Freedom for Iran

۳۰ اکتبر (۸ آبان)، روز جهانی زندانیان سیاسی هفت دختر جوان، هفت زندگی، هفت رؤیا و هفت آینده که نباید به دست یک حکومت نابود شوند. امروز می‌خواهم توجه همگان را به سرنوشت هفت دختر جوان ایرانی جلب کنم که درباره بازداشت، پرونده‌های قضایی و احتمال صدور یا اجرای احکام اعدام علیه آنان نگرانی‌های جدی وجود دارد. نیلوفر اصفهانی، ۱۸ ساله ملیکا عزیزی، ۱۸ ساله دیانا طاهرآبادی، ۱۶ ساله ترانه رحیمی، ۱۸ ساله نجمه امینی، ۲۳ ساله ارغوان فلاحی، ۲۵ ساله مژده هاشمی، ۲۷ ساله این‌ها تنها هفت نام در یک فهرست نیستند. پشت هر نام، انسانی ایستاده است با خانواده‌ای چشم‌انتظار، آرزوهایی ناتمام و آینده‌ای که حق دارد آن را زندگی کند. بر اساس گزارش‌های حقوق بشری، دیانا طاهرآبادی هنگام بازداشت تنها ۱۶ سال داشت. درباره صدور حکم اعدام برای ارغوان فلاحی و ترانه رحیمی نیز گزارش‌هایی منتشر شده است. البته وضعیت قضایی و خطر اعدام برای همه افراد این فهرست به یک اندازه تأیید نشده و نیازمند بررسی مستقل است. سرنوشت این دختران بار دیگر نشان می‌دهد که وضعیت زندانیان سیاسی در ایران تا چه اندازه نگران‌کننده است. جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه است که از زندان، ارعاب، شکنجه و مجازات اعدام به‌عنوان ابزارهایی برای سرکوب مخالفان و خاموش کردن صدای اعتراض استفاده می‌کند. در این میان، نسل جوان یکی از سنگین‌ترین هزینه‌ها را پرداخته است. دختران و پسرانی که باید در دانشگاه درس بخوانند، کار کنند، عاشق شوند، بخندند و آینده خود را بسازند، به جای آن با بازداشت، بازجویی، زندان و احکام سنگین روبه‌رو می‌شوند. امروز، در روز جهانی زندانیان سیاسی، از همه می‌خواهم که دست‌کم برای یک روز اختلافات سیاسی، بحث‌های بی‌پایان و حاشیه‌ها را کنار بگذاریم. بیایید درباره زندانیان سیاسی صحبت کنیم. نامشان را بنویسیم، چهره‌هایشان را نشان دهیم و سرگذشتشان را بازگو کنیم. نه‌فقط زندانیان شناخته‌شده، بلکه به‌ویژه آنانی را که نامشان کمتر شنیده شده و در سکوت و بی‌خبری پشت دیوارهای زندان مانده‌اند، فراموش نکنیم. فراموش نکنیم که هزاران انسان در زندان‌های جمهوری اسلامی اعدام شده‌اند. از اعدام‌های گسترده دهه شصت تا قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ و اعدام‌هایی که همچنان ادامه دارند. نباید اجازه دهیم این تاریخ خونین بار دیگر در سکوت تکرار شود. نوشتن یک مطلب شاید تنها پنج دقیقه از وقت ما را بگیرد، اما برای یک زندانی سیاسی و خانواده چشم‌انتظارش، توجه و حمایت جهانی می‌تواند ارزشی بی‌اندازه داشته باشد. از دولت هلند، پارلمان اروپا، سازمان ملل متحد و تمامی نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر می‌خواهم که در برابر سرکوب سیاسی، شکنجه و مجازات اعدام در ایران سکوت نکنند و برای حفاظت از جان زندانیان سیاسی اقدامات مؤثر و فوری انجام دهند. هیچ حکومتی حق ندارد انسانی را به دلیل عقیده سیاسی، اعتراض، آزادی‌خواهی یا مخالفت با قدرت حاکم از حق زندگی محروم کند. این دختران جوان سزاوار زندان، شکنجه و طناب دار نیستند. آنان حق دارند آزاد باشند، در امنیت زندگی کنند و آینده خود را بسازند. امروز نامشان را می‌نویسیم، اما فردا نیز نباید فراموششان کنیم. سکوت در برابر اعدام و سرکوب، به عادی شدن جنایت کمک می‌کند. ما نباید اجازه دهیم جان انسان‌ها به ابزاری برای ایجاد ترس و حفظ قدرت تبدیل شود. آزادی تمامی زندانیان سیاسی در ایران، پایان دادن به مجازات اعدام و پاسخگو کردن عاملان و آمران این جنایت‌ها، خواسته‌ای انسانی و غیرقابل چشم‌پوشی است. نه به اعدام، نه به شکنجه، نه به سرکوب. حق زندگی قابل معامله نیست. آزادی برای تمامی زندانیان سیاسی ایران. #نه_به‌_اعدام #زندانیان_سیاسی #زن_زندگی_آزادی