ตปท ที่ไปโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อไปเที่ยวเท่านั้นจริงๆ ที่แรกคือ ฮ่องกง สมัยเมื่อสิบปีก่อน
ก่อนหน้านั้น การไปต่างประเทศคือต้องไปโดยมีสาเหตุ มีธุระเท่านั้น ไม่ว่าจะไปเพื่อเรียน หรือไปกับโครงการไรสักอย่าง เพราะจนมาก
ปัจจุบันยังจนอยู่ เลยไม่ค่อยมีโอกาสไปตปทเพื่อไปเที่ยวเท่าไร
เปิดใจเที่ยวต่างประเทศครั้งแรก
= ไปเที่ยวตลอดไป
สนับสนุนให้ทุกคนออกไปท่องโลกกว้าง
ได้ไปสัมผัสวัฒนธรรม เมือง อากาศ ผู้คนที่เราไม่เคยพบเจอ…
เราไปต่างประเทศครั้งแรกอายุ 20 ปี ไปเมืองคุนหมิง ประเทศจีน
แล้วคุณละ ไปท่องเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกเมื่อไหร่???
62
โอโห เพิ่งทราบเลยว่าคุณแรบบิทเขียนจบภายใน 1 ปี เก่งมาก
อนึ่ง เราชอบบารามอสภาคสามมากที่สุด เพราะรู้สึกว่าเป็นเล่มที่มีเนื้อหาปรัชญาเข้มข้นที่สุดเลย
รายงานตัวแบบโคตรเลท 555555
จริง ๆ คิดว่าหลายคนน่าจะรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ 5555 จากเทรดลายเซ็นพี่แรบบิท&พี่กบ
กับมีเรื่องมาเล่า ถือว่าย้อนอดีตซัก เอิ่ม 25+ ปีแล้วกันเนอะ
คือเราตามบารามอสตั้งแต่ตอนเพิ่งลงภาค 1 จบเลย จำได้ว่าวันที่อ่านจบ พี่กบเพิ่งปิดพรี ver ทำมือไปด้วย กรีดร้องกับเพื่อนสนิทที่เอามาป้ายยากันมาก
(และใช่ค่า ยุคนั้นมันไม่มี ebanking) ถ้าจะซื้อคือต้องไปโอนเงินที่สาขาแบงค์ ถ่ายสลิปส่ง email หรือส่งธนาณัติ)
ทีนี้เลยรอจนเปิดพรีรอบสอง แต่ฝันสลาย ไม่ได้จับเล่มรอบนั้นเพราะบารามอสได้พิมพ์กับสถาพรก่อน
เรากับเพื่อนก็เลยอด จองไว้แล้ว อดไป 55555 ได้ธนาณัติคืนมามั้งถ้าจำไม่ผิด
ช่วงอัพออนไลน์ก็เป็นอะไรที่เรากับเพื่อนสนิทที่ป้ายยานั่งอ่านเรียลไทม์มาก เพราะเป็นช่วงเพื่อนเราไปเรียนต่อตปท.พอดี ขนาดที่ว่าเราขอแม่ติดเน็ตบ้านที่ต้องต่อโมเด็ม//ขูดชั่วโมงเอา เพราะตัวบ้านเราเป็นบ้านติดถนนใหญ่ก็จริง แต่ความที่ลึกจน TOT ไม่ยอมเดินสายให้ 555555 อดเน็ต highspeed ไปนะ
ถ้าคนปีลึกมาก ๆ จะรู้กันค่ะว่า
1. จุดเริ่มต้นของบารามอส คือพี่แรบบิทเขียนแก้เบื่อตอนไปเรียนต่อตปท. ก็เลยเขียนให้พี่กบผู้เป็นพี่สาววาดการ์ตูนเล่น ช่วงภาคแรกก็เลยมีภาพประกอบเยอะ (เพราะพี่กบกลับมาจากเรียนต่อแล้วเริ่มงานพอดี ก็เลยเปลี่ยนเป็นภาพประกอบแทน)
