Fırat Erez (@FIRATEREZ) header
Fırat Erez (@FIRATEREZ) profile picture

Ben sizden değilim...🏴 Asgari değil. Askeri ahlak. Antiterorist https://nitter.cf/t.co/zFubjzzrTu

GAIA 10.köy
Joined June 2010
Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)Photo by Fırat Erez (@FIRATEREZ)
Hamas’ın tuzağı veya Gazzeli çocuklar neden ölmek zorunda? 7 Ekim… Çok çirkin bir işti. Artık dünyanın her tarafında hep olduğu gibi yine Müslümanlardan geldi. Gereken soruları sorma cesaretimiz olmadığından tespitini bir türlü yapamadığımız dev bir sorunun, sonsuza kadar süremeyecek bastırılması. Neyse. Şimdi konumuz bu değil. Şimdi konumuz Gazze’de çocukların neden öldüğünü anlamak. 7 Ekim 2023, Aksa Tufanı. Bu ismi hatırlamalıyız. Özellikle de Hamas’ın kendi sinsi ve vahşi saldırısına önce tufan deyip, sonra da “bu aslında bir savunma operasyonuydu” açıklamasını unutmamak için. Çünkü hemen her şeyin özü bir çekirdek gibi orada saklı. Aksa Tufanı açık ki, reddedilemez bir savaş davetiydi. Öyle olmak için planlanmıştı. Sonradan “saldırı için duvarda açtığımız gediklerin kontrolünü yitirdik. Yapılanlardan sorumlu değiliz. Onlar bizim adamlarımız değillerdi” deseler ve bu sözlerinde belki biraz haklılık payı bulunsa bile, yani tümüyle bir kenara bıraksak bile eylemlerindeki çirkinliği, operasyonlarının asıl hedefi sivillerdi ve zaten her şey, daha planlanırken çirkindi. Oysa Aksa Tufanı gibi kapsamlı bir operasyon kendisine sadece veya en azından ağırlıklı olarak, askeri hedefler koyabilirdi. Ama öyle olmadı. Aksa Tufanı, neredeyse tümüyle sivilleri hedef aldı. Ve tabii Gazze duvarındaki güvenlik sistemini işletmekten sorumlu, küçük karakollarda sadece tabancayla silahlanmış kızlar gibi kolay askeri hedefleri de. En fazla drone ile sittin yıldır aynı pozisyonu bekleyen ve personeli civarda piknikleyen bir Merkava’yı, şenlik ateşi niyetine vurdular. Ama daha çok sahildeki turistleri, zayıf korumalı kibbutzları, dağın başında yapılan bir müzik festivalini hedef aldılar. İlk amaç olabildiğince çok rehine elde etmekti. İkinci amaç da İsrail’i savaşa çekmek. Bu iki görevi de başarabilmenin tek yolu ise operasyonun odağına sivilleri yerleştirmekti, IDF’yi değil. İkinci hedefe hemen ulaşıldı, İsrail anında karşılık verdi ama algılayabildiği kadarına. Uçaklar daha 7 Ekimin öğleden sonrasında roket ve havan atışlarına göre taktik hedeflerini belirleyip vurdular. Sonra dikkatler içe döndü ve insan avı başladı. Arada helikopterler sınırdan geriye, duvara doğru kaçanları vurdular. (Ve evet, Gazze’ye kaçarken vurulan araçların bazılarında rehineler olabilir, dahası kırılma noktası tam burası olabilir.) Neticede Hamas, 250 civarı kimisi canlı kimisi ölmüş rehine ile Gazze’ye geri döndü, arkasında çoğu sivil 1400 civarında ölü ve sürüyle rezillik ve birkaç bin serseri mayını da bırakarak; Milisler, beyaz entarisi ve sakallı sarığıyla kafa kesmeye gelen eli kılıçlılar, Doblolu şişman ceset arakçıları, birkaç terli bıyık, ana babasına telefonda en az 10 Yahudi öldürdüğünün müjdesini ağlayarak veren zavallı ruh hastaları, sapıklar, katiller vs… Sırf yakıp yıkmak için İsrail’in içine sürülüp ve daha baştan unutulmuş bir güruh. Tek 1 esir İsrail askeri için, Gilad Şalit için, içlerinde Aksa Tufanı saha lideri ve itiraf edilmiş 4 cinayetten 4 kez ömür boyu hapse mahkum Yahya Sinwar’ın da bulunduğu 1027 kişi veren İsrail’e karşı, şimdi elinde Gazze’nin her tarafına dağılmış 250 civarı Gilad Şalid'i bulunan Hamas artık emindi; "İsrail hava bombardımanı yapamaz. Rehineleri riske atamaz." Peki ne yapacaktı İsrail? Belki çok fazla cepheli ama sonuçta sınırlı ve net hedefli bir kara harekatı/harekatları silsilesi, onu da ancak iğneyle kuyu kazarak… İsrailin başka şansı yoktu. Hamas’ın hedefi buydu; IDF’yi sınırlı hava desteği ile bir kara harekatına zorlamak... Böyle bir harekat yürütebilmenin, böyle bir harekattan zaferle çıkabilmenin, ne İsrail için ve ne de başkası için imkanı yok. Tuzaklanmış EYP’ler, mayınlar, kimin