Pinned Tweet
ในที่สุดก็เจอประโยคภาษาจีนของฉากที่ชอบ
天官赐福 百无禁忌 (เทียนกวานซื่อฝู ไป่อู๋จิ้นจี้)
แปลด้วยกูเกิลได้ว่า "ไร้ซึ่งข้อห้ามใด" ซึ่งในความหมายคือ "ทุกอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค" พอแปลในเมะว่า "ไร้สิ่งใดต้องเกรงกลัว" สวยงามดีแท้
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
เรื่องราวร้อนๆ เกิดขึ้นที่จังหวัดพะเยา หลังผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งหนึ่งเกิดความชอบพอในตัวคุณครูสาววัย 32 ปี ชาวจังหวัดเชียงราย ที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งใหม่ได้แค่ 2 วัน ผอ.รายนี้จึงวางอุบายให้เพื่อนร่วมงานช่วยไปตามตัว โดยอ้างว่าจะพาไปทำบุญไหว้พระและเร่งให้รีบออกมาเพราะกลัววัดวารามจะปิดทำการ
คุณครูสาวหลงเชื่อและไม่ได้คิดระแวงจึงยอมขึ้นรถไปด้วย แต่สุดท้ายกลับถูกพาเลี้ยวเข้าโรงแรมม่านรูด เมื่อถึงสถานที่ดังกล่าว ผู้อำนวยการพยายามล่วงละเมิดเบื้องต้นและใช้กำลังลากตัวให้เข้าไปในห้องพัก ทว่าคุณครูสาวไม่ยอมและขัดขืนจนเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันอย่างชุลมุน
ในจังหวะนั้น ผู้อำนวยการได้ทำการยึดกระเป๋าถือของเธอไว้ ทำให้เธอต้องทิ้งกระเป๋าไว้เบื้องหลัง ก่อนจะหาจังหวะหนีรอดออกมาข้างนอกได้สำเร็จ
เคราะห์ดีที่เธอยังมีโทรศัพท์มือถือติดตัว จึงรีบต่อสายหาคนรู้จักให้มารับกลับไปได้อย่างปลอดภัย #theamazinglife
ไปอ่านเรื่องนี้มาแล้วรู้สึกเสียดายแทนเจ้าของมากค่ะ เกวียนไม้โบราณทั้งเล่มทำจากไม้พะยูง มีคุณค่าทางศิลปะและมีความผูกพันกับเจ้าของมาก แต่เจ้าของใจดีให้โรงเรียนในขอนแก่นยืมไปใช้จัดกิจกรรม ก่อนที่โรงเรียนจะนำไปให้โรงเรียนอื่นยืมต่อโดยไม่แจ้ง และสุดท้ายกลับไปปรากฏอยู่ในงานกีฬาสีของโรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ.อุดรธานี
ที่น่าเสียความรู้สึกคือ เกวียนถูกนำไปใช้โดยที่ชิ้นส่วนสูญหายและยังไม่ได้รับคืนครบ เจ้าของต้องใช้เวลาตามหาเองข้ามวันข้ามคืน ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจช่วยสนับสนุนกิจกรรมของนักเรียนด้วยความเต็มใจ
ตอนนี้ยังไม่ได้เกวียนคืนครบทุกชิ้น จนเจ้าของประกาศว่าจะไม่ให้หน่วยงานหรือโรงเรียนใดยืมอุปกรณ์จากโรงถ่ายอีก
ปล.ในเม้น(รูปสุดท้าย)ทางตัวแทนคณะสีของโรงเรียนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ยืมเกวียน ก็ได้ออกมาชี้แจงและขอโทษต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยยืนยันว่าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องหรือรับรู้เรื่องการนำเกวียนไปให้ผู้อื่นเช่าต่อ และไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ จากเรื่องนี้
อย่างไรก็ตาม ทางคณะสียอมรับข้อบกพร่องในเรื่องการดูแล การประสานงาน และการติดตามทรัพย์สิน พร้อมระบุว่าจะเร่งติดตามชิ้นส่วนที่สูญหายและนำส่งคืนเจ้าของด้วยตนเอง
เหตุการณ์นี้สะท้อนให้เห็นว่า การขอยืมสิ่งของจากผู้อื่นด้วยความอนุเคราะห์ ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนหรือหน่วยงานใดก็ตาม สิ่งสำคัญคือความรับผิดชอบและการรักษาความไว้วางใจ เพราะเจ้าของเองก็มีคุณค่าทางจิตใจและความผูกพันกับสิ่งของเหล่านั้นเช่นกันค่ะ
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
ตอนแรกๆนี่ไม่เก็ททำไมต้องนุ้ยอีกละงานศลปเกาหลีต้องนุ้ยตลอดเลย
พอมาตอนนี้เข้าใจแล้วว่า “ทำไมต้องนุ้ย”
ชื่นชมนะนุ้ยไปทำการบ้านทุกงานทุกศลป.
