با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان:
«من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان»
مونا برزویی
هر لحظه میشمارد، میپرسد هر نفس را
«نگْرفته خونت آیا دامان هیچکس را؟»
انداخت با سلاحش، خود را به جوخهی دار
سرباز بود و آن شب سر باز زد ز کشتار
آن موج بازمیگشت، یک تن نمانده غایب
تا جسم دختری را پس گیرد از اجانب
با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان:
«من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان»
زنده نگاه دارش! گرچه به رغمِ پیکار
هم ریخت نوشدارو.. هم کشته شد پرستار
زنده نگاه دارش! بر شاخههای بیبرگ
او بر فراز تاریخ.. رفته فراتر از مرگ
نور حماسهاش را در دیدگان نگه دار
از «چشم» عقده دارند پس ماندههای قاجار
بیستم مِهْرماه، روز حافظ شیرازی خجسته باد. ما را با بیت شعری از حافظ مهمان کنید.
فیلم از علیرضا نادریفرد
اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد؛ یعنی آنان که دست قُوَت ندارند، سنگ خُرده نگه دارند تا به وقت فرصت، دمار از دماغ ظالم برآرند.
- سعدی، گلستان.
اندوه را پایانی است
مردمان باز می گردند،
ویرانهها ساخته میشود
و ساختهها از مردمان پرُ.
بمان و نیکبخت شو…
- نمایشنامهی مرگ یزدگرد؛ بهرام بیضایی
از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
عارف قزوینی
سَرْو
در متون کهن پهلوی، همچون «بُندَهِش» و «مینوی خِرَد»، از درختی به نام «بَستُخمَه» (همهتخمه) یاد شده است که در میان دریای «فَراخکَرد» ریشه دارد و خاستگاه و تخمهی همهی گیاهانِ روی زمین است. در باورهای اساطیری، نُه کوه گرداگرد این دریا آفریده شدهاند؛ از آن میان، کوهی سوراخمند وجود دارد که نُههزار و نهصد و نود و نُه جوی از آن جاری است و سرچشمهی آب تمام دریاهای هفتکشور محسوب میشود.
این درخت، نمادِ آرامش و دورکنندهی غم است و منبع تمامی داروهای شفابخش به شمار میآید. سیمرغ (سئنا)، مرغِ درمانگر، آشیان بر این درخت دارد؛ چنانکه هرگاه برمیخیزد، هزار شاخه بر درخت میروید و چون بر آن مینشیند، هزار شاخه میشکند و تخمهایش را در جهان میپراکند تا گیاهان از آن بارور شوند. در ژرفای آب نیز، دو ماهیِ جفت، پیرامون ریشههای این درخت میچرخند تا آن را از گزند و تازشِ نیروهای اهریمنی محفوظ بدارند.
نشانههای بسیاری گویای آن است که نقش تکرارشونده و آشنای «سرو» در هنر ایرانی—بهویژه بر پارچههای قلمکار و دیگر بسترهای هنری—همان بازنماییِ تصویریِ «درخت زندگی» یا «بَستُخمَه» است؛ جایگاهی مقدس که مأمن و زیستگاه سیمرغ بوده است.
به سرِ سبزِ تو ای سرو که گر خاک شَوَم
ناز از سَر بِنِه و سایه بر این خاک انداز
حافظ
سَرْو
در متون کهن پهلوی، همچون «بُندَهِش» و «مینوی خِرَد»، از درختی به نام «بَستُخمَه» (همهتخمه) یاد شده است که در میان دریای «فَراخکَرد» ریشه دارد و خاستگاه و تخمهی همهی گیاهانِ روی زمین است. در باورهای اساطیری، نُه کوه گرداگرد این دریا آفریده شدهاند؛ از آن میان، کوهی سوراخمند وجود دارد که نُههزار و نهصد و نود و نُه جوی از آن جاری است و سرچشمهی آب تمام دریاهای هفتکشور محسوب میشود.
این درخت، نمادِ آرامش و دورکنندهی غم است و منبع تمامی داروهای شفابخش به شمار میآید. سیمرغ (سئنا)، مرغِ درمانگر، آشیان بر این درخت دارد؛ چنانکه هرگاه برمیخیزد، هزار شاخه بر درخت میروید و چون بر آن مینشیند، هزار شاخه میشکند و تخمهایش را در جهان میپراکند تا گیاهان از آن بارور شوند. در ژرفای آب نیز، دو ماهیِ جفت، پیرامون ریشههای این درخت میچرخند تا آن را از گزند و تازشِ نیروهای اهریمنی محفوظ بدارند.
نشانههای بسیاری گویای آن است که نقش تکرارشونده و آشنای «سرو» در هنر ایرانی—بهویژه بر پارچههای قلمکار و دیگر بسترهای هنری—همان بازنماییِ تصویریِ «درخت زندگی» یا «بَستُخمَه» است؛ جایگاهی مقدس که مأمن و زیستگاه سیمرغ بوده است.