elinde neyle çıkacağının belli olmadığı çok iyi gizlenmiş tünel ağızları ve binlerce savaşmaya aşırı hevesli adam ile onlara kalkan olmaya hazır akrabaları... Bütün yığınak tünellerdeydi. Yerin altında. Yerin üstünde de muhtelif yerlere serpiştirilmiş rehinelerle fazladan tahkim edilmiş bir kalkan olarak, bütün bir Gazze vardı. İsrail bu koşullarda asla başaramazdı. (Aslında elbet başarırdı. IDF gerekirse son adama kadar o kuyuyu iğneyle kazar, alabildiği kadar rehineyi canlı alır ve sonunda içeride de kimseyi canlı bırakmayıp çıkardı, bunun için yeteneği vardı ama kim böyle bir şeyi yapmak isteyebilir? Kimin nefesi buna dayanabilir? Böyle bir seçeneği kim savunabilir? Bu kime dayatılabilir?) İsrail böyle bir operasyonun daha en başında çok fazla kayıp verecekti ve sonunda da en fazla bir Pirus zaferinin olduğu bu yolda fazla ilerlememeyi tercih edip, çekilecekti. Kaçınılmaz Hamas zaferi. Plan buydu. Biraz fazla kanlı ve çirkin olmakla beraber iyi bir plan. İsrail bu sefer kazanamayacaktı ve Hamas da gelecekteki muhtemel her pazarlıktan kârlı çıkacaktı. Ama öyle olmadı. Birincisi kendilerini getirdikleri durum yüzünden; İsrail için Hamas’ın pazarlık yapılabilir bir pozisyonu yoktu. Hamas’ın aslında sadece propaganda söyleminden ibaret ve asla ulaşamayacağını bildiği o malum ütopyası, yani İsrail’in illa yok edilecek olması, yani nehirden denize Filistin, İsrail için buz gibi bir gerçek tehditti. Böylelikle durum, tarihte İsrail için sıklıkla olduğu gibi, yine bir varoluş mücadelesine dönüştü. İsrail de bu sondan kurtulmanın yolunu aradı ve buldu; Ya orduyu feda edeceklerdi, ya rehineleri. Doğal olarak rehineleri feda ettiler ve bombardıman başladı. Böyle bir karar vermenin Yahudiler ve İsrail söz konusuyken ne derece zor olduğunu anlamak için biraz o kültüre aşinalık gerekli ama bunun açıklaması için bu yazı uygun değil. Bu aşamada İsrail’in rehinelerle ilgili tek umudu, Hamas’ın ileride koz olarak kullanmak niyetiyle elinden geldiğince onları canlı tutmak isteyeceği ve İsrail bombardımanından koruyacağı fikri üzerine kuruluydu, ki hâlâ öyle ve bu muhtemelen savaşın son anına kadar da böyle kalacak. Böyle bir seçime zorlanmış İsrail’in, Gazze’deki sivilleri gözetmesi beklenebilir mi? Bu mantıklı mı? Şu veya bu sebepten; zorlandığı için, ölüsüne Hamastan para alıp hayatı devam ettirecek kadar çok çocuk yapmış olduğu için, cennete gitmek için, kafasına silah dayanmış olduğu için, gıdaya mecbur olduğu için, kaçacak fazla bir yer olmadığı için, Hamas zaten kaçanları bombaladığı için vs vs kaderleri canlı kalkanı olarak çizilmiş Gazzelilerin, bu koşulda hiç şansları yoktu. İsrail’in Gazzelilerden oluşan canlı kalkanı etkisiz bırakmaktan başka seçeneği yoktu. Bombardıman tünel çıkışlarını yıkıntıyla kapadı, EYP’ler erişilemez oldu, fünyeler kayboldu, kablolar koptu, tuzaklar bozuldu, tüneller sığınak delen bombalarla çökertildi ve Hamas militanları daha savaşamadan tünellerde binlerle öldüler. Muhtemelen epeyce rehine de onlarla birlikte öldü. Bu oyunu Hamas kurdu. Bernard Kouchner’ın savaşın ilk günlerinde söylediği gibi; “Hamas hepimizi tuzağa düşürdü” Bombalar belki İsrail uçaklarından atıldı ama sonuçta İsrail’i buna zorlayan, onu seçeneksiz bırakan Hamasdı.. İsrail’in ortak tarihleri boyunca onları her saldırışlarında ve defalarca tokatlayıp geri püskürtmesinin gerçek sebebini anlayacak bir kafa yapıları olmadığı için hata yaptılar. Hayatla ve hakikatle kurdukları ilişkileri baştan bozuk olduğu için hata yaptılar. Ahlak anlayışları ilkel ve çürük olduğu için hata yaptılar. Veya bir başka bakış açısından hiç hata yapmadılar da tehlikeli bir kumar oynadılar. İbrahim Anlaşmaları onlar için sonun başlangıcı diye bütün kozlarını savaşa yatırdılar. Kaybetmeleri gerekiyor. Kesin ve net. Bu İsrail’in değil, insanlığın savaşı ve ölenlerin günahı da Hamasın boynunda. *Bu, bu konudaki ikinci yazım. Yine sabit tweete koyacağım ve ilk yazı kolay bulunabilsin diye ⬇️ona kod olarak yazdım...
