Pinned Tweet
از اونجا که فضای توییتر اصرار داره هر فردی را ذیل یک طبقهبندی سیاسی مشخص قرار بده، فکر میکنم بد نباشه یکبار موضعم رو پین کنم! :)
موضع من داده و تحلیل تخصصی اقتصادیه، با هدف بهبود معیشت، رفاه و آزادی مردم، و توسعه ایران.
برای همین، جایی از محمدرضا شاه پهلوی دفاع کردم؛ نه از موضع سلطنتطلبی! بلکه مثلا بر اساس مقایسه تاریخی درآمد سرانه.
جایی از عملکرد اقتصادی دوره اصلاحات؛ نه از موضع اصلاحطلبی، بلکه بر اساس دادهها، سیاستها و نتایج اقتصادی قابل مقایسه.
و جایی از عملکرد دولت رئیسی در یک شاخص مشخص، مثلاً مهار رشد نقدینگی در مقایسه با کشورهایی مثل آرژانتین و ترکیه؛ نه به معنای تأیید دولت یا یک جناح خاص! بلکه به معنای ارزیابی یک عملکرد مشخص با یک معیار مشخص.
بنابراین اگر کسی بخواد موضع من را با خطکشهای رایج توییتری اندازهگیری کنه، حتما گیجکننده است.
اما برای من معیار ثابته: داده، تحلیل تخصصی اقتصادی و اقتصاد سیاسی، و اثر سیاستها و تصمیمات بر زندگی مردم ایران.
با اینکه اینجا معتقد بودم که این آینده 3،
با این توضیحات، nitter.cf/Loc0m0/status/20171564…،
محتملترین سناریوست، و همین سناریو هم محقق شده و در حال تحققه،
اما به نظرم این پایان ماجرا نیست.
Replying to @Loc0m0
ممنون.
خیلی پست خوبی بود.
آینده 3 در واقع نسخه پیشرفته ونزوئلاست که به نظرم محتملترین سناریوست.
آینده 4 نسخه عراق و افغانستانه که تو صحبتهای اخیر روبیو بیشتر به عنوان نسخههای غیر موفق معرفی شده، بنابراین احتمالش رو دستکم با شواهد امروز، بالا نمیبینم.
آینده 1 با توجه به این سطح از تجهیزاتی که آمریکا اورده، و با توجه به خواسته های بزرگی که داره، و البته توهم حکومت باز هم احتمالش بالا نیست.
آینده 2، نظری ندارم.
آینده 5، در صورتی که خیلی گزینه مناسبی پیدا نشه، محتمله ولی احتمالش کمه.
1
19
4,480
در رابطه با این نقد منصفانه:
با وجود آسیبهای جدی زیرساختی در جنگ، و محاصره و تشدید تحریمها، سایه جنگ و فشاری که از جانب تندروها بر دوش دولت و بودجه دولت بوده و هست و اختیارات کم؛
تورم 80، 90 درصدی و حتی تا حدی بالاتر از این،
رشد احتمالا در محدوده 50 تا 60 درصد فعلی نقدینگی و پایه پولی،
و رشد دو برابری دلار از قبل جنگ 12 روزه تا امروز،
ثابت موندن نرخ دلار از قبل جنگ 40 روزه تا الان،
رشد بازار سهام در این وضعیت،
در دسترس بودن مایحتاج مردم با وجود گرانیهای شدید،
دستکم تا اینجای کار، یک عملکرد اقتصادی کاملا و قطعا قابل دفاع از جانب دولت هست.
این وضعیت بهترین چیزیه که با انبوه مشکلاتی که باهاش مواجه هستیم قابل حصول بوده و قطعا با ادامه محاصره و جنگ شرایط با سرعت بیشتری به سمت وخامت خواهد رفت و از دست دولت هم کار زیادی ساخته نیست.
کمال وقاحت یعنی بر طبل جنگ بکوبی، اخبار محاصره رو سانسور کنی، مذاکره رو محکوم کنی و بعد وضعیت اقتصادی نرمال رو مطالبه کنی!
