+الی جون حوصلهت که بیقرار میشه چه میکنی؟!
_کیک میپزم تا عطر کیک زندگی رو دوباره یادم بیاره.....آخه من عاشق زندگیم...هردفعه با یه چیزی وصل میشم به زندگی!
+الی جون حوصلهت که بیقرار میشه چه میکنی؟!
_کیک میپزم تا عطر کیک زندگی رو دوباره یادم بیاره.....آخه من عاشق زندگیم...هردفعه با یه چیزی وصل میشم به زندگی!
هرچقدر هم سنم بیشتر میشه و آگاه میشم به حالم، باز درونم دختربچهای هست که باید بهش رسیدگی شه و سن و سال نمیشناسه...
روان آدمیزاد عجیبه..
نمیدونم ولی این هم قشنگه و هم گاهی غم داره!
خیلی از مواقع قطعهی گمشدهی پازل آرامش ذهنی ما اینه به خودمون حرف میزنیم (talk to ourselves) بهجای اینکه به خودمون گوش بدیم (listen to ourselves).
اون لحظهای که دختر داداشم از پشت گوشی میگه "عمه کام" دلم میخواد فاصلهمون اندازهی همین یه قاب موبایل بود...تماس که قطع میشه، به پهنای صورتم اشک میریزم. مگه چند سال دیگه آدم زندهست و میتونه عزیزانش رو ببینه و بغل کنه؟! خیلی دلتنگم..
همهی رابطههای ارزشمند قرار نیست همیشه بینقص و بیدردسر باشن. گاهی ارزش بعضی رفاقتها دقیقاً به اینه که با همهی تفاوتها و بالا و پایینها، هنوز عزیزن...هیچ بالا و پایینی از ارزشش کم نمیکنه...