“Görev Gücü Zıpkın” Neden Dağıtıldı? 7 Ekim. Sevan Nişanyan, 7 Ekim Katliamından birkaç gün sonra yayınladığı videosunda şöyle diyordu: “Bir açık hava toplama kampı. 17 yıldan beri insanların hapsedildiği, aç bırakıldığı ve zaman zaman bombalandığı … basbayağı Varşova Gettosu niteliğinde bir yer Gazze. (Sonradan benzetmelerine Auschwitz’i de ekleyecektir.) Ve gidip o toplama kampının hemen karşısına, tellerin dışına, barış için Rock Festivali yapmak yüzsüzlüğün, alçaklığın ve namussuzluğun aşırı bir ucudur. Bence her şeyi hak eder böyle bir ...” nitter.cf/kampananews2022/… Sevan Nişanyan, Hamas militanlarının bir düzine kadar tandem paramotorla Gazze duvarını aşıp havadan indikleri ve 270 kişiyi katlettikleri Re’imdeki Nova Müzik Festivalinden bahsediyor. Festival Nişanyan’ın söylediği gibi Gazze Duvarı’nın önünde değil, duvardan yaklaşık 4 km uzaktaydı ve zaten Gazze de Nişanyan’ın söylediği gibi bir yer değildi. Mülteci Kampları derme çatma barakalar arasındaki çamurlu yollarda çıplak ayaklı aç çocukların dolaştıkları yerler değildi. Kamplar genellikle elektriği, suyu ve kanalizasyonu olan, tipik Ortadoğu gettosu görünümünde fakir gecekondu mahalleleriydi. Ve Gazze’de, saunalar, oteller, araba galerileri, plaj kulüpleri, havuzlu villalar, lüks apartman daireleri vardı. Bir üniversite (elbette İslami) ve sürüyle de hastane, spor salonu ve okul vardı. Aslında açıktı; Ortada bir şafak vakti elde tüfekler, RPG’ler, bıçaklar ve kılıçlarla zincirlerinden boşanmış gibi İsrail kibbutzlarına dalmak ve sanki özellikle çirkinleştirilmiş bir şiddet gösterisi sergilemek, anlamsız bir sivil kıyımını başlatmak için geçerli bir sebep yok gibiydi. Evet Gazze fakirdi, birçok sıkıntısı ve eksiği, zorluğu vardı ama bütün bunların mümkün olduğu bir hayatın, ne Varşova Gettosu ve ne de Auschwitz ile kıyaslanması pek mantıklı olmadığı gibi Gazze, ortada kıyıma yol açacak nefreti biriktirmiş bir havza gibi de görünmüyordu. Nişanyan, belki de kendisine yapılan uyarılar sonrası durumu fark ederek konuyla ilgili bir daha hiç konuşmadı. Fakat bilindiği gibi yine de Dünyada önemli sayıda insan, Aksa Tufanı’nın İsrail’in Gazze’ye yaptığı onur kırıcı baskının bir sonucu olduğu fikrinde. Belki Nişanyan da hâlâ öyledir ama artık Filistin Meselesiyle ilgili derin bir suskunluğa girdiği için onun fikrini bilemiyoruz. Yani gerçek Nişanyan’ın ve onunla birlikte aynı fikri muhtemelen farklı sebeplerle paylaşanların sandığı gibi değil. Gazze bir Varşova Gettosu da değil, Auschwitz de değil. Bir tür açık hapishane olduğu belki doğru olabilir ama onun içinde de sürüp giden bir hayat ve bu hayatla birlikte çalışan bir ekonomi var. Gazze’deki o havuzlu villalar, oteller ve diğerleri bize başka bir hikayeyi, 7 Ekim günü Aksa Tufan’ının hemen arkasından başlayan cevabi İsrail hava saldırılarının ilk hedeflerinden birinin Hamas’ın Ulusal İslam Bankası binası olduğunun gerekçeleriyle birlikte anlatıyor. “Parayı takip et” 2017 yılında Nitsana Darshan-Leitner ve Samuel Katz'ın kaleme aldığı Harpoon: Inside the Covert War Against Terrorism's Money Masters, yani “Zıpkın: Terörizmin Para Ustalarına Karşı Gizli Savaşın İçinde” yayınlandı. Kitap, Mossad içinde kurulu, terörün finansmanı üzerine uzmanlaşmış Task Force Harpoon (Zıpkın Görev Gücü) adlı bir alt grup hakkındaydı. jpost.com/Israel-News/Operat… Fikir sahibi, 1945 yılında ailesi Sibirya'dan Polonya'ya kaçarken bir tren vagonunda dünyaya gelen, eski paraşütçü, 6 Gün Savaşı gazisi, Mossad yöneticilerinden Meir Dagandı ve Dagan bu fikri hayata geçirmek için epeyce uğraşmıştı. “Ne yapacaksın? Teröristlerin kredi puanını mı düşüreceksin?” türünden alaylarla karşılaşmasına rağmen Dagan inat etti ve 1996’da nihayet başlattığı projesi onu sonunda, 11 Eylül saldırılarının hemen arkasından 2002’de Mossad Direktörlüğüne kadar taşıdı. Terönün finansmanını izleme, terörle mücadele alanının eski bir konusu olsa da gerçek önemi 11 Eylül saldırısından hemen sonra anlaşılmıştı ve Mossad’ın elinde de hazır, mücadele etmek için Dagan tarafından kurulmuş, iyi çalışan bir silah vardı; Zıpkın. Zıpkın çoğunlukla muhasebeciler, avukatlar, bankacılar, öğretmenler, eski polis ve askerlerden oluşuyordu. Temel görevleri başta Hamas olmak üzere, terör gruplarının finans dolaşımının derinlerine inmek ve kaynağı engellemekti. Asıl silahları hukuk ve uluslararası davalar olsa da (kitabın yazarlarından Nitsana Darshan-Leither’in de avukatlarından biri olduğu Shurat Hadin adlı terör davalarında uzman bir hukuk örgütlenmesiyle beraber çalışıyorlardı) grubun, çoğu benzerlerinden farklı olarak şiddet kullanmak yetkisi vardı ve Zıpkın zaman zaman bu yetkiyi etkili bir biçimde kullandı. 