Barbarella

We're looking for someone to deliver baby formula in Gaza and you're hired!

Kan allemaal … @Esther_Voet @CIDI_nieuws

"Fuck CIDI" ➔ "Joodse lobby" ➔ "Oh! Dat neem ik terug!" Mevrouw ventileert haar overtuiging luid en duidelijk, tot ze per ongeluk hardop uitspreekt wat ze werkelijk denkt. En dan ineens koortsachtig terugkrabbelen zodra ze beseft hoe ze overkomt. #RodeLijn

Een inkijkje in het leven van een Joodse academicus in 194… eh… 2026. Terwijl de nazi’s-van-nu de nazi’s-van-toen vervangen op het Museumplein en voor de deuren van de universiteit, wordt de Joodse-stem-van-nu opnieuw gesmoord. De Limburger interviewde de Joods-Israëlische universitair docent dr. Eliyahu Sapir nadat hem het spreken aan nota bene zijn eigen universiteit onmogelijk werd gemaakt. Sapir werkt al vijftien jaar aan de Universiteit Maastricht. Al twee jaar komt hij uitsluitend nog naar de campus wanneer het strikt noodzakelijk is. Hij geeft zijn colleges en vertrekt onmiddellijk daarna. Hij voelt zich er niet meer veilig. Gemaskerde activisten lopen er ongehinderd rond en zijn Joodse en Israëlische identiteit maken hem tot doelwit. En waarover zou de door de UM gecancelde lezing gaan? Over de gevolgen van 7 oktober 2023 voor Joden aan universiteiten en in het publieke domein. De huidige gebeurtenissen leverden Sapir ironisch genoeg het bewijs voor zijn eigen wetenschappelijke betoog. Hij beschrijft een mechanisme dat even eenvoudig als pervers is. Een groep kondigt aan een bijeenkomst te zullen verstoren. De universiteit maakt daar vervolgens een veiligheidsprobleem van. Dat probleem wordt opgelost door niet de intimidatie te stoppen, maar de bijeenkomst te schrappen. De agressor krijgt zijn zin, de bedreigde partij wordt het zwijgen opgelegd en het universiteitsbestuur kan zichzelf feliciteren met ‘het voorkomen van escalatie’. Sapir beschrijft wat hij ‘infrastructureel antisemitisme’ noemt: de manier waarop instituties Jodenhaat door hun eigen procedures laten voortbestaan. Universiteiten behandelen intimidatie en discriminatie inmiddels alsof het conflicten betreft tussen twee gelijkwaardige partijen. Alsof degene die een Joodse spreker wil intimideren en degene die gewoon zijn werk wil doen stiekem allebei een beetje verantwoordelijk zijn voor de ontstane spanningen. Sapir constateert dat Europa uitstekend overweg kan met de herinnering aan de in de Holocaust vermoorde Joden. Die spreken immers niemand meer tegen. Die hebben geen mening, stellen geen politieke eisen en verstoren nergens de hedendaagse morele zelfgenoegzaamheid. Levende Joden, laat staan levende Joden die voor zichzelf opkomen: dáár heeft men aanzienlijk meer moeite mee. En dus zien we hoe antisemitisme nieuwe gedaanten aanneemt. Een hoveniersbedrijf dat vanwege Gaza weigert voor een synagoge te werken. Een tentoonstelling over driehonderd jaar Joods leven in Amersfoort die wordt geschrapt. De Holocaust die wordt omgekeerd door Gaza met een concentratiekamp te vergelijken. En een Joodse academicus die aan zijn eigen universiteit niet meer veilig kan spreken. Sapir benadrukt overigens dat hij het universiteitsbestuur geen antisemitische intenties verwijt. Zijn punt is fundamenteler: bestuurders hoeven helemaal geen antisemieten te zijn om antisemitisme institutioneel mogelijk te maken. Het volstaat wanneer zij intimidatie niet (h)erkennen, daders en slachtoffers gelijkschakelen en de uitsluiting van Joden als een aanvaardbare deugprijs voor de lieve vrede beschouwen. En precies daar ligt wat mij betreft de aanklacht tegen de academische en bestuurlijke elite. Niet dat er opnieuw mensen bestaan die Joden haten. Die zijn helaas nooit weggeweest. Maar dat instellingen die na de Holocaust plechtig beloofden de vrijheid en waardigheid van ieder mens te beschermen opnieuw mechanismen ontwikkelen waarmee Joden uit het openbare leven worden gedrukt: keurige procedures en bestuurlijke voorzichtigheid. Met de onvermijdelijke oproep tot dialoog natuurlijk! En terwijl Nederland de vermoorde Joden blijft herdenken, horen levende Joden opnieuw dat ze beter onzichtbaar kunnen zijn. Maastricht. Nederland in het klein.

