Arend retweeted
Niks verander 'n braai so vinnig in 'n begrafnis soos wanneer die Bokke teen Nieu-Seeland verloor nie.
Voor die wedstryd lyk die erf nog soos 'n land met 'n toekoms.
Die vuur brand. Iemand het reeds te veel hout opgegooi omdat 'n Suid-Afrikaanse man blykbaar persoonlik beledig voel deur 'n beskeie vuur. Die vleis lê in bakke. Daar is knoffelbrood wat nog in foelie toegedraai is en een familielid wat van vroeg af met groot sekerheid vertel wat die Bokke vandag moet doen.
"Ons moet hulle net voorlangs vat."
Hy sê dit asof Rassie hom vanoggend gebel het.
Almal praat groot voor afskop. Ons is rustig. Ons het 'n plan. Die All Blacks is glo nie meer dieselfde span nie. Iemand noem 'n statistiek wat hy heel moontlik op pad kombuis toe uitgedink het.
Dan verloor ons.
Die eindfluitjie blaas en skielik lyk dieselfde erf of daar 'n tannie met 'n orrel enige oomblik by die agterdeur gaan instap.
Die musiek is af.
Niemand weet wie dit afgesit het nie.
Die man wat twintig minute gelede nog verduidelik het hoe eenvoudig internasionale rugby eintlik is, staan nou by die vuur en steek 'n stuk wors met die tang rond asof dit iets weet wat hy nie weet nie.
Een ou sê niks.
Een ou praat te veel.
"Daai ref."
Daarmee begin die nadoodse ondersoek.
Elke beslissing word weer oopgesny. 'n Strafskop uit die eerste helfte word nou behandel as die oomblik waarop die hele Suid-Afrikaanse geskiedenis verkeerd geloop het. Iemand voeg 'n wedstryd van twaalf jaar terug by, want ons is nie 'n volk wat rugby-onreg sommer laat gaan nie. Ons bêre dit netjies en bring dit uit wanneer nodig.
Dan maak iemand die fout om te sê:
"Ag, dis net rugby."
Nou kyk almal vir hom.
Nie aggressief nie.
Net lank genoeg dat hy self begin wonder of hy dalk vroeër moet huis toe gaan.
Dis nie dat ons nie perspektief het nie. Natuurlik weet ons daar is groter dinge in die wêreld. Die elektrisiteit kan af wees, jou bankrekening kan jou vermy en die petrolprys kan weer besluit om jou persoonlik te teiken.
Dit alles kan wag tot môre.
Vanaand het ons teen die All Blacks verloor.
Daar is boonop nog vleis wat gaar moet word, en dis waar die ware karakter van 'n volk wys. Niemand is lus nie, maar niemand gaan ’n tjop mors oor Barrett boetie nie.
So word daar in stilte gebraai.
'n Brood word oopgesny met meer geweld as wat brood normaalweg verdien. Die aartappelslaai kom uit. Iemand vra wie sous wil hê en kry amper geen antwoord nie.
Dan, iewers tussen die tweede tjop en die laaste stuk knoffelbrood, begin die lewe terugkom.
Iemand maak 'n eerste grap.
Nog iemand sê die Bokke gaan hulle volgende keer bliksem.
Die man wat vroeër gesê het dis net rugby word stadig weer in die familie toegelaat.
Teen tienuur praat almal reeds oor die volgende toets.
Ons sal weer dieselfde vleis koop. Dieselfde stoele uitpak. Dieselfde vuur aansteek. Dieselfde voorspellings maak met die selfvertroue van mense wat duidelik niks uit vorige Saterdae geleer het nie.
Dis seker die ding van Suid-Afrikaners en rugby.
Ons kan vir tagtig minute ons hele geestelike welstand aan vyftien mans in groen truie oorhandig, 'n braai daarna soos 'n roudiens hou en teen slaaptyd reeds oortuig wees ons vat hulle volgende keer.
Mens noem dit seker hoop.
Hier by ons vra iemand net:
"Hoe laat speel die Bokke volgende Saterdag?"
©️ -edb- 2026.

