JSams

Żydzi rosyjskojęzyczni (emigracja z ZSRR, tzw. Rusim) to grupa, która przybyła na Bliski Wschód z głębokim przekonaniem, że Bliski Wschód to kulturowa dzicz, a jedyną rzeczą zdolną uratować ten kraj przed ostatecznym upadkiem jest fizyka kwantowa, gra na pianinie i sałatka Olivier. Kult wykształcenia (Syndrom Skrzypiec): Dla rosyjskojęzycznego Żyda dziecko, które w wieku siedmiu lat nie gra koncertu Rachmaninowa, nie mówi w trzech językach i nie rozwiązuje równań różniczkowych, jest oficjalnie uznawane za opóźnione w rozwoju. Szczytem rodzicielskiej dumy nie jest syn w elitarnych komandosach, ale syn z doktoratem z cybernetyki na politechnice Technion, który w wolnych chwilach czyta Dostojewskiego w oryginale. Kulinarna asymilacja zerowa: Kuchnia izraelska? Śmiech na sali. Humus i falafel są dla nich dobre na pięciominutową przekąskę, ale prawdziwe, poważne jedzenie musi zawierać majonez, ziemniaki, koperek i wieprzowinę (którą kupują w specjalnych, „niekoszernych” sklepach sieci Kresz lub Tiv Taam). Świętowanie Nowego Roku (Nowy God) z choinką i szampanem to dla nich absolutna świętość – spróbuj im powiedzieć, że to chrześcijańskie święto, a zostaniesz zmiażdżony trwającym czterdzieści minut wykładem o historii sekularyzmu w Europie Wschodniej. Pogarda dla lokalnego „bałaganu”: Świecki Izraelczyk wydaje im się zbyt głośny, Mizrahijczyk zbyt chaotyczny, a Chasyd – całkowicie oderwany od naukowego światopoglądu. Rosyjskojęzyczny Żyd wchodzi do izraelskiego urzędu z miną hrabiego, który przez przypadek trafił na targowisko w egzotycznym kraju. Ich ulubioną rozrywką jest narzekanie na brak profesjonalizmu lokalnych mechaników, lekarzy i polityków, połączone z tęsknotą za „europejską dyscypliną” (mimo że z samego ZSRR uciekali najszybciej, jak się dało). Męska szorstkość i klimat „Sloane”: Rosyjskojęzyczni faceci w Izraelu rzadko się uśmiechają, bo według nich bezpodstawny uśmiech to oznaka słabości lub braku inteligencji. Rozmawiają basem, palą papierosy jeden za drugim i podchodzą do życia z absolutnym stoicyzmem. W razie konfliktu na drodze nie krzyczą jak inni Izraelczycy – po prostu wysiadają z samochodu, patrzą na delikwenta wzrokiem syberyjskiego drwala i problem rozwiązuje się sam.