دDarYa

به سلامتی امید های نامیرا مینویسم قبیله همیشه پیروزه.

اون قسمتی از ساله که گرمی دستای من کم شده دستاتو بده

هوا که خیلی خوبه پس چرا باز کله من کیریه

“نگو ایشالا من چشم نمیخورم”

تا دو روز پیش حس میکردم اگه سریعا نرم مسافرت دق میکنم ولی مرسی از هوا. از فردا دوباره دق میکنم.

رها گرد از شرم عریانی که من از زخم نگریزم.

هر کی اول شد.

امروز دارم خودمو وصله پینه میکنم

مامانم به خروار نامه پیدا کرده که من بچه بودم واسش مینوشتم. فهمیدم دراماتیک تر از الانم بچگیم بوده پس.

افسار زندگیو به زودی دستم میگیرم

We cry together.

سپردمت به باد و میدونم باد خارت را خواهد گایید.

حسنی به مکتب نمیرفت وقتی میرفت تو همچین هوای کصی میرفت.

سگ دنبالم کرده بخدا کاش بقیه‌ رو هم دنبال کنه چون منو کنه ول نمیکنه

تنهایی اومدم تعویض روغنی و چقدر کار غمگینیه وا

چی در من حلول کرده که با اینکه تفکر دنیا دو روزه من هرکاری بخوام میکنم رو دارم، بازم دارم نمیکنم؟

روزای شدیدا کیری یهویی به طور عجیبی نجات پیدا میکنن. کائنات میخواد مهربونی کنه انگار.

با کفش پاشنه بلند و ماشین دنده ای رانندگی کردم دیگه کیرمو دست هیجکی نمیدم.

باز من تو هزارتوی موهامو کوتاه کنم یا نه گم شدم

انقد ادمای پروژمون زیاد بود که از وقتی تموم شده هر جای شهر میریم یه گله ازمون هست