เตรียมสคริป เตรียมบทมาเล่น นุ้ยไม่เล่นมุกที่ไม่ดีกับศลปอ่ะ นุ้ยวางตัว ไม่สอนคำไม่ดี
คือนุ้ยทำให้บรรยากาศงานมันไม่ awkward อ่ะ อะไรที่นุ้ยไม่รู้เกี่ยวกับด้อมของศลป.ที่มาเหมือนเคยเห็นนุ้ยจะแอบเช็คจากฟค.เลย
ในฐานะฟค.พองานมีนุ้ยแล้วรู้สึกว่าวางใจได้อ่ะ
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
เผื่อคนไม่เคยดูนะ
-ขุนไกรดาวเรืองอายุห่าง 10 ปี
-ตอนน้องเด็กพี่ก็เอ็นดูแบบน้องสาวจริงๆ พาไปเที่ยวเล่นเพราะบ้านดองกัน พี่ชายขุนไกรแต่งกับพี่สาวดาวเรือง
-ขุนไกรมีน้องสาว แต่เป็นสาวแล้ว หัวรั้น ไม่ฟังพี่ ดาวเรืองมีพี่ชายแต่ก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน น้องชอบพี่ไกรเพราะตามใจพาเที่ยว สานกระบุงตะกร้าให้เล่น พี่ก็เอ็นดูน้องเพราะช่างเจรจา ช่างซักถาม พี่เป็นไกด์พาเที่ยวก็สนุก
-ขุนไกรไปอยู่เมืองเหนือหลายปี กลับมาอีกทีดาวเรืองโตเป็นสาวออกเรือนได้แล้ว ทีแรกจำน้องไม่ได้ ด่าด้วยซ้ำ คิดว่าเป็นเมียน้อยไอ้หมื่นทิพ
-ขุนไกรไม่เคยชอบใครเลย โสดตลอด คนเขาแทบจะเอาลูกสาวใส่พานมาให้ก็ไม่สน กลับมาเจอดาวเรืองเป็นสาว ปิ๊งเลย แล้วรักเดียวใจเดียวตลอดชีวิต
-วันแต่งงานไม่ได้เข้าหอเพราะโดนแกล้งส่งไปรบ ขอสไบเมียไว้ดูต่างหน้า ไปรบก็ซุกไว้ในอก บาดเจ็บต้องใช้ผ้าพันแผลก็ไม่ยอมให้ตัดสไบ กลัวจะตัดขาดเมีย
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
กระแสตีกลับฟีลเดียวกับ สร้อย จากสอดสร้อยมาลา ที่ทีมงานบิ้วกันมากว่าอย่าเกลียดสร้อย สรุปคนดูสาปมาลา🤣 นั่นแหละ ราสต้าที่นิมพยามบิ้วให้ร้าย สรุปคนสาปนาเวียร์555555555555555555
/แต่ด้วยความเว็บตูนยุคแรกเริ่มอะ คนอ่านส่วนใหญ่ยังเด็กเลยด่าราสต้า โตมาถึงรู้ อ๋อกุด่าผิดคน
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
ต่อ
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมสายการบินถึงไม่มีแผนรับมือและดูแลผู้โดยสารที่ดีกว่านี้?
ทำไมผู้โดยสารต้องนอนบนพื้นสนามบิน?
ทำไมครอบครัวที่มีเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้โดยสารที่มีข้อจำกัดด้านสุขภาพ ต้องมายืนต่อคิวครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเวลาหลายชั่วโมง?
ทำไมถึงไม่มีการสื่อสารที่ชัดเจน?
ทำไมผู้โดยสารต้องเดินไปถามเจ้าหน้าที่เองตลอดเวลาว่าจะได้เดินทางเมื่อไหร่?
และทำไมการแก้ปัญหาของผู้โดยสารกลุ่มหนึ่ง ถึงดูเหมือนเป็นการผลักปัญหาไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งแทน?
ผมยังได้รับข้อมูลอีกว่า เที่ยวบินก่อนหน้าของผมก็เคยประสบปัญหาในลักษณะคล้ายกัน ซึ่งผมอยากให้สายการบินออกมาชี้แจงข้อเท็จจริงในส่วนนี้ด้วย
ผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับผม และไม่ได้มีน้อง ๆ ทีมเยาวชนทีมชาติไทยที่เดินทางไปแข่งขันอยู่ในกลุ่มผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบ เรื่องนี้จะได้รับความสนใจมากเท่านี้หรือไม่?
หรือถ้าเป็นผู้โดยสารทั่วไปที่ไม่มีพื้นที่สื่อ ไม่มีคนติดตาม เรื่องทั้งหมดจะถูกปล่อยให้เงียบหายไป?
ผมไม่ได้ต้องการออกมาพูดเพื่อเรียกร้องสิทธิพิเศษให้ตัวเอง
ผมโชคดีที่ยังสามารถจ่ายค่าอาหารให้ครอบครัวและทีมงานได้ด้วยตัวเอง และยังพอมีช่องทางในการสื่อสารเรื่องราวที่เกิดขึ้น
แต่ผมคิดถึงผู้โดยสารคนอื่น ๆ ที่อาจไม่มีทางเลือกแบบผม
คนที่ต้องเสียค่าโรงแรมเพิ่ม คนที่ต้องเสียงาน คนที่มีเด็กเล็ก คนที่มีผู้สูงอายุเดินทางมาด้วย หรือคนที่อาจไม่มีเงินสำรองมากพอจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้
ใครจะรับผิดชอบความเสียหายและความเดือดร้อนของพวกเขา?
วันนี้ผมกลับถึงประเทศไทยแล้ว แต่ผมไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงเพียงเพราะผมได้กลับบ้าน
ผมอยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับผู้โดยสารทุกคนที่ได้รับผลกระทบ ไม่ใช่แค่เที่ยวบินของผม แต่รวมถึงเที่ยวบินอื่น ๆ ที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ต่อเนื่องจากปัญหาครั้งนี้ด้วย
ผมอยากให้ AirAsia X ออกมาชี้แจงอย่างเป็นทางการถึงสาเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมด แผนการจัดการผู้โดยสารที่ตกค้าง และมาตรการชดเชยที่เป็นธรรมสำหรับทุกคน
เพราะการซื้อตั๋วเครื่องบิน ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมรับการถูกปล่อยให้นอนบนพื้นสนามบินโดยไม่มีการดูแลที่เหมาะสม
ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญ แต่ความรับผิดชอบต่อผู้โดยสารก็สำคัญไม่แพ้กัน
สุดท้ายนี้ ผมอยากถามสายการบินว่า
“ถ้าคนที่ต้องนอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาวตลอดทั้งคืน เป็นพ่อแม่ของคุณ เป็นลูกของคุณ หรือเป็นครอบครัวของคุณเอง คุณจะยอมรับการดูแลแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอครับ?”