مردمی که تحت تاثیر رسانه های حکومتی تندرو قرار دارند به کنار،
یک گروهی رو داریم که معتقدند اصلا رفاه داشتن در دنیا معنا نداره و باید یه اهدافی رو دنبال کنیم و بعدش هم بمیریم و بقیه هم گروگانهای ما هستند که داریم با خودمون سعادتمندشون میکنیم،
و گروه دیگه ای هم فکر میکنن یک فرمول جادویی برای اقتصاد وجود داره، که اجازه میده با رویاهای آخرالزمانی کار رو به تحریم و محاصره و جنگ بکشونی و اقتصاد هم مسیر خودش رو بره و کاری با مسائل سیاسی نداشته باشه.
و این دو گروه همیشه تصمیم گیر نهایی بودند.
3
18
916
افرادی رو داریم که به وقت جنگ، مخالف هر نوع مذاکره و به دنبال ادامه جنگ و بستن تنگه ای که رگ حیات ایرانه، به هر قیمتی هستند و حتی عنوان میکنند که میدانیم جنگ بی هزینه نیست و حاضریم این هزینه رو در راه عقایدمون بپردازیم.
به وقت تبعات جنگ، به ویژه تبعات اقتصادی، یک دفعه به دنبال مقصرهای فضایی میگردند، از دولت خائنه و نئولیبرالها قیمت رو بردن بالا داریم تا سوء استفاده گر و احتکارگر بودن فلان کاسب محل و فلان صنف در بازار.
همین قدر در دنیای موازی،
همین قدر بی اطلاع از تبعات،
همین قدر منفک از واقعیت.
چه انتظار تلخ و کشندهایه،
انتظار برای اینکه ببینی کشورت قراره نابود بشه یا نه،
انتظار برای اینکه ببینی حد ویرانی چقدره،
انتظار برای اینکه ببینی چه بلایی قراره سر عزیزانت بیاد.
این انتظاری که میکشیم، تلخ ترین انتظاریه که آدما در طول تاریخ تجربه اش کردند.
هیچ چیزی به اندازه خود جنگ، یک ملت رو ضد جنگ نمیکنه.
این روزها با هزینههای جانی و روانی سنگین میگذره، روزهای سختتر میاد.
یک جامعه افسردهی تروما زده؛ بیکار و گرسنه و عاجز از تامین حداقلها.
اونجا دیگه همین مردم پرشور خیابونها که فریاد میزنند جنگ باید ادامه پیدا کنه و هر کسی از صلح حرف میزنه رو خائن میدونند، رفته رفته از نشئگی میرسن به درد خماری؛ درد جنگ.
3
35
6,657
به عنوان یک ایرانی، فرقی نمیکنه توی این جنگ کدوم طرف ایستادید،
باید نسبت به جنایت جنگی از هر طرفی واکنش نشون داد. و این واکنشها بیتاثیر نیست یا تنها اثریه که شاید بتونیم روی سرنوشتمون بگذاریم.
جنایت جنگی چه توسط آمریکا و اسرائیل انجام بشه، چه توسط جمهوری اسلامی، آخرش هزینهاش رو ما میدیم.
خط قرمز رو بگذاریم جان غیرنظامیها، اصلا جان هموطنمون.
اون وقت نیروگاه برق دیگه پل نیست که بگیم بهترش رو میسازیم، وصله به حیات آدمها.
اون وقت غیرنظامی در اسرائیل و کشور همسایه، هدف مشروع نیست چون منتهی میشه به مقابله به مثل.
#NoToWarCrimes
قطع برق فقط خاموش شدن چراغها نیست.
شروع فروپاشی زندگی شهری است.
وقتی نیروگاهها زده شوند، اولین چیزی که میمیرد «نور» نیست «سیستم» است.