2. บารามอสทั้งสี่ภาคเขียนจบใน 1 ปีค่ะ ใช้เวลาภาคละ 1 เดือน (ข้อมูลใน perfect guidebook)
3. คาโล เป็นตัวละครที่เดิมจะมีผมสีทองค่ะ 5555 ถ้าใครมีพิมพ์ฉบับแรก ๆ ของเล่มหนึ่ง จะเห็นว่าบทบรรยายบางส่วนของคาโลจะเขียนว่าผมสีทองด้วยซ้ำ แต่พี่กบเห็นว่าลงสีผมเงินจะเข้าทีมากกว่าค่ะ ก็เลยเปลี่ยนสีผมเป็นสีเงิน ทำให้ตอนลงเนื้อหา/ตีพิมพ์ บางจุดยังเป็นผมสีทองอยู่เลย
4. ภาคที่รีไรท์จากที่ลงเน็ตมากที่สุด ยกให้ภาคสองค่ะ เพราะเนื้อหามันไม่เหมาะกับวรรณกรรมเยาวชน จนมีเนื้อหาส่วนหนึ่งที่ตัดออกไปเลย แต่พี่กบลงส่วนที่ตัดออกไว้ใน board sun-tree.net อยู่ เพราะมันจะแสดงกึ๋นของเฟรินที่เอาชนะอาเธอร์ได้ ส่วนภาคสาม มีตัดเนื้อหาออกไปบทหนึ่งเต็ม ๆ ค่ะ เพราะมันก็...5555 มีการกระทำที่อาจจะไม่เหมาะกับน้อง ๆ หนู ๆ ที่เป็น target การอ่านเท่าไร แต่ที่แน่ ๆ ตอนที่ลง เรากับเพื่อน ๆ กรี๊ดแตกกันมาก เพราะงั้นเลยจำได้ดีค่ะ (ซึ่งส่วนของภาคสาม พี่กบไม่เคยเอาลงในบอร์ด)
อันนี้อธิบายละเอียดในอีกเทรดแล้วนะคะ มีคนถามมา แต่รบกวนอย่าไปหาอ่านกันเลยค่ะ เคารพเจตนารมณ์คนเขียนกันนิดนึงเนอะ ^^" ส่วนที่เราจำได้ละเอียด เพราะแต่ละภาคที่ลงในเน็ต เราอ่านไม่ต่ำกว่า 30+ รอบค่ะ กับถ้าดูจากที่เราลงทวิต น่าจะเดาได้ว่าเราเป็นคนจำเหตุการณ์ในอดีตค่อนข้างแม่นค่ะ แล้วบารามอสคือความทรงจำในวัยเด็กที่ดีของเรามาก ๆ เรียกว่าไม่มีบารามอส จะไม่มีเราในวันนี้ค่ะ
5. พอบารามอสเริ่มบูมมาก การบริหารบอร์ดที่พี่กบดูแลคนเดียวเลยเริ่มไม่ไหวค่ะ หลายคนอาจไม่ทราบว่า เว็บ sun-tree.net ที่ไว้ลงนิยายเรื่องอื่นของพี่แรบบิท ลงภาพประกอบที่พี่กบวาด รวมถึงเป็น hosting ของบอร์ด พี่กบเป็นผู้จ่ายค่า hosting เองค่ะ ไม่ได้ใช้ freehosting ของที่ไหนเลย เลยทำให้ตัวเว็บยังอยู่ยืนยงคงกระพันมากว่า 25+ ปี
ิทีนี้ พี่กบเลยเปิดรับ moderator บอร์ด ห้องต่าง ๆ มาช่วยบริหารจัดการความเรียบร้อยค่ะ ตอนนั้นก็จะมีนักอ่านมาถามหาเนื้อหาภาคก่อน หรือเกิดการไม่อ่านกฎ กติกา ที่มี
ไปยันเกิดการขโมยแฟนอาร์ตผู้อื่นมา repost ที่เป็นข้อห้ามของบอร์ดค่ะ
จนทำให้ปริมาณ bandwitch บอร์ดเกิน บอร์ดล่ม
6. สิ่งที่น่ากังวลที่สุด คือช่วงที่ "เตรียม" จะลงภาคสี่ ตอนนั้นภาค 2-3 ยังไม่พิมพ์เป็นเล่มค่ะ แต่คนตามหาเนื้อหาภาค 2-3 รัว ๆ บอร์ดล่มรายวัน