นี่คือมาตรฐานการบริการและความรับผิดชอบที่ลูกค้าของ AirAsia X ควรได้รับจริง ๆ หรือครับ?
ผมหวังว่าสายการบินจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไป และจะออกมารับผิดชอบต่อผู้โดยสารทุกคนอย่างจริงจัง
เพราะผู้โดยสารทุกคนควรได้รับการปฏิบัติอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน
หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน
ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง
เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน
สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท
ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ
ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า
“ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”
เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง
ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น.
เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ
แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป
เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70
เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง
จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน
หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน
ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน
พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น.
ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง
เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง
และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้
ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน
เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า?
นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด
เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน
ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้
แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน
ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที
ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ
แต่เรื่องยังไม่จบครับ
เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร
สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1
ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย
แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ
ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน
ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน
ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
คุณหมอด้านจิตเวชได้พูดถึงเรื่องนี้เอาไว้ว่า
“คนที่ดูใจดี แต่จู่ๆ ก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับคนอื่นไปดื้อๆ มักจะมีจุดร่วมบางอย่างที่เหมือนกัน”
ตอนแรกฉันนึกว่าคุณหมอจะตอบกลับมาว่า “เป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้” “เข้าสังคมไม่เก่ง” หรือ “นิสัยเย็นชา” เสียอีก
แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นประโยคที่คาดไม่ถึง
“นั่นไม่ใช่การตัดขาดแบบกะทันหันหรอก แต่อาจจะเป็นการเว้นระยะห่างหลังจากที่อดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาจนถึงที่สุดแล้วต่างหาก”
“ถึงจะไม่ชอบ แต่ก็ยิ้มปล่อยผ่านไป”
“ถึงจะรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็พยายามคิดว่าอีกฝ่ายคงมีเหตุผลของเขา”
“พยายามบอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
หากมองจากคนรอบข้าง มันอาจดูเหมือนอยู่ดีๆ ก็ตัดขาดกันไปในวันหนึ่ง
แต่ในใจของเจ้าตัว อาจเป็นเรื่องที่ทุกข์ใจและคิดทบทวนมานานมากแล้วก็เป็นได้
คุณหมอบอกว่า คนที่ใจดีแต่จู่ๆ ก็ตัดขาดความสัมพันธ์ มักจะมีแนวโน้ม 3 อย่างนี้
1. ต่อให้โดนทำเรื่องที่ไม่ชอบใส่ ก็เลือกที่จะอดทน
→ เพราะไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่าย จึงเอาความรู้สึกของตัวเองไว้ทีหลังเสมอ
2. มัวแต่คิดถึงเหตุผลและความจำเป็นของอีกฝ่ายซ้ำๆ
→ พยายามหาเหตุผลมาเกลี้ยกล่อมตัวเองว่า “เขาอาจจะไม่ได้มีเจตนาร้ายก็ได้”
3. ไม่สามารถเว้นระยะห่างได้จนกว่าจะถึงขีดจำกัด
→ มองข้ามความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กๆ น้อยๆ มาตลอด จนกว่าจะรู้ตัวอีกที จิตใจก็เหนื่อยล้าจนหมดแรงไปแล้ว
พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนเย็นชาอย่างกะทันหัน
แต่เป็นไปได้ว่าที่ผ่านมา พยายามรักษาความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายเอาไว้ จนยอมผลักขีดจำกัดของตัวเองออกไปไว้ทีหลังต่างหาก
แล้วควรจะทำอย่างไรดี…
3 นิสัย “ไม่ฝืนอดทนในความสัมพันธ์มากเกินไป” ที่เริ่มทำได้ตั้งแต่วันนี้
1. อย่าทำเป็นมองไม่เห็นความรู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กๆ น้อยๆ
2. เรื่องไหนที่ไม่ชอบ ให้สื่อสารออกมาเป็นคำพูดเท่าที่พอจะทำได้
3. เว้นระยะห่างออกมาสักนิด ก่อนที่ความอดทนจะถึงขีดจำกัด
สิ่งสำคัญไม่ใช่การพยายามเข้ากับทุกคนให้ได้
แต่คือการแยกแยะให้ออกระหว่าง “การให้ความสำคัญกับอีกฝ่าย” กับ “การยอมเสียสละตัวเอง”
ไม่จำเป็นต้องอดทนจนถึงขั้นต้องตัดขาดความสัมพันธ์อย่างกะทันหันก็ได้
ความใจดีน่ะ สามารถมอบให้กับตัวเองได้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่กับคนอื่นเท่านั้นนะ
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
กุจังหวะคนจีนบอก Innocent people aka me แล้วคนไทยร้อง โอ้ยยยยยย มาก 555555555555555555555555555555555555
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
กูอุ้มท้องมาตั้งหลายเดือน มึงให้ลูกปีนไม่ถึงนาทีมาบ่น
รู้เลยบ้านนี้ใครใหญ่สุด
เมื่อพ่อเสือรำคาญลูกน้อยที่ ขึ้นมาเปลี่ยนสายเล่นบนตัว เลยเผลอคำรามใส่
เมื่อแม่เสือเห็นพฤติกรรมนี้ ก็เลยตะคอกใส่พ่อเสีย คำเดียวสั้นสั้น แต่ทำให้พ่อเสือถึงกับ คอตก
Readers added context they thought people might want to know
Original poster on TikTok (@novarelay.animals) marked this video as AI-Generated.