بیمارستانها چند ساعت با ژنراتور دوام میآورند، بعد از آن دستگاهها یکییکی خاموش میشوند.
بیماران ICU، دیالیزیها، همه به برق وابستهاند نه به سیاست.
آب قطع میشود، چون پمپها بدون برق کار نمیکنند.
شهری که آب نداشته باشد، در عرض چند روز به بحران بهداشتی میرسد.
سردخانهها از کار میافتند، غذا فاسد میشود، فروشگاهها خالی میشوند.
گرسنگی آرام میآید، اما وقتی برسد، دیگر قابل کنترل نیست.
اینترنت، بانک، پمپ بنزین، همه به برق وابستهاند.
با قطع برق، نظم شهری در چند روز فرو میریزد.
واقعیت این است:
زدن زیرساخت برق، فشار روی حکومت نیست فشار مستقیم روی مردم است
حمله به نیروگاه جنایت جنگی است
اگر چه من بسیار بعید میدونم که این تهدید رو عملی کنه.
یا خیلی محدود میزنه، یا میاد میگه به خاطر اینکه مردم به سختی می افتادن منصرف شدم، فقط میخواستم نشون بدم ج.ا براش مهم نیست.
با این حال واکنش نشون دادن به جنایت جنگی توسط هر دو طرف خیلی مهمه.
1
14
1,255
این متن تحلیلی دقیق و خوش ساختار رو از طرف یک اقتصاددان منتشر میکنم.
متن سعی میکنه به ریشهی فاصله حکومت و مردم در دو دوره پهلوی و جمهوری اسلامی بپردازه:
ایرانیان بعد از نیم قرن همچنان در مقابل کاخ سفید
حدود ۴۷ سال پیش، در ۱۵ آذرماه ۱۳۵۷، دانشجویان ایرانی مخالف حکمرانی محمدرضا شاه، همزمان با آخرین سفر رسمی او به ایالات متحده، در مقابل کاخ سفید دست به راهپیمایی و اعتراض زدند. این تجمع با درگیری و تنش همراه شد که در نهایت به شلیک گاز اشکآور توسط پلیس آمریکا انجامید؛ صحنهای تراژیک رقم خورد که در آن، هم شاه ایران و جیمی کارتر و هم دانشجویان معترض ایرانی ای که بخشی از آنها را شاه برای تحصیل به آمریکا فرستاده بود با گاز اشکآور چشمانشان پر از اشک شد. هیچیک از این دو گروه نمیدانستند که تنها دو ماه بعد، نظام پادشاهی فرو خواهد پاشید، دانشجویان به ایران باز خواهند گشت و قدرت را به همراهی روحانیت سنتی در دست خواهند گرفت، و شاه ایران مجبور به ترک کشور خواهد شد.
این روزها نیز بار دیگر شاهد تجمع و تحصن شمار زیادی از ایرانیان مقیم آمریکا مقابل کاخ سفید هستیم، این بار اما آنان از رئیسجمهور آمریکا میخواهند تا به یاری مردم بیدفاع ایران در مقابل دیو حکومت جمهوری اسلامی بشتابد و کشور را نجات دهد.
این، بیتردید، یک تراژدی است. چگونه میتوان تصور کرد که پس از قریب به نیم قرن، تاریخ بار دیگر خود را تکرار کند؟ مردمی که در داخل کشور، حاکمان خود را نمیخواهند و ایرانیانی در خارج از کشور که حاکمان ایران را خائن میدانند و در پی سرنگونی آنان و به امید بازگشت به کشور و ساختن دوباره آن هستند.
نگاه دقیق و بیطرفانه میتواند نکات مهمی را آشکار کند که شاید به فهم بهتر آنچه امروز در ایران میگذرد کمک کند.
