خیس نکردی بعد نسخه بپیچ برای بقیه.
توی ترافیک یه آقای موتوری لگد زد به درب سمت شاگرد، جلوتر ایستاد و با ناسزاگویی معترض شد که چرا سمت راست رو برای اعلیحضرت باز نگذاشتم. تا اومدم شیشه رو پائین بدم که به مناظره و گفتگو دعوتش کنم پیچید به بازی. متاسفانه حتی فرصت یه امر به معروف لسانی هم نشد.
وضعیت عجیبی بود.
من سمت چپ خیابون تو ترافیک گیر کرده بودم
و چندتا موتوری قبل از والامقام همایونی
از سمت راست ماشین رد شده بودن.
فقط نمیدونم
چرا لگد زد؟
چرا فحش داد؟
چرا نموند تا آخرش؟
بماند که در این مدت چه برسر
کسبوکارهای قشم آمده ولی،
دوشب پیش در پاساژی که رفیقم مغازه دارد آتشسوزی شده بود.
حوصلهی توضیح نیست.
به لطف بوکمارکهای فراوان چندوقت اخیر،
قصدی هم برای نوشتن نداشتم.
تصویری که از صحبتهای ما اینجا گذاشتم خود گویای همهچیز است.
«تاریکی» لزوماً همان اندوه و ناامیدی نیست.
تاریکی، به قول اسوندسن، تجربهای اصیل است.
ناخوشایند است، اما بیارزش نیست.
قرار نیست هر تجربه دشواری را
فوراً به امید و روشنایی تبدیل کنیم.
خودِ تاریکی، شاید چیزی برای گفتن داشته باشد.

















