J T x 🍃

"ER มีสตาฟอยู่เวรแล้ว ไม่ต้องมี Intern ก็ได้" เป็นประโยคที่ได้ยินมาตั้งแต่เรียนจบ และไม่ว่าจะได้ยินอีกกี่ครั้ง ก็ยังไม่ชอบอยู่ดี ไม่เคยเข้าใจว่า การที่ ER มีสตาฟอยู่เวรแล้ว มันเกี่ยวอะไรกับการที่ Intern ไม่จำเป็นต้องมาอยู่เวร ER ? แล้วแผนกอื่นไม่มีสตาฟอยู่เวรกันรึยังไง ?! ส่วนตัวเป็น Intern ในยุคและในโรงพยาบาลที่ไม่มีสตาฟ ER คอย Cover ซึ่งพอมองย้อนกลับไปก็รู้สึกว่า การที่เรากล้าคิด กล้าตัดสินใจ กล้า Resuscitate คนไข้ และมี Clinical Reasoning ที่เป็นระบบมากขึ้น ก็มาจากการได้วน ได้อยู่เวร และได้เจอคนไข้ใน ER เยอะๆ นี่แหละ โดยเฉพาะช่วงก่อนไปเรียนต่อ ที่มีโอกาสได้วน ER 7-8 เดือนจาก 12 เดือน ซึ่งเป็นโอกาสทองของการฝึกฝนเลยก็ว่าได้ แต่การเรียนรู้แบบนั้นก็มีต้นทุน ทั้งความเครียด ความผิดพลาด และบางครั้งคนไข้ก็อาจต้องเป็นคนรับผลจากความผิดพลาดของเราที่ยังมีประสบการณ์ไม่มากพอ การมีสตาฟ ER จึงไม่ควรมองเป็นเหตุผลที่ทำให้ Intern ไม่จำเป็นต้องมาวนหรือตัดลดเวร ER ลง แต่ควรเป็นเหตุผลที่ทำให้ Intern ได้เรียนรู้ใน ER อย่างปลอดภัยมากขึ้น การมีสตาฟ ER ไม่ได้หมายความว่า จะต้องมีคนมาคอยสอน คอยจับมือ หรือ Cover ทุกเคสตลอดเวลา แต่หมายถึงการมี "Safety Net" ที่เปิดโอกาสให้ Intern ได้คิดเอง ตัดสินใจเอง ประเมินและดูแลคนไข้เอง ภายใต้การกำกับดูแลที่เหมาะสม โดยมีคนที่มีประสบการณ์มากกว่าคอยให้คำปรึกษา ช่วยตัดสินใจในเคสยากๆ และป้องกันไม่ให้ความผิดพลาดเล็กๆ กลายเป็นความเสียหายใหญ่ เพราะการเรียนรู้ที่ดี ไม่ใช่การปล่อยให้ Intern ต้องเอาตัวรอดเพียงลำพัง และก็ไม่ใช่การที่สตาฟทำทุกอย่างแทนจน Intern ไม่ได้ฝึกอะไรเลย ดังนั้น การที่ปัจจุบัน ER มีสตาฟมากขึ้น แล้วนำมาเป็นเหตุผลว่า Intern ไม่จำเป็นต้องมาวนหรือไม่จำเป็นต้องอยู่เวร ER มากเหมือนเมื่อก่อน ส่วนตัวกลับมองว่าเป็นดาบสองคม เพราะสุดท้าย คนที่เสียโอกาสในการฝึก Clinical Decision-Making, Resuscitation และการดูแลผู้ป่วยวิกฤต ก็คือตัว Intern เอง