ท้ายสุดพอลงบทนำกับตอนที่ 1 ไป พี่กบและพี่แรบบิทเลยต้องตัดสินใจ "ไม่ลง" ภาคสี่ทางอินเตอร์เน็ตค่ะ เพราะต้านกระแสความไฮป์ของคนอ่านไม่ได้จริง ๆ เพราะคนถามสปอยภาค 2-3 ยันส่งไฟล์เพื่อขอเข้าห้องที่ไว้กรองผู้อ่านค่ะ
จนกระทั่งปี 49 ที่ตีพิมพ์ครบ 4 ภาค+perfect guidebook จบแล้ว พี่กบเลยต้อง freeze board ไว้จนถึงปัจจุบันนี้ค่ะ
7. แต่ถ้าคนอ่าน perfect guidebook มา น่าจะเห็นว่าพี่แรบบิทกับพี่กบก็แจ้งว่า จริง ๆ ภาคสี่มีการลงในกลุ่มย่อยให้ beta reader อ่านเพื่อขอความเห็นก่อนพิมพ์เหมือนกัน
อันนี้มีจริงค่ะ เป็นกลุ่มย่อย ไม่เกิน 10 คน
8. ทำไมจำได้แม่น+รู้ขนาดนี้
ตอนนั้นเราเป็น moderator board เลยต้องนั่งกรอง/ลงดาบคนที่ทำผิดกฎค่ะ เรียกว่าเป็นแบบฝึกหัดเบื้องต้นสำหรับเด็กม.3-ม.5 ในการบริหารคอมมูนิตี้ค่ะ
กับ ใช่ค่ะ เรากับเพื่อนสนิทได้ถูกทาบทามเป็น beta reader ด้วย ก็เลยได้มีโอกาสอ่านภาคสี่ก่อนที่จะตีพิมพ์ค่ะ
ตอนนั้นก็เก็บเป็นความลับกับกลุ่มเพื่อนสนิทที่เหลือ ยันโมบอร์ดคนอื่น 555555555 มาเล่าอีกทีก็หลังภาคสี่วางขายแล้วค่ะ เป็นเชิงยืนยันว่าไม่มีเนื้อหาใดที่ถูกตัดออก มีแต่เพิ่มเติมที่เฉลยเนื้อหาของ "รัชทายาทเวนอล" กับเปลี่ยนชื่อบท "เอาใจสตรี" เป็น "เฮลก้า คิงออฟอเมซอน" เพราะคนอ่านท้วงว่าชื่อบทเดิม จะเน้นการกระทำของเฟรินต่อเฮลก้า แต่ความรู้สึกที่ได้รับคือเฟรินเสียเหลี่ยมให้เฮลก้ามากกว่าค่ะ
9. เนื้อหาตอนตื่นจากฝัน ที่เฟรินกับคาโลจูบกันในโลกความเป็นจริง ภาคแหวนแห่งปราชญ์ ลงตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ น่าจะปี 2547 ค่ะ 555555 เราจำได้แม่นเลยเพราะตรงกับวาเลนไทน์พอดี <3 เสียดาย ไม่ได้แคปไว้ 55555555555
10. บารามอสทำให้เราสมัคร account dek-d pantip เพื่อมาโหวตฟิค แย่งเมนต์ ตอนภาคคทาแห่งพลัง ถ้าจำไม่ผิด พี่กบจะโพสต์วันอังคาร พฤหัสบดี เสาร์ค่ะ ส่วนแหวนแห่งปราชญ์จะ พุธ กับเสาร์ (แต่ใด ๆ คือมีเสาร์ยืนพื้น)
ที่จำวันได้ คือหลบวันทำเวรค่ะ 555555 เลือกวันทำเวรเป็นวันอื่นที่ไม่ใช่วันนั้น ส่วนใหญ่จะไปเลือกวันจันทร์แทน แล้วก็วันที่ลงบารามอสเราจะตรงแหน่วกลับบ้านมารีเฟรช pantip เลย เพราะพี่กบจะลง pantip เร็วสุดค่ะ 5555555 ลงประมาณ 16.30 ของวันธรรมดา ส่วนเสาร์ก็ประมาณ 9.30 ซึ่งเราก็จะรีบตื่นมารีเฟรช pantip รัว ๆ เหมือนกัน