vt.tiktok.com/ZSs1B5dFt/
ตัวละครก็ควรหาทางออกด้วยการไปลงช่องทางอื่นด้วย ยุคนี้ใครมันจะไปสับตะไคร้ทุกแอพอะ บ้าบอ เราก็อยากดูของเค้านะ แต่ก็แค่เรื่องสองเรื่องไง มันไม่คุ้ม ทุกวันนิผมสับไป 5-6 แอพละ ดูก็ไม่ทันมันเปลืองเงิน ทางเลือกคือ เราก็ไม่ดูมันไง มั่นใจเกิ๊นว่าคนจะเลือกสับแอพตัวเอง 😑
1
1
33
พี่เต๋าบอกว่าเหตุผลที่สุภาพบุรุษสุดซอยต้องปิดตัวลงเพราะว่าโฆษณาทางทีวีไม่เข้า แล้วค่าถ่ายทำต่อตอนมันขาดทุนเยอะมากเกือบครึ่ง จริงๆแล้วเรตติ้งยังดีมาก ยอดดูออนไลน์ ยอดในโซเชียลยังดีมาก แต่ก็อาจมีโอกาสกลับมาถ้าคนไปสมัครแอพวันดีแบบพรีเมียมกันเยอะๆ
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
เป็นคำตอบที่ชัดเจนมาก ๆ ตอนนี้พฤติกรรมคนมันเปลี่ยนไปแล้ว คนที่บอกแค่ว่านักแสดงถ้าตั้งใจแสดงให้ดีก็พอ เดี๋ยวก็ได้เงินจากการแสดงเอง ซึ่งตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไง นสดส่วนใหญ่ได้เงินจากการขายของ ไม่ใช่จากเรตติ้ง หรือ โฆษณาคั่นเวลาซรฉายไง ตอนนี้การทำซรมันเป็นแค่การโปรโมตเพื่อไปทำงานอื่น ๆ นอกเหนือจากการแสดงที่ได้เงินดีกว่าแทนแล้ว
แล้วนี่กล้าพูดเลยนะว่าสุภาพบุรุษสุดซอยคือเป็นซิทคอมที่บทดีมากกกกกก ๆ ๆ ถูกจริตคนไทย ตลก แต่แฝงข้อคิด ใครที่คิดถึงบางรักซอยเก้า บ้านนี้มีรัก ฯลฯ อะไรพวกนี้คือชอบแน่นอน เพราะบทดีมากจริง ๆ แต่ก็อย่างที่พี่เต๋าบอก สุดท้ายดีแค่ไหนก็ไปต่อไม่ได้ เพราะโลกมันหมุนด้วยเงินไง
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
ตอนเห็นคลิปที่แต่งตัวไปถ่ายในวัดก็ว่าไม่สมควรแล้วนะ พระกับญาติๆกำลังแห่ศพ ก็ยังไม่หยุดถ่ายอีก อะไรกันว่ะเนี้ย
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
แล้วชีมามีปัญหากับนิสิตในช่วงเข้าเดือน ที่จิตใจบางคนโดนสะกิดนิดเดียวมันของขึ้น + ก่อนสอบสามวันสุดท้าย + เป็นช่วงเวลาที่คนสิงอยู่หอกลางเยอะที่สุดในรอบวัน ตลกโคตรเรื่องของใครไม่รู้แต่กุกะเพื่อนอยู่ชั้น 5 ยังวิ่งลงมาใส่ใจ
“คุณพูดกับลูกค้าว่า อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด ใช่ไหม?”
อยู่ดี ๆ ผมก็ถูกหัวหน้าเรียกเข้าไปคุย แล้วถามแบบนี้ขึ้นมา
ผม : “หา? ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะครับ”
หัวหน้า : “แต่มีคลิปเสียงเป็นหลักฐาน”
พอหัวหน้าเปิดคลิปให้ฟัง ผมถึงกับหน้าซีด
“อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด”
มันเป็นเสียงของผมจริง ๆ แต่ผมไม่เคยพูดแบบนั้นใส่ลูกค้าเลย
เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนที่ผมยังทำงานอยู่ในคอลเซ็นเตอร์ของบริษัทขายสินค้าทางไปรษณีย์ เช้าวันหนึ่ง พอไปถึงที่ทำงาน หัวหน้าก็เรียกผมเข้าไปในห้องประชุม
หัวหน้า : “เมื่อวานมีลูกค้าร้องเรียนเข้ามา”
ผม : “เรื่องไหนเหรอครับ?”
หัวหน้า : “ลูกค้าบอกว่าคุณพูดจาหยาบคายใส่เขา เป็นสายที่คุณรับผิดชอบ”
ผมงงมาก เพราะนึกไม่ออกเลยว่าไปพูดอะไรแบบนั้นตอนไหน จากนั้นหัวหน้าก็เปิดคลิปเสียงสั้น ๆ จากคอมพิวเตอร์
“อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด”
เป็นเสียงผมจริง ๆ ไม่มีผิด
หัวหน้า : “จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?”
ผม : “ผมจำได้ว่าเคยพูดประโยคนี้จริง แต่ไม่ได้พูดใส่ลูกค้านะครับ”
หัวหน้า : “งั้นก็ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าพูดจริง?”
ผม : “ขอฟังเสียงก่อนหน้าและหลังประโยคนี้หน่อยได้ไหมครับ?”