2002 yılında Yaser Arafat'ın mali danışmanı Muhammed Raşid'i hedef aldılar. Operasyonda Latin Amerika’daki bir paravan şirket kullanılarak Raşid kandırıldı, yatırıma ikna edildi ve bir süre yüklü kâr getiren alışverişin sonunda şirket de, hisseler de buhar oldu. FKÖ, 100 milyon dolardan fazla zarara uğratıldı. Zıpkın 2006’da IDF ve onun zırhlı araçları desteğinde Ramallah, Cenin ve Tulkarim’de, koordineli bir dizi banka soygunu düzenledi. Soygunda alınanlar, operasyon yapılan bankaların kasalarındaki 40 milyon Şekel nakit dışında, devlete ait rüşvet fonlarından küresel İslami yardım kuruluşlarıyla bağlantılara kadar her tür bilgiyi içeren, farklı kaynaklardan Hamas’ın nakit akışını belgeleyen bilgisayar sabit diskleri ve banka kayıtlarından oluşuyordu. Zıpkın Görev Gücü çalıştığı zaman zarfında nakit bloklarını hava saldırısıyla yakmak da dahil epeyce etkili ve bazıları hukuki açıdan tartışmalı birçok başarılı eyleme imza attı ki bunlardan bir tanesi, 2014 Savaşı’nın, yani Dökme Kurşun Operasyonu’nun sonunu getiren darbe olarak kabul ediliyor: (Kitaptan özetleyerek;) “… Dökme Kurşun Operasyonunun sonuna gelindiğinde Hamas militanlarına para ödemekte güçlük çekiyordu ve durum örgüt içinde, neredeyse bir isyanı patlatacak raddeye gelmişti. Hamas’a acil para gerekiyordu. 23 Ağustos 2014'te İsrail istihbarat servisleri, Mısır'da dört büyük deri valiz içinde 13 milyon dolar nakitle seyahat eden 20'li yaşlarındaki bir kuryeyi izlemeye aldılar. Takip, kurye valizlerle birlikte Sina’da güvenli evin altına kazılmış, iyi aydınlatılmış ve havalandırılmış bir tünelin girişine ulaştığını şifreli bir mesajla haber vermesine kadar sürdü. Ardından çantalar tüneli bir saatte geçtiler ve para tünelin Gazze tarafında teslim alındı. Para dolu çantalar, Hamas'ın maaş bordrosu sorumlusu Muhammed el-Ghoul’un Çin yapımı makam aracına aktarıldıktan hemen sonra, İsrail Hava Kuvvetlerine ait AH-64D Longbow saldırı helikopterinden ateşlenen bir AGM-114 Hellfire füzesi aracı vurdu. Goul’un aracı siyah dumanlar içinde yanan bir demir yığınına dönüştüğünde Gazze sokaklarına yanmış 100 Dolarlar yağıyordu. Maaşlarının yakılması Hamas için büyük bir darbe oldu. Nakit olmadan mücadeleyi sürdüremezlerdi ve böylece Hamas ateşkes istedi. Gazze savaşı bu darbeden 48 saat sonra sona erdi…” Netanyahu’nun kumarı. Arka arkaya gelen başarılarıyla parlayan ve kendisinden beklenenin çok üzerinde yararlılık gösteren Zıpkın Görev Gücünün yıldızı, Meir Dagan’dan 2011’de Mossad Şefliğini devralan Tamir Pardo döneminde de yükseldi fakat işler, Netanyahu’nun 2015’de başlayan yeni görev süresinde Yossi Kohen’i Mossad’ın başına getirişiyle birlikte değişmeye başladı. Artık İsrailin yeni bir fikri vardı; Gazze’yi zenginleştirmek. Hayat yaşamaya değer hale geldikçe ölümden uzaklaşılır, basit. 2017’de Zıpkın Görev Gücü dağıtıldı. The New York Times’ın 10 Aralık 2024 tarihli “Sessizlik satın almak; İsrailin Hamas’a destek planı” başlığıyla yayınlanan yazısı, Batı basınında çıkan çoğu benzerleri gibi Netanyahu ve etrafındakilerin 2014’de şekillenmeye başlamış yeni Hamas politikasına ve onun karşılaştığı dirence odaklanıyor. Yazının alt başlığı; “Başbakan Binyamin Netanyahu, güçlü ama çok da güçlü olmayan bir Hamas'ın barışı koruyacağı ve böylece bir Filistin devleti kurmak konusunda herkesin üzerinde oluşan baskıyı azaltacağı konusunda kumar oynadı” diye atılmış ve şöyle devam ediyor; “Katar hükümeti yıllardır Gazze Şeridi'ne ayda milyonlarca dolar gönderiyordu(Ayda 15 milyon Dolar). Bu para, Hamas hükümetinin desteklenmesine yardımcı oldu. İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu bu ödemelere hoşgörü göstermekle kalmadı, teşvik de etti. (Bu teşvik politikasıyla birlikte Katar eliyle Gazze’ye giren paranın ayda 30 milyon Dolara çıktığı söyleniyor.)” nytimes.com/2023/12/10/world… Ve Gazze ekonomisi sadece Katar’dan gelen para ile de dönmüyor. The New York Times’ın Aksa Tufanından 1 ay kadar sonra yayınlanan bu yazısının başlığı, İsrail’in Hamas’ın para makinasını yıllar önce tamamen çözdüğünü ama buna