เรียกว่านั่งมอเตอร์ไซค์เป็นก็เพราะบารามอสค่ะ 55555
11. เคยมีให้รีเควสรูปจากจำนวนคนเข้าเว็บค่ะ แล้วก็แฟนพันธุ์แท้ ของคนเข้าเว็บ ที่เป็นรูปเฟรินถือดาบพิพากษาจ่อคอคาโล คนชนะ (ไม่แน่ใจว่ารายการไหนซักรายการ) เป็นเพื่อนสนิทเราเองค่ะ 55555 อันนั้นคุยกันว่าถ้าใครได้ เราจะรีเควสรูปนี้กัน XD เพราะเป็นซีนที่ impact เราสองคนมากค่ะ
(ปล. ตอนแข่งแฟนพันธุ์แท้ เราไม่ได้จอยค่ะ ตอนนั้นตรงกับสอบเตรียมพอดี แล้วดันตกลงกับที่บ้านว่าจะลองไปสอบดูนะ 55555 ทีนี้จะไม่ไปสอบ ที่บ้านไม่อนุญาต เพราะถือว่าคุณรับปากแล้ว เราเลยไม่เปิดข้อสอบ กามั่ว แล้วก็หลับไปดื้อ ๆ ค่ะ ผลก็คือเรียนรร.เดิม)
12. อันนี้ personal นิดนึงค่ะ เคยเล่าแล้ว แต่ก็อยากเล่าอีก
ที่ keep ความเป็นเพื่อนสนิทกับเพื่อนคนที่ลากเรามารู้จักกับบารามอสได้ยันทุกวันนี้ โดยเฉพาะช่วง 3-4 ปีแรก ก็เพราะบารามอสเลยค่ะ
นางไม่โฮมซีคก็เพราะเมาท์บารามอสกันรายวีค วิเคราะห์กันว่าเรื่องจะเป็นอย่างไรต่อไป นั่งเขียนฟิคด้วยกัน หวีดตัวละครกัน กลัวว่าผู้จะตายไหม 555555
โดยเฉพาะตอนเป็น beta reader ด้วยกัน แล้วคาโลจะขิตไม่ขิตแหล่ ตอนนั้นก็เมาท์กันได้อยู่สองคน เมาท์กับคนอื่นก็ไม่ได้ 555555555
จริง ๆ ปีที่แล้วที่เราทวิตว่าไปงานแต่งเพื่อนสนิทที่เป็น private party แล้วเพื่อนปิดรีสอร์ต เชิญแขก 50 คน คือเพื่อนคนนี้ค่ะ <3
เพื่อนให้เรากล่าว speech เนอะ ตอนแรกก็แบบ วดฟ กล่าวภาษาอังกฤษด้วย ไม่ได้เตรียมตัวมาอะเนอะ
มันแบบ กล่าวอะไรก็ได้มึง แต่แค่อย่าบอกว่ากุจิ้นผัวกุละกัน จะบอกเรื่องที่เราเขียน gay fiction together (ตอนบารามอสนั่นแหละ) ก็ได้
อีบ้า ไม่ได้ปะ ต่อหน้าพ่อแม่แก แล้วก็พ่อแม่ผัวแกและผัวแกปะ 5555555555
สรุปก็เลยเล่าที่เราเขียนฟิคชั่นด้วยกัน ร้องเพลงด้วยกัน แต่แค่ตอนนี้เราแยกเดินคนละทาง ยังดีที่เกือบ ๆ 30 ปี เราดีใจที่ยังมีเพื่อนอยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ
และใช่ จุดเริ่มต้นมันมาจากเพื่อนร่วมห้อง ชมรม แต่จุดที่เหนี่ยวรั้งพวกเราคือ "บารามอส" ล่ะค่ะ
1
100
Wakia retweeted
เรื่องการแปล ยกตัวอย่างคลาสสิกให้ละกัน ว่าด้วยการแปลแบบเก็บความ ไม่แปลตรงตัว