در حدود دهه ۵۰ خورشیدی، ایران جامعهای عمدتاً کمسواد و اغلب روستایی بود. تهران با جمعیتی حدود ۴ میلیون تنها کلانشهر کشور و مرکز اقتصادی و فرهنگی آن به شمار میرفت. حدود نیمی از جمعیت ۳۰ میلیونی ایران بیسواد بود و در آستانه انقلاب ۵۷ تنها نزدیک ۱۸۰ هزار دانشجو در کشور وجود داشت. دانشگاهها به چند شهر بزرگ محدود بودند و کمتر از ۳۰ درصد دانشجویان را زنان تشکیل میدادند.
در همین دوران، حلقه نزدیک به شاه و دربار، با اتکا به درآمدهای نفتی، کشور را با شتاب به سمت شهرنشینی و صنعتی شدن پیش میبرد. این طبقه که در همان دوران به هزار فامیل مشهور بود با پشتیبانی عملی شخص شاه، که عمیقاً خواهان پیشرفت سریع کشور بود، به ایجاد زیرساختها، شرکتهای بزرگ، صنایع مونتاژی، و دگرگونی چهره اقتصادی ایران میپرداخت. همزمان، اما فساد اقتصادی گستردهای نیز شکل گرفته بود که در سالهای پایانی حکومت، حتی خشم خود شاه را نیز برانگیخته بود.
محمدرضا شاه براستی به دنبال پیشرفت اقتصادی ایران بود، و علاقه او به کشور بر کسی پوشیده نیست. از نگاه او، درآمدهای نفتی این امکان را فراهم میکرد که ایران در یک دوره نسبتاً کوتاه از یک اقتصاد کشاورزی سنتی به اقتصادی مدرن همتراز کشورهای پیشرفته تبدیل شود. به باور او با اعزام دانشجو به خارج و تربیت نسل بوروکراتهای مدرن، امکان ایجاد یک سیستم اداری کارآمد وجود داشت. او باور عمیق داشت که وقت تنگ است و باید با شتاب، فاصله ایران را با جهان توسعهیافته کم کرد.
در این نگاه، شهرها باید هرچه سریعتر صاحب سینما، سالنهای ورزشی، رستوران، مدرسه و کارخانه میشدند. تلویزیون ملی باید در خدمت اشاعه فرهنگ مدرن، و البته فرهنگ ایرانی، قرار میگرفت. دانشآموزان با لباس متحدالشکل، دختران با دامن و پسران با کراوات، قرار بود نسل آینده ایران مدرن را بسازند. اما همین شتاب، شاه را از توجه به ظرایف جامعه سنتی ایران بازداشت.
جامعه سنتی و روستایی ایران، با وجود بهبود مستمر در زندگی روزانه خود، احساس بیگانگی عمیقی را با روند مدرنسازی داشت. این جامعه سنتها و ارزشهای خود را در معرض تهدید میدید، و هر روز فاصله شاه و دستگاه حاکم را با خود بیشتر احساس میکرد. در این میان حاکمیت خود را درگیر نبردی همزمان با اندیشه کمونیستی و نیروهای چپ و «ارتجاع سنتی» میدانست، و راهحل را نه در گفتوگو بلکه در سرکوب احزاب و گروهها، ایجاد نظام تکحزبی و نشنیدن صداهای مخالفان جستجو میکرد. با این امید که ثمرات توسعه اقتصادی، بهطور طبیعی جامعه را به نقطهای از توسعه اجتماعی برساند که اکثریت سنتی به اکثریت شهری و مدرن تبدیل شده و دیگر تضادی با الگوی پیشرفت تحمیلشده از بالا نداشته باشد. بدیهی است که این الگو به شکست انجامید. پیش از آنکه پروژه پیشرفت ایران به سرانجام برسد، طبقه سنتی، به رهبری نیروهای چپ، روشنفکران آرمانگرا و روحانیت سنتگرا و با اتکاء به طبقه فرودست، حاکمیت پیشرفتگرا را کنار زد و نظامی سنتگرا، خشن و ضد پیشرفت را با آمیزهای از آرمانهای چپ و اندیشههای اسلامی بر کشور حاکم کرد. گسست بین شاه پیشرفتگرا، عجول و اکثریت سنتگرا و آرمانگرای چپ، در کنار اطرافیان متملق، طبقه فاسد متصل به درآمدهای نفتی و شخصیت متزلزل و توطئهانگار شاه هر روز عمیقتر شد؛ تا جایی که هیچ صدای مخالفی، حتی در جهت اصلاح فرآیند پیشرفت پذیرفته نشد و فضای خفقان و استیصال بر کشور حاکم گردید.