rağmen hiçbir şey yapmadığını söylüyor; www-nytimes-com.translate.go… İsrail istihbaratı 2018'de büyük bir istihbarat başarısına imza attı. Hamas'ın operasyonlarının finanse edildiği özel sermaye fonunun karmaşık ayrıntılarını içeren gizli belgelere ulaştı. Hamas’ın muhasebecisinin bilgisayarından çalınan belgeler örgütün tüm varlıklarını ve para trafiğini listeliyordu. Dünyanın her tarafından gelen çeşitli yardım kampanyalarından başka nakit, 2014’den sonra güçlenmeye başlayan ve merkezi Türkiye gibi görünen bir Hamas yatırım ağından da geliyordu. Hamas, Tunus, Türkiye, Cezayir, Birleşik Arap Emirliklerindeki yatırımlarından para kazanıyor, büyük miktarda emlak alışverişi yapıyor, inşaat şirketlerinden tavuk şirketlerine kadar işletme açıyor, Türkiye Borsasında hisse alıp satıyor ve şirketlerinin hisseleri alınıp satılıyordu. Belgeler açık ki Hamas'ın para akışını kesme ve planlarını engelleme için potansiyel bir yol haritalarıydı ve Mossad belgeleri Washington ile de paylaştı. “Ve hiçbir şey olmadı.” Diye devam ediyor haber. “Belgelerde adı geçenler ne ABD ve ne de İsrail yaptırımları ile karşılaştılar. Hiçbir şirket için hiçbir işlem yapılmadı ya da Hamas finansal ağının merkezi olan Türkiye'ye bu şirketleri kapatması için baskı yapılmadı. … Amerikalı ve İsrailli uzmanlar artık bu paranın Hamas'ın askeri altyapısını oluşturmasına ve 7 Ekim saldırılarına zemin hazırlamasına yardımcı olduğunu söylüyor.” Hamas’a alan açma politikası yüzünden zamanında kendi Savunma Bakanı Lieberman’ın da tepkisini çeken Netanyahu bugün, yani 7 Ekimden sonraki zamanlarda muhalifleri tarafından giderek artan bir şiddetle eleştiriliyor ve hatalı bir stratejiyi kendi politik çıkarları için seçmekle ve Hamas’a 7 Ekim saldırılarının mali alt yapısını neredeyse İsrail eliyle sağlamakla suçlanıyor. Bu suçlamalarda haklılık payı da bulunabilir. Hamas ve İsrail arasında 2014’deki son büyük çatışmadan, Koruyucu Hat Operasyonundan beri bölge, aralarla şiddetlenen çatışmalara rağmen görece sakindi ve inisiyatif İsrail’in eline geçmiş gibiydi. 2014’den 7 Ekim 2023’e kadar çatışmalar Gazze dışındaki Filistin yerleşkelerinde yaşandı ve genellikle düşük seviyede kaldı. Tam da Zıpkın’ın tasfiyesine yol açan strateji değişikliğinden beklendiği gibi Hamas, Gazze ve dünyanın geri kalan yerlerinde kendi işine bakıyor ve şişmanlıyor gibi görünüyordu. Ancak 7 Ekim günü Hamas’ın veya en azından Hamasın bir bölümünün uyumadığı acı bir şekilde anlaşıldı. Hamas saldırısı Filistin Baharı rüzgarları estirmeye başlayan İbrahim Anlaşmalarının son evresinden hemen önce gerçekleşti ve barış umutları kim bilir kaçıncı kez çöpe atıldı. Açık ki İsrail aldatılmıştı. Yahya Sinwar. İsrail istihbaratının Hamas’ın Aksa Tufanı benzeri bir operasyon için hazırlık yaptığından haberi olmadığı iddiası doğru değil. Hamas yıllardır askeri eğitiminin önemli mesaisini Gazze Duvarını aşan bir saldırıya ayırıyor ve militanlarını da buna göre ve neredeyse yarı aleni biçimde eğitiyordu. Mossad’ın doğal olarak bundan haberi vardı. İsrail’i aldatan, saldırının hiç beklenmedik bir zamanda gelmesiydi. Taraflar arasında tansiyonun düşük, anlaşma ihtimallerinin yüksek olduğu bir zamandı ve Netanyahu’nun Hamas’ın ekonomik ağına dokunmayarak onu zenginleştirme ve bu yolla da ehlileştirme planı yıllardır işliyor gibi görünüyordu. 7 Ekim’den hemen sonra, saldırının Hamas’ın yurt dışındaki liderlerinin haberi olmadan ve lider ekibin Gazze’deki tek üyesi Yahya Sinwar iradesiyle gerçekleştirildiği iddiaları ortaya atıldı, İran’ın başlangıçtaki çekingenliği de buna kanıt olarak anlatıldı. Yahya Sinwar’ın geçmişinde kısa bir araştırma, bu gibi iddiaları güçlendirecek bazı kanıtlar sunabilir. Sinwar, Hamas'ın "polisi" denebilecek Munazzamat al Jihad w'al-Dawa (Majd) adlı örgütün kurucusu. İsrail ile işbirliği yaptığından şüphelenilen kişileri öldürmesi ona "Han Yunus Kasabı" lakabını kazandırdı. 1988 yılında Sinwar iki İsrail askerinin kaçırılmalarını ve İsrail ile işbirliği yaptığından şüphelendiği dört Filistinliyle birlikte öldürülmesini planladı. Aynı yılın Şubat ayında tutuklandı; sorgulama sırasında kurbanlardan ikisini boğduğunu, bir diğerini sorgulama yanlışlıkla öldürdüğünü ve dördüncüsünü kaçırma girişimi sırasında yanlışlıkla vurduğunu itiraf etti ve müfettişlere dört cesedin gömülü olduğu bir meyve bahçesini gösterdi. 