De erfenis van 7-oktober Kokend van woede zat ik drie jaar geleden achter mijn laptop. Vol afschuw en ongeloof keek ik de vele livestreams van Palestijnen die trots Joodse burgers vermoorden en de Palestijnse bevolking die uitzinnig van vreugde deze barbaarse moordpartijen vierde. Vandaag sta ik stil bij de slachtoffers, in de wetenschap dat Israël nog steeds aan alle kanten belaagd wordt. Dat Joden over de hele wereld voor hun leven moeten vrezen. Als 7/10 mij één ding geleerd heeft dan is het dat beschaving bij velen slechts een illusie is gebleken. De realiteit anno 2026 is dat antisemitisme terug is van weggeweest en de Joden wederom moeten vechten voor hun voortbestaan. Mijn steun voor Israel en het Joodse volk is daardoor onverminderd, het is een bittere noodzaak dat wij ons blijven uitspreken tegen de woekerende Jodenhaat die inmiddels ook al bezit heeft genomen van de instituties en overheden, politici en beleidsmakers. Als de geschiedenis ons één ding geleerd heeft dan is wel dat antisemitisme de figuurlijke kanarie in de kolenmijn is. Antisemitisme is vaak het eerste teken van groeiende maatschappelijke haat, discriminatie en polarisatie. Het is daarnaast een graadmeter voor hoe tolerant en vrij een samenleving is. En in de afgelopen drie jaar is het wat dat betreft bergafwaarts gegaan in Nederland. Propaganda voert de boventoon, antisemitisme is weer salonfähig gemaakt, een dialoog wordt vaak onmogelijk gemaakt en ideologie is de drijfveer geworden voor veel Nederlanders. De wrange erfenis van 7-oktober is dat de kanarie inmiddels is overleden, maar Nederland die waarschuwing volledig in de wind heeft geslagen.