หัวหน้า : “ตอนนี้ตรวจสอบได้แค่คลิปนี้”
ผม : “แต่บริษัทมีบันทึกเสียงสนทนาทั้งสายอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”
หัวหน้า : “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน สิ่งแรกที่คุณต้องทำคือขอโทษ”
แถมหัวหน้ายังบอกอีกว่าเรื่องนี้จะต้องถูกรายงานไปถึงฝ่ายบุคคลด้วย ผมเลยยืนยันว่า ถ้ายังไม่ได้ตรวจสอบเสียงต้นฉบับ ผมก็ไม่สามารถยอมรับได้ว่าตัวเองด่าลูกค้า พอได้ยินแบบนั้น หัวหน้าก็เริ่มหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“งั้นก็ไปตรวจสอบเอาเองแล้วกัน”
ผมจึงออกจากห้องประชุม แล้วรีบไปเปิดประวัติการรับสายของตัวเองจากเมื่อวานทันที มีสายหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เป็นสายจากลูกค้าที่โมโหมากเรื่องสินค้าจัดส่งล่าช้า
แต่ลูกค้าไม่ได้โกรธแค่เรื่องสินค้าส่งช้าเท่านั้น เขายังเล่าด้วยว่า ก่อนจะได้คุยกับผม เขาโทรมาแล้วเจอพนักงานคนก่อนพูดจาไม่ดีใส่
ตอนนั้นผมรับฟังเรื่องทั้งหมด รับปากว่าจะรายงานให้ผู้รับผิดชอบตรวจสอบ แล้วก็จบสายไป ผมยังเขียนบันทึกไว้ด้วยว่า
“ลูกค้าร้องเรียนเกี่ยวกับการสนทนาครั้งก่อน และต้องการให้ตรวจสอบคำพูดของพนักงาน”
พอนึกถึงเรื่องนี้ ผมก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมา เลยไปขอให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบคุณภาพช่วยเปิดไฟล์เสียงต้นฉบับให้ฟัง
เจ้าหน้าที่ : “ทราบเลขลูกค้าและวันเวลาที่โทรเข้ามาไหม?”
ผม : “ทราบครับ เมื่อวานหลังบ่าย 3 โมง”
พอค้นข้อมูลก็เจอไฟล์เสียงยาวประมาณ 8 นาที ทั้งที่หัวหน้าเปิดให้ผมฟังแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น
เจ้าหน้าที่ : “งั้นลองฟังตั้งแต่ต้นกันก่อน”
เราสองคนจึงเปิดฟังเสียงสนทนาตั้งแต่แรก จนมาถึงช่วงที่ลูกค้าเริ่มเล่าว่าพนักงานคนก่อนพูดอะไรกับเขา
ผมในสาย : “ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ เพื่อให้เข้าใจตรงกัน รบกวนช่วยบอกอีกครั้งได้ไหมครับว่าพนักงานคนนั้นพูดว่าอะไร?”
ลูกค้า : “ก็ประมาณว่า อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด!”
ผมในสาย : “อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด แบบนี้ใช่ไหมครับ?”
ลูกค้า : “ใช่! นี่มันใช่วิธีพูดกับลูกค้าเหรอ?”
ผมในสาย : “ต้องขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีด้วยนะครับ ผมจะตรวจสอบสายก่อนหน้าให้อีกครั้ง”
พอถึงตรงนี้ เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบคุณภาพก็กดหยุดเสียงทันที
เจ้าหน้าที่ : “เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่การด่าลูกค้านี่ คุณแค่พูดทวนสิ่งที่ลูกค้าบอกไม่ใช่เหรอ?”
ผม : “ใช่ครับ”
ประโยคที่ถูกตัดไปเป็นหลักฐานกล่าวหาผม จริง ๆ แล้วเป็นแค่การพูดทวนคำร้องเรียนของลูกค้าเท่านั้น เจ้าหน้าที่เองก็สงสัยเหมือนกัน
“แล้วทำไมถึงมีคนตัดออกมาเฉพาะช่วงนี้?”
จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เริ่มตรวจสอบต่อว่า ใครเป็นคนรับสายลูกค้าคนนี้ก่อนหน้าผม ปรากฏว่าวันนั้นมีลูกค้าโทรเข้ามาเยอะมาก จนแม้แต่ระดับหัวหน้าก็ต้องลงมาช่วยรับสายเป็นการชั่วคราว พอค้นหาประวัติการโทรครั้งแรกเจอ เจ้าหน้าที่ก็มองหน้าจอแล้วเงียบไปพักหนึ่ง
ผม : “มีอะไรเหรอครับ?”
เจ้าหน้าที่ : “นี่คือชื่อคนที่รับสายแรก”
ผมชะโงกไปดูหน้าจอ แล้วพอเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่ ก็เผลอร้องออกมา
“หา?”
คนที่รับสายลูกค้าคนนี้เป็นคนแรก ก็คือหัวหน้าที่เพิ่งเรียกผมเข้าไปตำหนิในห้องประชุมนั่นเอง
ผม : “หัวหน้าเป็นคนรับสายเองเหรอครับ?”