1989 yılında dört kez ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Birkaç kez kaçmaya çalıştı ancak her seferinde yakalandı. 2008 yılında hapis cezasını çekerken İsrailli doktorlar tarafından ameliyat edildi ve beynindeki bir tümör alınarak hayatı kurtarıldı. Sinwar hapiste iyi derecede İbranice öğrendi ve 22 yıl hapis yattıktan sonra, 5 yıldır rehin tutulan IDF askeri Gilad Shalit karşılığında, 2011 yılında yapılan esir değişiminde kapsamında 1.026 kişi ile birlikte serbest bırakıldı. Serbest bırakılanlar arasında lider pozisyonunda olanların tümü İsrail tarafından Gazze’ye dönmeme şartıyla ve aralarında Türkiye’nin de olduğu başka ülkelerde yaşamak üzere serbest bırakılırken nedense Sinwar’ın Gazze’ye dönmesine izin verildi. 2017’de Sinwar İsmail Haniye’den görevi devralarak Hamas’ın Gazze’deki lideri ve dolayısıyla Gazze’nin de de facto lideri oldu. oldu. Bundan sonra Sinwar zaman zaman Hamas’ın İsraile saldırmakta kullandığı tünellerin kapatılması gibi barışçı eğilimler sergilese de davranışları iki uç kutup arasında git-gelliydi. 16 Mayıs 2018'de El Cezire'ye Hamas'ın barışçıl, halk direnişini sürdüreceğini belirttiği ve Hamas'ın İsrail ile müzakerelerde rol oynayabileceğini söylemeden bir hafta önceki başka bir konuşmasında Gazzelileri İsrail kuşatmasını kırmaya teşvik edebiliyor, "Baskı ve aşağılanma yüzünden ölmektense şehit olarak ölmeyi tercih ederiz" deyip ekliyordu; "Biz ölmeye hazırız, on binlercesi de bizimle birlikte ölecek." Gerçekten de öyle oldu. 7 Ekimde Hamas saldırısıyla başlayan son savaşta Gazze’de ölenlerin sayısı 30 bine doğru ilerliyor ve IDF de her geçen gün Sinwar’ın etrafındaki çemberi daraltıyor. Sinwar, kuşkusuz ki İsrail için özel biri. Ancak bu özellikli olma durumu muhtemelen Hamas’ın savaş liderliğinden başka, İsrailli istihbaratçılarla kurduğu kendine has ilişkiden de kaynaklanıyor. Kesin olan, Sinwar’ın sadece 7 Ekim saldırısında değil, İsrail’in saldırıya hazırlıksız yakalanmasında da belirleyici bir rolü olduğu ve bunlardan da önemlisi, İsrail’i Gazze’ye yıkım getiren askeri kararlılığa sürüklemekte asıl sorumlu olduğu.
607
68
60
450
979,058
"..kurguladığınız bu yapı, karşı tarafı yenmeye çalışmak yerine onu kendi yıkıcılığından utandırarak veya o yıkıcılığı işlevsiz bırakarak, dönüştürme taktiğidir. Düşünsel zemini sağlamdır; tek şartı, muhatabın "gerekçe" kavramına duyarlı bir bilinç taşımasıdır.." Evrim. Neyse ki hızlanıyor. Tatminsizlik nihilizm.
234
Doğru. İlk görüntü 46'da ABD New Mexico'dan fırlatılan bir Alman V2 füzesine ait. Füze parçalandı ama film kasedi korumalı bir kapta çöle düştü ve hemen bulundu. 35 mm'di üstelik, 16 da değil.
Replying to @Rainmaker1973
Earth was filmed from space 13 years before that, on 35mm. On October 24, 1946, a movie camera rode a captured V-2 from White Sands, New Mexico, to 65 miles up. It was destroyed on impact, but the film survived.
234
Yeminle söylüyorsa önemli. Bu her şeyi değiştirir.
IRGC officer claims Iran has significantly expanded the number, variety, and deployment of its air defense systems since the 40-day war, warning the US against another conflict. “Perhaps in the F-35 they got away with it and had an unwanted return ticket,” he said, warning that in a future war, American pilots “will definitely not see American soil again.” He also claims Iran regularly shoots down US MQ-9 and MQ-1 drones and vows that future American fighter jets “will no longer have a return path.”
3
525
Fırat Erez retweeted
Russia’s Shkval torpedo is unlike anything you’d expect underwater. It uses supercavitation to move at incredible speeds, but that comes with some serious limitations. 🚀
34
206
7
1,521
256,370
Fırat Erez retweeted
Bu tüyler ürpertici ses kaydının arkasındaki karanlık detayı biliyor musunuz? Rudyard Kipling’in 1903 tarihli "Boots" şiirinin 1915'teki bu okunuşu, ABD ordusunun SERE okullarında askerleri esaret ve psikolojik işkenceye hazırlamak için saatlerce kapalı odalarda dinletilmiş. Şiir, cephede durmadan yürüyen bir askerin önündeki çizmeleri izlerken adım adım aklını kaçırmasını anlatıyor. Sesin ritmi tam olarak yürüyüş temposunda olduğu için dinleyeni hipnotize edip klostrofobik bir panik yaratıyor. Ne seslendirme ama :)
NUREMBERG - Official Trailer
41
223
15
3,044
207,232
Sesinin duyulacağı bir yere kadar yaklaşmalarını beklemiş (sanırım 50 m). Sonra da konuşarak ikna etmiş.