در چنین وضعیتی، نیروهای چپ و روحانیت جاهطلب فاسد، زمینه لازم برای استفاده از طبقه فرودست سنتی را آماده دید و تمام پروژه پیشرفت ایران را در سال ۵۷ به زیر کشید.
پس از گذشت بیش از چهار دهه، جامعه ایران در همان حالت گسست بین حاکمان و مردم قرار گرفته است. با این تفاوت که اکنون، بیش از ۹۰ درصد جمعیت کشور باسوادند، شهرهای بزرگ متعددی شکل گرفته، جمعیت تهران از نیویورک فراتر رفته، در اغلب شهرهای حتی کوچک دانشگاه وجود دارد و به سختی میتوان خانوادهای یافت که فرزندان با تحصیلات دانشگاهی نداشته باشد، و زنان بخش بزرگی از طبقه دانشگاهی و تحصیلکرده را تشکیل میدهند. در مقابل، حاکمیت جمهوری اسلامی، به شکلی مستمر و شگفتآور، اصرار بر دور نگه داشتن جامعه ایرانی از پیشرفت و معیارهای زندگی عادی جهانی دارد. این حاکمیت، الگوی زندگی ایرانی را در قالب تفکرات سنتی و واپسگرای پیچیده تعریف کرده و خود را وارث خوانشی انحصاری از اسلام میداند که تنها خریدارش خود اوست و هیچ گوش شنوایی برای آن، نه در داخل و نه در خارج، وجود ندارد. این طبقه مرتجع، با رهبری شخصیتی توطئهانگار، و با اتکا به درآمدهای نفتی، وظیفه خود را نه در بهبود زندگی مردم، بلکه در نبردی دونکیشوتوار با هرآنچه نماد پیشرفت است میبیند. دشمنان خیالی میسازد و اهداف دستنیافتنی چون نابودی آمریکا و محو اسرائیل را تبلیغ میکند و با تکیه بر اقلیت سنتی و متحجر و دستگاه سرکوب خشن، ایران ۹۰ میلیونی امروز را به مسیر سقوط هدایت میکند.
طبقه حاکم، به هدایت شخص رهبری، به مانند ۵۰ سال پیش، اجازه هیچ صدای مخالفی نمیدهد، جامعه باسواد و سودای مدرن شدن ایران را انکار میکند و با توهم حیرتآور خود را تنها منادی آزادی از امپریالیسم میداند. طبقه حاکم، خود را با حلقهای از فاسدان، که تأمینکنندگان منابع اقتصادی او هستند، احاطه کرده است. این برخورداران اقتصادی، برخلاف دوره شاه فقید، که منافع اقتصادی خود را در پیشرفت کشور میدیدند، انگیزهای برای پیشرفت اقتصادی کشور ندارند. این طبقه به صرافت میداند که نباید سرمایهگذاری بلندمدت کرد، تمام توان این طبقه، غارت منابع کشور در قالب خدمترسانی به طبقه روحانیت ارتجاعی حاکم است. به لحاظ ایدئولوژی هیچ نزدیکی با حاکمیت ندارد ولی با رانت و نزدیکی به آن به زندگی خود ادامه میدهد.