เจ้าหน้าที่ : “ใช่”
วันนั้นมีลูกค้าโทรเข้ามาพร้อมกันจำนวนมาก หัวหน้าเลยลงมาช่วยรับสายด้วย ลูกค้าคนนี้โทรมาสอบถามเรื่องสินค้าที่จัดส่งล่าช้า และที่สำคัญ ไฟล์เสียงการสนทนาครั้งแรกก็ยังอยู่ครบ ผมเลยเปิดฟังพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ช่วงแรกการพูดคุยก็ดูปกติดี
แต่พอลูกค้าถามซ้ำ ๆ ว่าจะได้รับสินค้าเมื่อไหร่ น้ำเสียงของหัวหน้าก็เริ่มโมโหขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งช่วงท้ายของสาย
หัวหน้า : “ก็อธิบายไปหลายรอบแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ช่วยหยุดสักทีเถอะ”
ลูกค้า : “ก็ผมโทรมาเพราะปัญหามันยังไม่ได้รับการแก้ไข”
หัวหน้า : “กรุณาอย่าโทรมาถามเรื่องเดิมซ้ำ ๆ อีกเลยครับ”
แล้วสายก็จบลงตรงนั้น จริงอยู่ที่หัวหน้าไม่ได้พูดคำว่า “อะไรวะ” ตามที่ลูกค้าเล่า แต่หัวหน้าเป็นคนบอกให้ลูกค้าหยุดโทรมา ทั้งที่ยังไม่ได้รับคำตอบเรื่องการจัดส่งสินค้า
หลังจากนั้นลูกค้าก็โทรเข้ามาอีกครั้ง แล้วผมเป็นคนรับสาย ลูกค้าที่กำลังโมโหเลยเล่าให้ฟังว่า พนักงานคนก่อนพูดกับเขาประมาณว่า
“อะไรวะ อย่าโทรมาอีกเด็ดขาด!”
ผมก็แค่พูดทวนประโยคนั้น เพื่อยืนยันว่าเข้าใจสิ่งที่ลูกค้าร้องเรียนถูกต้อง แต่กลับมีคนตัดเอาเฉพาะช่วงที่ผมพูดออกมา
ผม : “หัวหน้าก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับว่าตัวเองเป็นคนรับสายแรก?”
เจ้าหน้าที่ : “อย่างน้อยก็น่าจะจำได้ว่าตัวเองเคยรับสายนี้”
พอตรวจสอบต่อ ก็พบเรื่องที่ทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าเดิม คลิปเสียงสั้น ๆ ที่หัวหน้าเอามาเปิดกล่าวหาผม เป็นคลิปที่หัวหน้าตัดออกมาจากไฟล์บันทึกเสียงด้วยตัวเอง
ไฟล์ต้นฉบับไม่ได้ถูกลบ แต่มีการเลือกตัดเฉพาะช่วงที่ผมพูดประโยคนั้น แล้วบันทึกแยกออกมาเป็นอีกไฟล์
เจ้าหน้าที่ : “ถ้าฟังแค่นี้อย่างเดียว ใครก็ต้องเข้าใจผิดแน่นอน”
ผม : “ไม่สิครับ นี่มันเกินกว่าคำว่าเข้าใจผิดแล้วนะ...”
ผมจึงขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยบันทึกลำดับเหตุการณ์ทั้งหมด แล้วรายงานเรื่องนี้ไปถึงหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบคุณภาพกับผู้จัดการฝ่าย
วันต่อมา หัวหน้าคนนั้นถูกผู้จัดการฝ่ายเรียกไปสอบถาม ตอนแรกหัวหน้าอธิบายว่า
“ผมฟังคลิปเสียงแล้วคิดว่ามีปัญหา ก็เลยเรียกพนักงานมาตรวจสอบ”
แต่พอผู้จัดการฝ่ายถามว่า
“แล้วทำไมถึงสั่งให้พนักงานขอโทษ ทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบไฟล์เสียงต้นฉบับ?”
หัวหน้ากลับตอบไม่ได้ พอถูกถามต่อว่า
“คุณเป็นคนรับสายลูกค้าคนนี้ก่อนหน้าเขาเองไม่ใช่เหรอ?”
ก็ยังให้คำอธิบายที่ชัดเจนไม่ได้เหมือนกัน จากที่ผู้จัดการฝ่ายมาเล่าให้ผมฟังภายหลัง หัวหน้ารู้อยู่แล้วว่ามีลูกค้าร้องเรียนเกี่ยวกับการรับสายครั้งแรก
ระหว่างตรวจสอบเรื่องนี้ หัวหน้าไปเจอช่วงที่ผมพูดทวนคำร้องเรียนของลูกค้าเข้า และสุดท้ายหัวหน้าก็ยอมรับว่า
เพราะไม่อยากยอมรับว่าตัวเองเป็นคนรับสายได้ไม่ดี เลยพยายามทำให้คำพูดของผมกลายเป็นปัญหาแทน
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ผมก็ถูกเรียกไปพบผู้จัดการฝ่ายกับเจ้าหน้าที่ HR ตอนนั้นแอบเตรียมใจไว้แล้วเหมือนกัน เพราะกลัวว่าจะถูกตำหนิเรื่องอะไรอีก แต่ทันทีที่ผู้จัดการฝ่ายนั่งลง เขากลับก้มหัวขอโทษผม
“ต้องขอโทษจริง ๆ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”