🇹🇷 BREAKING: Turkey’s new drone killer just took out 51 drones without firing a single missile or bullet. ASELSAN’s EJDERHA uses powerful electromagnetic waves to disable drone electronics. The system has entered serial production, adding a new dimension to Turkey’s counter drone warfare capabilities.
4
416
Fırat Erez retweeted
Dünki @SpaceX operasyonunun başarısı neden önemli? Çünkü ilk kez bir Starship, mechazilla denen iniş karşılama aracı tarafından yakalandı. Daha önce yakalanırken gördüklerimizin hepsi, booster denen ve asıl görevi yapacak starship'i yörüngeye taşımakta kullanılan kısımdı. ⬇️
4
2
12
1,315
USA !
发射塔的钢铁“筷子”,这次接住的不是助推器。 升空约 22.5 小时后,刚结束轨道飞行的星舰飞船本体直接飞回了发射场。 在空中对准发射架,紧接着被两根巨臂凌空夹住。 这一幕,发生在 SpaceX 星舰第 15 次试飞的得州星舰基地现场。 以前大家见过塔臂夹火箭,抓回来的全都是一子级超重型助推器(Booster)。 这回被“机械哥斯拉”(Mechazilla)发射塔夹住的,是真正进过太空的星舰飞船本体(Ship)。 这两者到底差在哪? 助推器把飞船送上高空,几分钟后就能掉头返航。 飞船本体不一样,它要真正入轨、在太空待上二十多个小时,再精确降回同一座发射架旁。 这才是整套回收里最难的后半程。 只有助推器和飞船都能空中原位捕获,整枚火箭才算真正做到从头到脚完全可复用。 机械臂合拢那一刻,现场直接沸腾。 有人刚跑出门看一眼又冲回屋里,嘴里念叨:“我还是不敢相信我们刚才看到了什么。” 人群里跟着传出喊声:“机械哥斯拉接住星舰了,这句话我们等太久了。” 看着悬在塔臂里的飞船,有人脱口而出:“宝贝,她回来了。” 欢呼声里,现场齐声喊起“USA! USA!”。 还有人感叹:“几乎跟我们之前看过的那段视频一模一样。” 连二子级飞船都能在塔上原位收回,完全可复用火箭,就这么从这一夹落进了现实。
1
4
450
Fırat Erez retweeted
This is the most impressive thing ever.
130
1,016
55
7,063
75,693
Listening to Art Garfunkel sing Scarborough Fair at 80 years old gave me goosebumps. That golden voice never fades… What a legend! 🫶
174
Listening to Art Garfunkel sing Scarborough Fair at 80 years old gave me goosebumps. That golden voice never fades… What a legend! 🫶
427
8,698
765
35,658
1,436,360
Hilafetin lağvı, hem Türkiye hem İslam dünyası için büyük bir hataydı. Osmanlı Hilafeti, dine ve geleneğe saygılı bir modernleşmeyi temsil ediyordu. Sonrası, otoriter seküleristler ile reaksiyoner İslamcılar arasında savrulan bir kısır döngüye kaldı.
Son Halife Abdülmecid Efendi ve kızı Dürrüşehvar Sultan (1914-2006), Fransa Nice'in meşhur sahili “Promenade des Anglais”de sabah yürüyüşünde.
178
22
43
229
87,112
Fırat Erez retweeted
لم يبقى شيء في غزّة ..💔
كي لا ننسى.. غزة قبل 7 أكتوبر المشؤوم.!
5,226
26,217
1,045
64,216
2,553,832
The long arm of the Mossad.
298
1,095
146
10,582
240,461
Göz yaşartıcı ve umut verici...
In 1979, a quiet former naval officer died in Japan without ever telling his family what he did on March 2, 1942. At his small funeral, his relatives knew only that he had served on destroyers in World War Two and disliked talking about the war. None of them knew that 422 families across the ocean existed only because of a single order he gave at sea. His name was Shunsaku Kudo. Thirty-seven years earlier, Kudo commanded the Imperial Japanese Navy destroyer Ikazuchi in the Java Sea. The day before, a fierce battle had sent the British warship HMS Encounter to the bottom, leaving hundreds of Allied sailors adrift in thick black fuel oil. Blinded by toxic sludge and burning with thirst under a blazing sun, exhausted men clung to wreckage and waited to die. When a gray Japanese destroyer cut through the haze toward them, men in the oil closed their eyes and braced for machine-gun fire. Mines drifted in those waters, and Allied submarines were hunting nearby. Stopping dead in the water meant gambling the lives of Kudo's entire crew for men who had been firing at his fleet the day before. Kudo stopped anyway. He cut his engines, raised a rescue flag, and ordered ropes and cargo nets thrown over the side. Many of the young British sailors were too weak and slick with black oil to hold the lines. So Kudo's sailors climbed down into the sea themselves, tied ropes around the chests of their enemies, and hauled them aboard one by one. For hours they refused to quit until 422 half-dead strangers crowded a small deck built for roughly half that number. Japanese seamen knelt beside shivering prisoners, gently wiped burning oil from their eyes, gave them dry uniforms, and shared hot rations and fresh water. Kudo then stepped onto the deck, saluted the captured officers as fellow sailors, and addressed them in English, praising their courage and welcoming them as honored guests. The next day, he delivered every man safely to a hospital ship and sailed back into the war. Here's where it gets strange. Two years after Kudo was reassigned, Ikazuchi was sunk in combat with all hands lost. When peace came, Kudo went home, mourned his lost crew in silence, and never once mentioned the rescue at the dinner table. Not to his wife, not to his family, not to anyone. Meanwhile, a rescued British officer named Samuel Falle became a diplomat, raised a family that almost never existed, and spent decades searching Japan for his savior. By the time Falle finally learned his rescuer's name, it was too late. Kudo was already gone. Still, in 2008, an elderly Sir Samuel Falle flew to Japan, sixty-six years after that afternoon in the Java Sea. Standing before Kudo's gravestone, the old survivor bowed his head to deliver the thank-you Kudo never lived to hear, for 422 men and every child and grandchild born because one enemy chose mercy. Real honor never asks to be remembered, which is why the lives it saves never let it die.