เจียงหู (江湖) แปลตรงตัวว่า “แม่น้ำกับทะเลสาบ” หมายถึงสภาพสังคมและดินแดนที่พวกผู้ฝึกวิชาการต่อสู้เดินทางไปมา ประลองวิชา หาเงิน
แปลตรงตัวไม่รู้เรื่องเลย นักแปลรุ่นเก่าเลยแปลว่า
“ยุทธภพ”
การอ่านนิยายของฝั่งเกาะอังกฤษนี่ให้ idiom ภาษาอังกฤษใหม่ๆ ที่ไม่เคยรู้มาก่อนเยอะมาก
ล่าสุดคือ Bob's your uncle. ในใจนี่คิด อะไรวะ ตัวละครบ๊อบนี่มันมาจากไหน อ่านมาจนถึงหน้านี้ไม่เคยเห็นใครพูดถึงบ๊อบมาก่อน
แล้วก็เพิ่งมารู้ว่าเป็น idiom หมายถึง "เสร็จแล้ว ง่ายๆ แค่นี่เอง"
18
ขอแชร์ฝั่งร้าย สิ่งหนึ่งที่จะไม่มีวันลืมคือการบ้านวิชาภาษาไทยตอนสมัยมัธยมต้น
ภาษาไทยรร.เราให้การบ้านโหดมาก โหดแบบระดับเขียนทีสิส (ทั้งๆ ที่เป็นเด็กม.ต้นอ่ะ) เรารู้สึกว่ามันปลูกฝังความเครียดให้เราตั้งแต่เด็ก
จนปัจจุบันเรียนจบป.โท ทำงานแล้ว ก็ยังคิดว่าชีวิตมอต้นหนักอยู่
98
ที่ว่า #คนกรุงเทพเนทีฟ ต้องเดินเก่งนี่ กรุงเทพเขากับกรุงเทพเราไม่น่าจะเหมือนกัน
เพราะกรุงเทพเราเป็นเมืองที่ไม่ได้ใจดีกับคนเดินเท้าเลย
กรุงเทพของเขาไม่มีน้ำท่วม ร้านขายของบนทางเท้า ฟุตบาทที่ไม่เรียบ มอเตอร์ไซค์สวนเลน ทางเดินเท้าแคบๆ อย่างนั้นเหรอ T_T
163
Wakia retweeted
ฉันชอบโพสต์ที่คนญี่ปุ่นแซวกันว่า คนรอบตัวเซ็นคูและดร.เซโน่มีคนยังไงบ้าง
เซ็นคู
- มีคนที่ปกป้องทุกคนได้อย่างสึคาสะ
- มีคนที่คุยเรื่องวิทย์ด้วยได้อย่างโครม
- มีคนที่คอย support ทุกอย่างอย่างริวซุย
- มีคนที่คอยเข้าใจเราอย่างเก็น
- มีเพื่อนสนิทสมัยเด็กอย่างไทจู
เซโน่
- มีสแตนลีย์
เอาจริง นี่คิดว่าต่อให้อยากเดินเร็วในกทม.จริงก็เดินไม่ได้ เพราะทางเท้าแคบ และมีสิ่งกีดขวางเยอะมาก
ด้วยปัจจัยนี้แหละ เลยคิดว่าคนกรุงเทพไม่ได้เดินเร็วขนาดนั้น อย่างน้อยก็หากให้เทียบกับประชากรเมืองอื่นๆ
80
โอ ประเด็นนี้น่าสนใจ เพราะเราเป็นคนจน แต่จำเป็นต้องไปยิมเพื่อวิ่งทุกวัน
สาเหตุคือ "เพราะถนนในกทม.มันวิ่งไม่ได้ และพื้นที่วิ่งก็ไม่เยอะพอ" คือ ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเสียเงินไปยิม
นี่จึงเป็นตัวอย่างของประเด็นที่ว่าเมืองส่งผลต่อคุณภาพชีวิตและสร้างรายจ่ายแบบอ้อมๆ ให้เราอย่างไร
คนมีเวลาไปยิมเล่นเวท = คนรวย คำนี้จริงมั้ย ทุกคนคิดว่าไงกัน?
