چیزی كه بيشتر ذهنم را درگیر كرده اين است كه چرا ادم هایی که حضور پايدارى در زندگی من ندارند میتوانند اينقدر فضاى روانى من را اشغال كنند. جوری که حتی تغيير كوچکی در رفتارشان بيشتر از چیزی كه انتظار میرود روى من تاثیر بگذارد.
75
553
مشکل فقط این نیست که انسان رنج میکشد.
مشکل این است که بعد از رنج برایش یک توضیح مقدس میسازند و میگویند پس حتما لازم بوده است.
ولتر
1
81
564
روان ما به رنج آشنا بیشتر از آرامش ناآشنا اعتماد میکنه.
وقتی عشق با آشوب شرطی شده باشه امنیت اضطراب آور میشه.
گویی روان انسان آرامش را با بیگانگی اشتباه میگیره.
روان کاوی وعده خوشبختی نمی دهد.
هر کس چنین قولی بدهد شیاد است.
کار روانکاو این است که بدبختی هیستریک و فلج کننده را تبدیل به بدبختی ساده انسانی بکند.
56
469
هلیا retweeted
یکی از سختترین شکلهای سوگواری، سوگواری برای زندگیایه که هرگز نداشتی.
برای آدمی که میتونستی باشی، رابطهای که میتونستی تجربه کنی، فرصتهایی که شاید در شرایطی متفاوت نصیبت میشدن.
گاهی سوگوار چیزی هستیم که هیچوقت نداشتیم؛ اما نبودنش رو عمیقاً احساس میکنیم.
کودک عدم تایید رفتارش توسط مادر و عدم دریافت توجه مثبت را به معنای عدم تایید خود به تازگی پرورش یافته اش میداند و تلاش میکند این توجه را حتی به قیمت اینکه رفتارهایش دیگر با خود پنداره اش هماهنگ نباشد از دیگران دریافت کند.
-از نظریات کارل راجرز.
چطور برات توضیح بدم که حتی وقتی میخوام کلمهای بنویسم به این فکر میکنم که تو آن کلمه را چطور خواهی خواند؟!
آدمهای آرام و بدون نقاب توی این دنیای پر از مناسبات کثیف و آدم های فرصت طلبِ ریاکار، فقط با توانمندی دوام میارن وگرنه قطعا بلعیده خواهند شد.
انسان میتواند همزمان که دارد برای زندگی تلاش می کند و می جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند.
داستایفسکی
مرزی در روانمون وجود داره که وقتی شخصی ازش عبور میکنه تصویر اون شخص رو تغییر میده.
وقتی کسی میدونه در دوره دشوار زندگیت هستی و با این حال به یه نحوی بهت آسیب میزنه.
فقط رفتارش نیست که آزارت میده، فروپاشیه باوریه که بهش داشتی.
باوری که میگه: اون از رنجم آگاهه پس مراقبم خواهد بود.
روزی فراموشت میکنم.نه از سر رهایی، از فرط فرسودگی دوست داشتنت.
تو عمیقترین لایه های اندوهم را بیدار کردی.
اگر کاری را انجام دهی که به آن باور داری و شکست بخوری، همچنان پیش خودت سربلندی.
ولی اگر به کارت باور نداشته باشی و شکست بخوری، مثل این است که دو بار بمیری.
خیلی غم انگیز است.
دیوید لینچ
امیدوارم هیچوقت انقدر از صمیمیت آسیب نبینی و خسته نشی که فکر کنی تنها راه محافظت از خودت انزواست و از ترس دوباره زخمی شدن خودت رو از روابط امن هم محروم کنی.


