Alireza

از من می‌پرسند چه خبر است. خب، ماجرا از این قرار است: قرار است آیزنکوت فردا مأموریت تشکیل دولت را از رئیس‌جمهور دریافت کند. همان‌طور که توضیح دادیم، دریافت این مأموریت به معنای سوگند خوردن دولت نیست، بلکه فقط به معنای گرفتن اختیار برای تشکیل دولت و رسیدن به توافق‌هایی است که در نهایت به تشکیل و سوگند خوردن واقعی چنین دولتی منجر شود. تا آن زمان، نتانیاهو همچنان نخست‌وزیر محسوب می‌شود. برنامه آیزنکوت این است که یک دولت اقلیت را به قدرت برساند. برای این کار، او به اکثریت ساده نیاز دارد. اما برای سرنگون کردن چنین دولتی، به اکثریت ۶۱ نفره نیاز است، یا باید قانونی برای انحلال کنست با اکثریت ساده تصویب شود که پیش بردن چنین قانونی کار آسانی نیست. حالا برسیم به محاسبات سیاسی. آیزنکوت قصد دارد با رأی ممتنع احزاب عربی و/یا رأی ممتنع احزاب حریدی، یک دولت اقلیت را به قدرت برساند. اگر این کار با رأی ممتنع احزاب عربی انجام شود، لیبرمن در مقابل او قرار می‌گیرد؛ کسی که می‌گوید علیه چنین دولتی رأی خواهد داد. در چنین وضعیتی، رأی ممتنع یک حزب حریدی ضروری می‌شود. آیا چنین حزبی این کار را خواهد کرد؟ مشخص نیست. باز هم همان‌طور که گفتیم، پس از سوگند خوردن دولت، حریدی‌ها دیگر نمی‌توانند آن را سرنگون کنند و فقط باید به وعده‌ها تکیه کنند. باور اینکه چنین اتفاقی بیفتد دشوار است. مجبوریم تا زمان سوگند خوردن واقعی دولت صبر کنیم. یعنی آیزنکوت اعلام کند که موفق به تشکیل دولت شده و تلاش کند دولت را به مرحله سوگند برساند. آن‌وقت خواهیم دید آیا لیبرمن به اندازه کافی شجاع هست که علیه آن رأی بدهد، و آیا حریدی‌ها آن‌قدر احمق خواهند بود که از این طرف به آن طرف بروند، در حالی که چیزی جز وعده در دست ندارند و این دقیقاً اقدامی برگشت‌ناپذیر است. یک مجهول دیگر هم وجود دارد که در محاسباتمان در نظر نگرفته‌ایم، و آن حزب بنت است. آیا او تمام وعده‌های انتخاباتی‌اش درباره سربازگیری حریدی‌ها و تکیه نکردن بر احزاب عربی را زیر پا خواهد گذاشت تا به آیزنکوت اجازه دهد دولتی برگشت‌ناپذیر تشکیل دهد؟ باید صبر کنیم و ببینیم. بنت برخلاف لیبرمن، نه جسارت سیاسی در برابر افکار عمومی را دارد و نه پایگاه رأی‌دهندگان ثابتی مانند او. بنابراین، چه چنین دولتی را ناکام بگذارد و چه اجازه تشکیل آن را بدهد، در انتخابات بعدی محو خواهد شد. چون پایگاه رأی ثابتی ندارد و از راست به چپ پریده است. حالا اگر مانع تشکیل یک دولت چپ‌گرا شود، به مشکل می‌خورد؛ و اگر با یک دولت چپ‌گرا همراه شود و وعده‌های انتخاباتی‌اش را دور بریزد، باز هم به مشکل می‌خورد. او همچنین جاه‌طلبی‌های شخصی برای نخست‌وزیر شدن دارد. سخت است تصور کنیم که پس از پیوستن به چنین دولتی یا جلوگیری از تشکیل آن، این اتفاق بیفتد. او در موقعیتی قرار گرفته که باید میان گزینه‌هایی بسیار بد انتخاب کند.