در چنین وضعیتی جامعه بار دیگر خود را مانند نیم قرن پیش در وضعیتی مشابه میبیند. وضعیتی که در آن ارتباطی بین خواستهها، آرمانها و افکار مردم و حاکمیت وجود ندارد. اکثریت مردم بدنبال زندگی معمولی و با الگوهای پذیرفتهشده و عادی دنیای امروز هستند، آنها هیچ مسئولیتی برای خود در جهت مقابله با امپریالیسم یا نابودی هیچ کشوری قائل نیستند، آنها دین عرفی و زندگی عادی و آرامی را برای خود و فرزندانشان میخواهند. در مقابل حاکمیت و رهبر آن حتی نسبت به اوایل انقلاب، به آرمانهای موهوم وابستگی بیشتری پیدا کرده است. اگر در سال ۵۷ از محو اسرائیل خبری در شعارها و سخنرانیها نبود، امروز تمام امکانات نظامی و اطلاعاتی کشور در خدمت این هدف هستند. اگر در اوایل انقلاب احزاب و گروهها میتوانستند نقشی هرچند کوچک در جامعه داشته باشند، امروز هیچ گروه و حزبی که کوچکترین زاویهای با حاکمیت داشته باشد اجازه هیچگونه فعالیتی ندارد. طبقه حاکم همچنان، طبقهای سنتگرا، خشن، بیپرنسیب و فرودست باقی مانده است.
شباهت امروز ایران با دهه ۵۰، پس از گذشت نیم قرن، هم شگفتآور است و هم تأسفبار. گویی در هر دو دوره، مردم و حاکمان در دو مسیر کاملاً متضاد حرکت کردهاند. تلاشی که یکبار بهطور قطعی شکست خورد و امروز نیز نشانههای شکست آن آشکار است، هرچند تغییر حکومت هنوز رخ نداده است.
در چنین بزنگاهی سؤال بنیادی این است که چه باید کرد. ایرانیان خارج از کشور دو مسئولیت بر دوش دارند. در کوتاهمدت، باید منافع ایران بدون حاکمیت متحجر کنونی را به دنیا تبیین کرد، باید به روشنی و با صداقت تمام، مشکلات پیش رو را توضیح داد و در عین حال، مزیتهای یک ایران مدرن را برای دنیا تشریح کرد. در بلندمدت، یک طرح مدون برای ایران پس از کنونی، ضرورتی انکارناپذیر است. در واقع طرح یک قانون اساسی که در آن با شفافیت کامل طرح یک دولت سکولار و رفاه را تبیین کرده و بهصورت مشخص آزادیهای فردی و رابطه دولت و فرد را تعریف کند، قدم نخست برای گردهمآوری جامعه متکثر ایرانی خواهد بود. این طرح باید داستان را در پاسخگو کردن حاکمیت به مردم جستجو کند، و این مهم امکان تحقق ندارد تا زمانی که نتوان درآمدهای نفتی را از کنترل دولت خارج کرد و دولت را به نهادی پاسخگو که با درآمدهای مالیاتی اداره میشود تبدیل کرد. به این ترتیب، آینده ایران، به شکل آشکاری وابسته به نوع حکمرانی اقتصادی و الگوی رابطه دولت به درآمدهای نفتی وابسته است. تا شاید ۵۰ سال دیگر ایرانیان ساکن آمریکا در سرمای واشنگتن در مقابل کاخ سفید برای اعتراض به حاکمرانی تجمع نکنند، و گرنه این داستان غمانگیز همچنان با بازیگران دیگری تکرار خواهد شد.
This quoted post is unavailable.
این حرف ترامپ که اگر توافق نشه، اتفاق بدی برای این کشور و متاسفانه مردمش میفته..