ผมได้แต่ตอบรับเบา ๆ ผู้จัดการฝ่ายบอกว่า บริษัทตรวจสอบไฟล์เสียงต้นฉบับและประวัติการรับสายทั้งหมดแล้ว ไม่พบว่าผมใช้คำพูดหยาบคายกับลูกค้าตามที่ถูกกล่าวหาเลย พอได้ยินประโยคนั้น ในที่สุดผมก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาสักที
ผู้จัดการฝ่ายยังพูดต่อว่า
“การบังคับให้พนักงานขอโทษ ทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ชัดเจน เป็นปัญหาในตัวมันเอง”
และบอกว่าบริษัทจะดำเนินการแก้ไขเรื่องนี้อย่างเป็นทางการ
ระหว่างการสอบสวน หัวหน้าคนนั้นถูกถอดออกจากหน้าที่ดูแลงานรับสายโทรศัพท์ หลังจากนั้นบริษัทก็ตัดสินใจปลดเขาออกจากตำแหน่งหัวหน้า และย้ายไปทำงานในแผนกอื่น
ส่วนลูกค้าคนนั้น มีผู้รับผิดชอบคนอื่นติดต่อไปอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น และขอโทษสำหรับการรับสายครั้งแรกที่ไม่เหมาะสม พร้อมทั้งติดตามปัญหาการจัดส่งสินค้าให้ด้วย
ส่วนประวัติการทำงานของผม ไม่มีการบันทึกว่าเคยทำผิดเรื่องนี้ไว้เลย หลังจากนั้นมีโอกาสเจอเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบคุณภาพอีกครั้ง ผมเลยเข้าไปขอบคุณ
ผม : “วันนั้นช่วยไว้มากเลยครับ ขอบคุณจริง ๆ”
เจ้าหน้าที่กลับยิ้มแล้วตอบว่า
“ไม่หรอก ฉันก็แค่ตรวจสอบไฟล์เสียงต้นฉบับเท่านั้นเอง”
ผม : “แต่ตอนที่ได้ฟังคลิปแค่ไม่กี่วินาที ขนาดผมเองยังสับสนไปพักหนึ่งเลยนะครับ”
เจ้าหน้าที่ : “ก็มันเป็นเสียงของคุณเองนี่”
ผม : “ใช่ครับ นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”
เพราะคลิปเสียงที่หัวหน้าเอามาเปิดให้ผมฟังในวันนั้น มันเป็นเสียงของผมจริง ๆ ไม่ได้มีการปลอมเสียง ไม่ได้สร้างคำพูดที่ผมไม่เคยพูดขึ้นมา
แค่ตัดบทสนทนาก่อนหน้าและหลังประโยคนั้นออกไป ก็เกือบทำให้ผมกลายเป็นคนที่ด่าลูกค้าแล้ว
ตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ เวลามีปัญหาเกี่ยวกับคำพูดของใครสักคน ผมจึงพยายามตรวจสอบเสมอว่าก่อนหน้าและหลังจากนั้นเขาคุยอะไรกันบ้าง
และเหนือสิ่งอื่นใด ผมดีใจจริง ๆ ที่วันนั้นไม่ยอมขอโทษทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบอะไรเลย
เพราะถ้าผมยอมรับผิดไปตั้งแต่ตอนนั้น บางทีจนถึงวันนี้อาจยังมีประวัติว่าเป็นคนทำผิดติดตัวอยู่ก็ได้
#มินนี่แปลให้
「お客様に『ふざけんな、二度と電話してくるな』って言いましたよね?」
会社で突然、課長に呼び出されてそう言われた
俺「……え? 言ってませんけど」
課長「でも録音が残ってるんだよ」
そう言って再生された音声を聞いて、血の気が引いた
『ふざけんな、二度と電話してくるな』
間違いなく俺の声だった
でも、俺はお客様にそんな暴言を吐いていない
これは以前、通販会社のコールセンターで働いていた時の話
ある朝、出勤すると課長から会議室に来るよう言われた
課長「昨日のお客様からクレームが入ってる」
俺「どの件ですか?」
課長「電話で暴言を吐かれたって。お前の対応だよ」
まったく心当たりがなかった
すると課長がパソコンで短い音声を再生した
『ふざけんな、二度と電話してくるな』
確かに俺の声だった
課長「これ、どう説明する?」
俺「……その言葉を口にした覚えはあります。でも、お客様に向かって言ったわけじゃありません」
課長「言ったのは認めるんだな?」
俺「前後を聞かせてください」
課長「今確認できるのは、この部分だけだ」
俺「元の通話録音があるはずですよね?」
課長「そんなことより、まず謝罪だろ」
しかも課長は
「人事に報告することにもなるぞ」
とまで言い出した
俺「確認が終わるまでは、俺が暴言を吐いたとは認められません」
そう伝えると、課長は露骨に不機嫌になった
「じゃあ自分で確認しろよ」
と言われて会議室を出た
俺はすぐに前日の対応履歴を調べた
すると、一件だけ思い当たる問い合わせがあった
配送の遅れについて、かなり怒っていたお客様からの電話だった
ただ、その人が怒っていたのは配送だけが理由じゃない
俺につながる前に、別の担当者からひどい言い方をされたと訴えていた
俺は事情を聞き、責任者への報告を約束して電話を終えていた
対応履歴にも
『前回の電話対応に関する苦情あり。発言内容の確認を希望』
と記録していた
そこで、嫌な予感がした
俺は品質管理の担当者に事情を説明して、元の通話録音を確認してもらうことにした
担当者「お客様番号と対応日時、分かりますか?」
俺「はい。昨日の15時過ぎです」
担当者が検索すると、8分ほどの録音が見つかった
課長が聞かせてきたのは、その中のわずか数秒だった
担当者「まず全部聞きましょう」
録音を最初から再生した
しばらくして、問題の場面になった