2
320
"141 gerçek 73’ü tüzel kişi olmak üzere 214 kişi 3 fondan 187 milyar 653 milyon kar etti. İşte bu 214 kişilik listenin açıklanması isteniyor. Zaten yarısı aşağı yukarı kamuoyuna yansıdı, geride 100-150 kişi kaldı. Niçin açıklanmıyor?"
Her kafadan çıkan sese bakılırsa, açıklanması istenen fon listesinin iyi anlaşılmadığı görülüyor. Açıklanmamasını “lekelenmeme hakkına” bağlayanlar var, açıklanması için “yeni kanun çıkarılması lazım” diyenler var, “masumiyet karinesine” dikkat çekenler var, var da var. TMSF’ye göre; fon mağduru 455 bin 578 kişi var. Bir, 455 bin 578 kişinin isimlerinin açıklanması istenmiyor. Peki hangi liste? Adalet Bakanımız @abakingurlek dedi ya, 141 gerçek 73’ü tüzel kişi olmak üzere 214 kişi 3 fondan 187 milyar 653 milyon kar etti. İşte bu 214 kişilik listenin açıklanması isteniyor. Zaten yarısı aşağı yukarı kamuoyuna yansıdı, geride 100-150 kişi kaldı. Niçin açıklanmıyor? Bir şekilde üretmiş, kazanmış ama vergisini ödeyememiş binlerce kişinin ismini açıklıyorsunuz. Mustafa Sarıgül’ün don rengine kadar öğrenmeyen kalmadı. Muhittin Böcek, oğlu ve geliniyle ilgili yazılmadık kalmadı. Fatma Betül Sayan Kaya’nın tüm hayatı didik didik edildi. Masumiyet karinesi neredeydi? Lekelenmeme hakkı yeni mi aklımıza geldi? Bunlar için kanun mu çıkarıldı? Bakın, yeminle söylüyorum, Gaziantep Şehitkamil’in bir ücra köyünün muhtarı “fon listesi açıklanmazsa oy yok” diyor. Dağ köyüne kadar uzanmış bu tepkileri ne zaman fark edeceksiniz? Bahaneye gerek yok, lütfen bu listeyi açıklayın.
6
492
Düşman pilot
Saburo Sakai was the greatest Japanese fighter ace to survive the war. Sixty-four confirmed kills. Flew the Zero against the P-40, the P-38, the Hellcat, and the Corsair. Over Java, in early 1942, he caught a lone American DC-3 transport plane in his gunsight. An easy kill. Standard target. He closed to point-blank range. Then he looked into the cockpit. The cockpit was full of women and children, Dutch civilian refugees trying to get out of the East Indies ahead of the Japanese advance. One of the women, holding a baby, looked out the side window straight into Sakai's canopy. Sakai did not fire. He broke off, saluted the woman, and let the DC-3 fly west into the sun. Years later, in American interviews, he explained himself plainly. "I am a samurai. My father's father was a samurai. We do not shoot women and babies. If my ancestors saw me fire into that cockpit, I would not be able to meet them when I died." Five months later, over Guadalcanal, Sakai took a .50 caliber round through the canopy of his Zero. The bullet went through his head. It blinded his right eye and tore open his skull. By every medical reasonable expectation he should have gone down. He flew his damaged Zero four hours and 650 miles over the Pacific, bleeding into his flight suit, half-blind, repeatedly losing consciousness. He landed it, intact, on Rabaul. He survived the war with one eye. After the war, Saburo Sakai did not hate Americans. He became a Buddhist. He said in interviews that he had killed too many men already and would not do it again, not even in his own thoughts. He corresponded for years with former American Navy pilots who had been his opponents. When American pilots began visiting Yasukuni Shrine in Tokyo to pay respects to Japanese pilots they had shot down, it was Saburo Sakai who met them at the gate and walked them in. Enemy pilot. Enemy pilot. Both with white hair. Side by side, bowing at the memorial of men they had tried to kill. "We were warriors," Sakai told one American interviewer. "Now we are old. Only the young should hate. The old should remember." Japan had Zamperini forgiveness. Japan had Fuchida reconciliation. Japan also had Saburo Sakai, who refused to fire at women, took a bullet through the head, and spent his old age walking American pilots into Yasukuni. Warriors recognize warriors. Even after the war is gone.
1
197
Fırat Erez retweeted
Yapay Zeka ile konuşmalar... (Flood)
1
2
297
Ya onursuz yaşarsınız. Ya insan onuruna yakışır bir ülke kurarsınız. ABD öyle bir ülkedir. Düşmanları ise, bildiğiniz gibi...
A soldier who reprimanded Pete Hegseth's group for talking and laughing at Arlington National Cemetery's Tomb of the Unknown Soldier has received a medal from Hegseth.
7
518