یعنی فکر میکنه اینطوری حکومت از اینکه برای مردم اتفاق بد بیفته میترسه؟ فکر میکنه جون مردم برای حکومت مهمه؟
یا فکر میکنه الان مردم میترسند و میرن از حکومت میخوان توافق کنه که جنگ نشه؟ فکر میکنه نظر مردم برای حکومت مهمه؟
یا داره میگه حکومت توافق نکنه من مجبورم افراد و زیرساختهای نظامی (و شاید حتی غیرنظامی) زیادی رو بزنم به قصد سقوط حکومت که حتما تلفات غیرنظامی خواهد داشت، بدونید که مقصر اونیه که توافق نکرد؟
یا میخواد اگر توافق کرد جوابی برای دوستانش و اون بخشی از افکار عمومی که میگن حرف زدی که میری کمک، داشته باشه و بگه به خاطر این حمله نکردم که مردم ایران هم آسیب میدیدن؟
دو تای اول که خیلی بعیده، ولی به دوتای آخر به یک اندازه احتمال میدم.
مورد پنجمی به ذهنم نمیرسه.
از مدرسه عالی دختران ایران تا دانشگاه الزهرا:
مدرسه عالی دختران ایران در سال 1343و به دستور و پیگیری وزارت آموزش و پرورش وقت و در محل خیابونهای ایرانشهر و وصال شیرازی تاسیس شد.
در اون زمان وزیر آموزش و پرورش فرخرو پارسا بود که اولین وزیر زن در ایران و در خاورمیانه بود.
سه سال بعد این مدرسه به اراضی موقوفه مستوفی الممالک در ده ونک منتقل شد.
هزینههای ساخت ساختمانهای مدرسه عالی دختران ایران در ونک رو دفتر مخصوص فرح پهلوی تقبل کرد و تحت حمایتهای دفتر فرح، در سال 54 به دانشگاه ارتقا پیدا کرد و نامش شد دانشگاه فرح پهلوی.
بعد از انقلاب ابتدا نامش تغییر کرد به دانشگاه محبوبه متحدین که فردی وابسته به یک سازمان چپ مارکسیستی بود که در سال 54 توسط ساواک کشته شده بود.
بعدا در سال 62، پیرو مشکل با اون جریانهای چپ، اسمش مجدد عوض شد و اینبار شد دانشگاه الزهرا.
Mahboubeh Davoudi retweeted
در این روزها دقت کنیم هیچوقت خطاب نکوهشهایمان به #ملت ایران نباشد؛ حتی اگر برخی رفتارها و مواضع را نپسندیم. مردم هر آنچه میبایست را امتحان کرده و اکنون افق روشنی پیش روی خود نمی بینند و به هر ریسمانی برای رسیدن به #ایران_آزاد و #توسعه یافته چنگ میزنند.
خطاب نقدهایمان به آنانی باشد که ۴۷ سال است نه مدلهای توسعه مرسوم را پذیرفتهاند و نه هیچ ایده جدیدی در روابط بینالملل و اقتصاد رو کردهاند و معالوصف کشور را حول صرفا چند #آرمان به این وضعیت کشاندهاند!
امید که ایزد نگهدار ایران و ایراندوستان باشد.
در مورد نمودار درآمد سرانه، گفته شد که موارد دیگهای هم مهم اند، مثل آموزش، سلامت و توزیع درآمد.
اول با یک مثال از آموزش، سعی میکنم بخشی از قصه رو شفاف کنم:
وقتی داریم در مورد بیش از نیم قرن گذشتهی کشوری مثل ایران صحبت میکنیم، مسلما برای بهبود شاخص آموزش، ابتدا نیاز به ایجاد زیرساخت آموزش بوده. در ادامه تعداد مدارس و لیست دانشگاههایی که قبل و بعد از انقلاب ساخته شدند رو آوردم، که نشون میده عمده (شاید قریب به اتفاق) دانشگاههای تراز اول ایران، پیش از انقلاب ساخته شدند و اتفاقا در بازه اوجگیری درآمد سرانه.
حالا چرا درآمد سرانه شاخص خوبیه؟
همین زیرساخت آموزشی و دانشگاههایی که ساخته شده، در واقع تحت سرفصل سرمایهگذاری در داده درآمد سرانه هست، پس سرمایهگذاری در آموزش رو شامل شده (قابل تعمیم به خیلی موارد).