เราว่าคนที่ไปออกกำลังกาย อาจไม่ใช่แค่มีเวลา แต่เขามีวินัยที่จะไปตามแผนของตัวเอง เห็นหลายคนที่งานยุ่งมากๆเขายังเจียดเวลาแค่ 30 นาทีต่อวันเพื่อออกกำลังกายเลย
32
อันนี้เห็นด้วย เพราะนี่คิดว่าชีวิตที่หนักสุดคือ 1.ปอโท กับ 2.มัธยมต้น
คือไม่ว่าการทำงานจะหนักขนาดไหน เราเชื่อว่าประชากรผู้ใหญ่แบบเราส่วนมากก็ทำงานรูทีน มันไม่มีใครมาบอกให้เราอยู่ดีๆ เขียนวิจัยเป็นร้อยหน้าแบบตอนปอโท หรือวิจีกษ์วรรณกรรมเป็นร้อยหน้าแบบตอนมอต้นอ่ะ
กรุไม่เข้าใจว่าทำงานมันจะยากกว่าเรียนยังไงอะ สำหรับคนที่พูดใส่กรุนะ นี่ชอบบ่นเรื่องเรียน แล้วก็จะมีคนมาเกทับว่าเดี๋ยวทำงานจะไหวมั้ย มันหนักกว่า เห้ย ทำงานลาออกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เรียนเหมือนติดสัญญาทาส การศึกษามันออกไม่ได้ ออกแร้วไม่มีไรแดรกของจริง มันคือการใช้ชีวิตตามแพลน เหมือนโดนบังคับอะ
85
จิบอกว่าฝาขวดน้ำที่เปิดยากที่สุดคือขวดเกลียวของน้ำอัดลมราคา 10 บาท (ที่เป็นขวดแก้ว) ในสมัยตอนที่เราเป็นวัยรุ่น เปิดยากมาก โอกาสเปิดไม่ได้แล้วไม่ได้ดื่มเลยมีเกือบ 50%
โตมาเพิ่งจะรู้เทคนิค คือให้เอาพื้นของแผ่นรองเมาส์นี่แหละมาจับและบิดออก จะเปิดได้ง่ายมาก
แบบสรุปย่อๆว่าทำไมผู้หญิงมักจะเปิดขวดน้ำเองไม่ได้
เพราะกำลังมือของผู้หญิงมีกำลังแค่ประมาณ 60% ของชาย มวลกล้ามเนื้อน้อยกว่า กล้ามเนื้อโคนนิ้วแข็งแรงน้อยกว่าชาย
ฝาขวดพลาสติกต้องใช้แรงเปิดถึง 12-45 kgf
แรงบีบมือของผู้หญิงมีค่าเฉลี่ย 20-30 kgf
ผู้หญิงบางช่วงอายุมีแรงบีบมือแค่ 10 kgf
รวมทั้งขวดน้ำสมัยใหม่มักทำตัวขวดให้บางลง ฝาเล็กลง ต้องใช้แรงจับแรงบีบมากขึ้น บางคนก็กลัวเสื้อผ้าเลอะเลยไม่กล้าจับบีบแรงๆ
(และใช่ ผู้หญิงบางคนก็ทาแฮนด์ครีม มือเลยลื่นกว่าปกติ...)
แน่นอนว่าก็ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยอีกนั่นแหละ เช่นล็อกทำมาเหนียวแน่นแค่ไหน ผู้หญิงคนนั้นกล้ามเนื้อมัดเล็กของมือแข็งแรงแค่ไหน






























