Wykorzystanie pożaru Reichstagu było decydującym krokiem NSDAP ku pełnemu przejęciu władzy i przekształceniu Republiki Weimarskiej w monopartyjne totalitarne państwo policyjne. Pod wpływem dramatyzmu wydarzeń prezydent Paul von Hindenburg, nakłoniony przez Adolfa Hitlera i Franza von Papena, podpisał 28 lutego na podstawie art. 48 konstytucji dekret „O ochronie narodu i państwa” (Reichstagsbrandverordnung), który na tydzień przed przedterminowymi wyborami „czasowo” zawieszał podstawowe prawa obywatelskie z konstytucji weimarskiej z 1919 r. Dekret sankcjonował prześladowanie opozycji przez policję pruską podległą Hermannowi Göringowi oraz SA jako policję pomocniczą, zawieszał tajemnicę korespondencji, wolność zgromadzeń, nietykalność osobistą i mieszkań oraz wolność prasy i wypowiedzi, dopuszczał areszt prewencyjny bez nakazu sądowego i wyłączał sądową kontrolę decyzji administracyjnych – otwierając drogę do cenzury prasy i radia, a wkrótce także raczkującej telewizji. Powierzenie wykonania dekretu ministrowi spraw wewnętrznych, a nie ministrowi wojny, oznaczało policyjny stan wyjątkowy poza kontrolą Reichswehry; dekret, przedłużany aż do 1945 r., uczynił Niemcy „państwem stanu wyjątkowego” – III Rzeszą, w którym kontrola przekazu medialnego stała się narzędziem utrwalenia monopolu NSDAP.