حالا جواب این که چرا مردم حس نکردن در میاد. حدود 40 درصد درآمد سرانه، سرمایهگذاری بوده، که در این مثال خاص، بعدها وقتی ماها رفتیم مدرسه و دانشگاه حس کردیم.
لیست دانشگاههای تاسیس شده پیش از انقلاب:
دانشگاه تهران 1313
علوم پزشکی تهران؛ بخش پزشکی دانشگاه تهران 1313
دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی – هسته اصلی سال 1307 (ادغام ۹ مرکز آموزش عالی به شکل کنونی 1359
دانشگاه علم و صنعت ایران 1308)
دانشگاه شیراز (پهلوی سابق) 1325
دانشگاه اصفهان 1325
دانشگاه تبریز 1326
دانشگاه فردوسی مشهد 1328
دانشگاه شهید چمران اهواز (جندی شاپور سابق) 1332
دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلیتکنیک تهران) 1335
دانشگاه علامه طباطبائی؛ هسته اصلی ( مدرسه عالی بازرگانی) در سال 1336 (ادغام چند دانشکده و مدرسه عالی به شکل کنونی 1363)
دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی ایران) 1338
علوم پزشکی شهید پزشکی، بخش پزشکی دانشگاه ملی ایران 1338
دانشگاه الزهرا (مدرسه عالی دختران 1343 – تبدیل به دانشگاه 1354)
دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) 1344
دانشگاه ارومیه 1344
دانشگاه گیلان 1346
دانشگاه اراک 1350
دانشگاه رازی کرمانشاه 1351
امام صادق 1351 – مرکز مطالعات مدیریت ایران سابق که یک موسسه غیردولتی هیات امنایی بود در همکاری با هاروارد و بعد از انقلاب مصادره و هدف و ماهیتش تغییر کرد.
دانشگاه کردستان 1353
دانشگاه سیستان و بلوچستان (دانشگاه بلوچستان) 1353
دانشگاه بوعلی سینا همدان 1353
دانشگاه زنجان 1353
دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشگاه کرمان سابق) 1353
دانشگاه علوم پزشکی ایران 1354
دانشگاه بیرجند 1354
دانشگاه ایلام: هسته اولیه از 1355 (آموزشکده دامپروری وابسته به دانشگاه رازی)
دانشگاه سمنان 1355
دانشگاه صنعتی اصفهان (واحد شماره ۲ دانشگاه صنعتی آریامهر تهران) 1356
دانشگاه لرستان 1356
دانشگاه شهرکرد: 1356
دانشگاه محقق اردبیلی 1357
بعد از انقلاب:
دانشگاه قم 1358
دانشگاه تربیت مدرس 1360
دانشگاه یاسوج 1362
دانشگاه شاهد 1365
دانشگاه امام حسین 1365
دانشگاه یزد 1366
دانشگاه بینالمللی امام خمینی (قزوین) 1370
دانشگاه هرمزگان 1370
دانشگاه خلیج فارس (بوشهر) 1371
دانشگاه بجنورد 1384
دانشگاه گلستان 1387
دانشگاههای آزاد، پیام نور، علمی - کاربردی
تعداد مدارس:
در سال 22: حدود سه هزار
سال 57: 52 هزار
1404: حدود 120 هزار
(در آمار دیگه ای اول انقلاب 33 هزار و الان 107 هزار گفته شده)
اگر کسی بتونه تو سالنامه آماری چک کنه، و اعداد دقیق رو دربیاره ممنون میشم.
تصحیح 1
در مورد دانشگاه گلستان تاسیس 1387
هسته اصلی این دانشگاه: دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان بوده، تاسیس 1336
در دهههای بعد چند دانشکدهی غیرکشاورزی زیر چتر این دانشگاه شکل گرفته.
دانشگاه گلستان در سال ۱۳۸۷ با منفک شدن دانشکده های علوم پایه، علوم انسانی و فنیمهندسی از دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان تشکیل شده.
16
1,474