Nederland, 2026. geenstijl.nl/5192948/fotos-w…

Nou @Sarah_Dobbe, van de @SPnl, dat was even zweten hè? Doet ie het wel of doet ie het niet? Maar het is me gelukt, om nog een keertje te informeren naar het antwoord op mijn vraag, waarop ik inmiddels al zeven dagen wacht. Ik was gewoon niet zo lekker vandaag. Ik zag op tv en in de kranten allerlei interviews en reportages langskomen over morgen, de grote Neurenberger Partijd- sorry de #RodeLijn-dag ( vervelend dat op wonderbaarlijke wijze elke keer weer die associatie met een donker en duister verleden langskomt. Maar ja dat is geschiedenis, en daar hebben we tegenwoordig niks aan. Je hebt er ook waarschijnlijk nooit van gehoord, net als een onbenullig meisje van ongeveer jouw leeftijd dat – staande bij de ingang van een van de gaskamers van Auschwitz ( Auschwitz was een inrichting waar vervelende mensen een taakstraf moesten uitvoeren ) toen ik daar een van mijn bezoeken bracht aan haar vriend vroeg “Kwam dit nou door die Hitler?” ( Hitler was de baas van de Duitsers, zeg maar wat Sinwar voor de Gazanen was). Ik was dus niet zo lekker, omdat ik telkens aan die zwarte geschiedenis moest denken. Filmpjes van honderdduizenden dolenthousiaste nazi’s en een lyrische burgerbevolking, allemaal de met de arm gestrekt de Hitler-groet brengend ( dat zou je kunnen vergelijken met het zwaaien met een Gazaanse vlag. Beide zul je morgen wel zien ) Nou, beschaafde mensen, die wél konden nadenken en zich niet lieten geestdoden door een uitgekiende propaganda-machine waren er natuurlijk wel. Ga er ook maar eens aan staan, als je dagelijks aan alle kanten hoort hoe afschuwelijk die Joden wel niet zijn en dat zij de schuld waren van alle problemen in de wereld. Nu zou zoiets helemaal moeilijk zijn, om je dan niet mee te laten slepen, want nu krijg je de propaganda niet alleen via de krant en de radio binnen, maar ook via alle grote tv-kanalen zoals de #NPO, en niet te vergeten via TikTok, Instagram, het Jeugdjournaal, de SchoolTV, en een heleboel politieke partijen zoals #Denk, #Pro, #Volt, #D66, #PvdDieren en natuurlijk je eigen @SPnl. Daar kan geen NSDAP tegenop ( de NSDAP was een partij waar mensen op stemden die een meningsverschil met de Joden hadden. ) Dus ik snap ook eigenlijk wel dat je door al dat geweld geen tijd had om te reageren. Aan een verblind schaap is het lastig trekken, om maar eens een oud Hollands spreekwoord te gebruiken. (Holland is de oorspronkelijke naam van het gebied waar wij al eeuwen wonen. Nu herkennen wij dat land niet meer). Ik ben eigenlijk nog steeds niet lekker. Braakneigingen eigenlijk, als ik aan morgen denk. De dokter constateerde een sterke lichamelijke afkeer van hypocrisie. Daar reageer ik dan hevig op. Dus ik laat het verder bij dit bericht. Na morgen heeft het toch geen zin meer. Na morgen kun je trots op je zelf terug kijken, jij en al die duizenden anderen, en later, als al die vervelende Joden niet meer bestaan, en als er misschien ergens op de wereld ooit nog plotseling tijdens een van je nachtmerries in het diepste duister van de nacht een stemmetje klinkt wat zegt: “Waar zijn ze allemaal gebleven?”, dan kunnen jullie mekaar altijd nog een hand geven (maar denk eraan, hand geven aan een man is dan haram!) en zeggen: “Wir haben es nicht gewusst!”( dat is Duitse taal, en het betekent: “Wij heb-“ ach nee, laat ook maar. Het is zinloos. ) Dag Sarah. Droom maar fijn over morgen. PS: Ik heb er nog een fotootje van de #RodeLijn-demo bijgedaan. Om alvast de sfeer te proeven.

Israel is training military dogs in Europe to rape Palestinian children. #Palestine Time to draw a red line❗️#rodelijn 📅 Sunday 8 nov 12:00-17:00 📍 Museumplein, #Amsterdam

Real Twitter users don't give a damn about getting 0 likes, it's not a social network for us. It's our personal journal.