お客様が、前の電話で言われたことを説明し始めた
俺『申し訳ございません。確認のため、どのように言われたか、もう一度お聞きしてもよろしいでしょうか』
お客様『「ふざけんな、二度と電話してくるな」って言われたようなもんですよ!』
俺『「ふざけんな、二度と電話してくるな」ということですね』
お客様『そうですよ。そんな対応ありますか?』
俺『ご不快な思いをさせてしまい、申し訳ございません。前の通話も確認いたします』
そこで担当者が再生を止めた
担当者「……これ、暴言じゃなくて、お客様の発言を確認してますよね」
俺「そうなんです」
あの数秒は、お客様の訴えを復唱していた部分だった
担当者「それにしても、どうしてここだけ切り出したんでしょうね」
そう言って、最初にお客様の電話を受けた担当者を調べ始めた
その日は問い合わせが集中していて、管理職も応援で電話に出ていたらしい
お客様番号から前の通話が見つかった
担当者が画面を見て、一瞬黙った
俺「どうかしました?」
担当者「……最初に対応した人、これ」
俺も画面をのぞき込んだ
そこに表示されていた名前を見て、思わず声が出た
「……は?」
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
เรื่องนี้มัน Misogyny โคตรๆ นอกจากฟอกขาวให้พระเอกอย่างไฮน์รี่แล้ว
ไฮน์รี่ในฐานะองค์ชายและจักรพรรดิ เรียกว่าอะไรดีอะ ใช้ผู้หญิงในการเดินเกมแผนการตัวเอง
ตอนเป็นองค์ชายใช้ราสต้าปั่นจักรวรรดิตะวันออก ชิบหายทั้งครอบครัวและบ้านเมืองโซเวียซู
ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ ใช้คริสต้าในการกำจัดตระกูลขุนนางที่มีอำนาจซึ่งเป็นปรปักษ์ต่อการปกครองของตัวเอง
ไฮน์รี่ไม่ได้หยุดทำสงครามเพราะรักนาเวียร์ มันไม่เคยสารภาพกับเมียด้วยซ้ำ
ฮีหยุดเพราะจักรวรรดิตะวันออกเริ่มสืบ ในพาร์ทการปกครองมันเองก็เสี่ยง
บวกกับนาเวียร์เริ่มสงสัย มันกลัวนาเวียรู้แล้วมันจะเกม ส่วนนาเวียร์สืบรู้ว่าไฮน์รี่มีแผนทำสงครามแต่พอเห็นว่าฮีล้มเลิกชีก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
แล้วที่ฆ่าล้างตระกูลคริสต้าเพราะรักนาเวียร์ไม่ใช่เหตุผลหลักด้วยซ้ำ
ตระกูลคริสต้าเป็นขุนนางที่มีอำนาจเพราะเคยลูกเขยเป็นคิงคนก่อน+ลูกสาวอดีตจักรพรรดินี
แผนไฮน์รี่คือกำจัดอำนาจขุนนางฝั่งที่อาจจะเป็นภัยต่อมัน
ไฮน์รี่ชั่วขนาดไหน ก็ขนาดใช้ผู้หญิง เช่นคริสต้ามากำจัดอำนาจตระกูลขุนนางเก่าของประเทศ ใช้ราสต้ามาปั่นจักรวรรดิตะวันออกที่มันตั้งใจจะทำสงครามด้วย
нαρρуℓαzу∂αу ⊙⊝⊜ retweeted
ถ้าเคยเห็นหนังสือ Norwegian Wood หรือ Kafka on the Shore วางอยู่ในร้านหนังสือบ้านเรา นั่นคืองานของมูราคามิ ฮารูกิ นักเขียนญี่ปุ่นที่คนไทยอ่านกันเยอะที่สุดคนหนึ่งครับ
วันนี้เขาอายุ 77 ขึ้นพูดที่มหาวิทยาลัยในเกียวโต แต่ยังไม่ทันเข้าเรื่อง เปิดด้วยการพูดถึงเพื่อนร่วมยุคที่เพิ่งจากไปเมื่อเดือนที่แล้ว คือมูราคามิ ริว นามสกุลเดียวกันแต่ไม่ได้เป็นญาติกัน ริวเป็นนักเขียนอีกคนที่ดังมากในญี่ปุ่น หนังสยองขวัญ Audition ที่หลายคนเคยดู ก็สร้างจากนิยายของเขา
ช่วงยุค 80 คนญี่ปุ่นเรียกสองคนนี้ว่าดับเบิลมูราคามิ ดังขึ้นมาพร้อมกัน ฮารูกิเล่าว่าตอนอ่านนิยายของริวครั้งแรกถึงกับช็อก จนตั้งใจว่าต้องเขียนอะไรที่มีพลังขนาดนั้นให้ได้ แล้วก็ไปทุ่มกับนิยายเล่มยาวเล่มแรกของตัวเอง
ที่ชอบคือเขาเล่าว่าสองคนนี้คิดต่างกันมาก ฮารูกิบอกว่าเขียนไปถ้าสิบคนชอบสักหนึ่งสองคนก็พอแล้ว แต่ริวเคยบอกว่าถ้าสิบคนแล้วยังไม่ชอบครบสิบ จะหัวเสียเลย
เขาบอกว่าการมีริวอยู่เป็นแรงกระตุ้นและกำลังใจที่หาแทนไม่ได้ พอวันนี้เงียบไปแล้ว ก็เหงาและเสียดายจริง ๆ
คนที่วิ่งคู่กันมาเกือบห้าสิบปี บางทีไม่ต้องเป็นเพื่อนสนิท แค่รู้ว่าอีกคนยังเขียนอยู่ ก็เป็นแรงให้เขียนต่อแล้ว
「いい刺激、励ましだった」 村上春樹さんが村上龍さんを追悼
mainichi.jp/articles/2026112…
得がたい、天性の作家だった――。
作家の村上春樹さん(77)が21日、京都市内で開かれた講演会の冒頭、親交のあった作家の村上龍さん(10月17日、74歳で死去)を悼みました。





















































