Pinned Tweet
شدیدترین شکل خستگی، حاصل کار زیاد نیست؛ حاصل سرکوب مداوم خشم و احساسات است.
دونالد وینیکات
گاهی انتخاب کردن برایمان آنقدر طاقتفرسا میشود که ترجیح میدهیم دیگران برایمان تصمیم بگیرند یا در شرایطِ ناامنِ آشنا بمانیم. دلیلش این است که آزادی کامل یعنی قبول مسئولیت تنهایی خود، و این برای روانی که همیشه به تایید دیگری بند بوده، رعبآور است.
رونالد فیربرن
بسیاری از دعواهای اساسی میان پارتنرها، درگیری بر سر واقعیت عینی بیرون نیست؛ بلکه تلاشهای ناهشیاری است برای بیرون ریختن بخشهای غیرقابل تحمل درون و تحمیل کردن این بار سمی به روان دیگری.
استنلی روسکزینسکی
مراجعان همیشه با کلام حرف نمیزنند؛ آنها با رفتار، فشار و ایجاد احساسات فلجکننده در درمانگر، بخشهایی از درد غیرقابلتحملِ خود را به درون روان او تزریق میکنند تا درمانگر دقیقاً بفهمد آنها درون چه زندانی از اضطراب گیر افتادهاند.
ایرما برمن پیک
ذهن آسیبدیده از دیگری به عنوان موجودی مستقل و متفاوت وحشت دارد؛ به همین دلیل تلاش میکند با بازسازیِ یک توهم همسانی مطلق، دیگری را به نسخهای از خود تبدیل کند تا هیچگونه تفاوت، استقلال یا رنج ناشی از فقدان کنترل احساس نشود.
ادنا اوشاگنسی
سختترین نوع انتقال، انتقالِ نامرئی است. جایی که بیمار در ظاهر همکاری میکند، اما در باطن، تمام انرژی روانیاش را به عمیقترین لایهی درونی برده تا دست هیچ انسانی (حتی شما) به او نرسد.
هری گانتریپ
برخی از سیستمهای فکری، سیاسی یا مذهبی مانند یک پناهگاه روانی امن عمل میکنند تا فرد از اضطرابِ تردید، تنهایی و واقعیت پیچیدۀ درونیاش فرار کند و به یک یقینِ مطلق مخرب پناه ببرد.
دیوید بِِل
پیش از آنکه ذهن بتواند به رنج فکر کند، این تن و بدن است که ضربه را تحمل میکند. در ساختارهای عمیق، کلمات اثر نمیکنند مگر اینکه به لایۀ حسی و بدنی مراجع نفوذ کنند و ظرفی برای هیجان خام بسازند.
ریکاردو لومباردی
در لحظات اوج هیجان، تواناییِ انسان برای فهمیدن ذهن خود و دیگران به کلی قطع میشود و ذهن به تفکر همارز (دیدن فانتزی به عنوان واقعیت عینی) سقوط میکند.
آنتونی بیتمن
بسیاری از مراجعان از این میترسند که اگر تغییر کنند، دیگران را از دست بدهند؛ ذهن در نقطۀ عطف تحول، میان وفاداری به گذشتۀ دردناک و خطر ناشناختۀ آزادی دچار فلج ارادی میشود.
مایکل پارسونز
تحول روانی یک خط مستقیم نیست؛ ذهن مدام میان یکپارچگی و فروپاشی ( موضع دپرسیو و پارانوئید) در نوسان است. گذار از هر مرحلۀ تحولی، نیازمند ظرفیت سوگواری برای موضوعات و هویتهای قدیمی درونی است.
مارگارت وادل
چسبیدن به سرزنشخود و گناهکار دانستن خویشتن، امنتر از پذیرشِ بخشش است؛ چون گناه توهمکنترل به فرد میدهد، اما بخشیده شدن نیازمند پذیرش آسیبپذیری است.
بتی جوزف
ذهن فرسوده و خسته، اغلب از کار و فعالیت جسمی خسته نیست؛ بلکه از فشار طاقتفرسای نگهداشتن یک تصویر بینقص و ویرایششده از خودش خسته شده است.
جان کلاوبر
بلوغ روانی این نیست که برای همهچیز پاسخی داشته باشیم؛ بلکه شجاعت بیصدایی است برای تاب آوردن و ماندن در میان بلاتکلیفی و عدم قطعیت.
مارگارت لیتل
وقتی کسی توانایی تحمل معمولی بودن و یک زندگی ساده را ندارد، هر لحظهٔ آرام و بیماجرا برایش حس شکست میدهد؛ و ناهشیار درگیری و تلاطم را تنها دلیل زنده بودن میداند.
دنیس دانکن
اینکه همیشه نقش آدم قوی، تکیهگاه و شنونده را برای بقیه بازی کنیم، دفاع ظریفی است تا مطمئن شویم هیچکس آنقدر نزدیک نمیشود که ببیند خودمان چقدر شکننده و نیازمندیم.
هربرت روزنفلد
اضطراب ناهشیار اغلب خودش را پشت سرشلوغی و کار بیوقفه پنهان میکند؛ ما مدام خودمان را مشغول نگه میداریم تا مبادا سکوت درونیمان به ما برسد و با خودمان روبرو شویم.
دیوید تاکت
زیبایی گره عمیقی با سوگواری دارد؛ ما بیش از همه، تحت تأثیر چیزهایی قرار میگیریم که بینهایت زیبا، ظریف و زودگذرند.
هانا سگال
