ยังไม่ถึงขั้นร้องเรียน แต่เคยไปกินหมูทะร้านนึงกับรุ่นพี่ แล้วพี่เรียกพนักงานเพื่อขอเปลี่ยนแก้วน้ำเพราะแก้วน้ำเทน้ำลงไปละมันมาก พนักงานมารับแก้วแล้วพูดกลับว่า ลูกค้าเผลอเทน้ำซุปลงไปหรือเปล่าคะ ทุกคนบนโต๊ะงง หันหน้ามองกันละแบบอันนี้มุกหรอหรืออะไร?
1
106
K.Pierce retweeted
ถ้าเทียบการบำเพ็ญเซียนก็เหมือนการเรียนหนังสือ ผ่านด่านเคราะห์ก็เหมือนสอบเลื่อนชั้น ฝึกวิชามารก็เหมือนโกงข้อสอบ เข้าใจแล้วทำไมคนถึงทิ้งหนทางเป็นเซียนมาเป็นจอมมาร555555
This quoted post is unavailable.
K.Pierce retweeted
commission for Minmin ( @.gift0019 )
[ fanart ] #อโยธยาเอยาวดี #อำดงเจ้าพี่
ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนค่า ✨✨
K.Pierce retweeted
พูดถึงคนที่ไปแล้วไปลับนี่นึกถึงคุณ 🖋️ขึ้นมาเลย🥲 ตั้งแต่แกรดไปก็ไม่มีร่างใหม่+ไม่กลับร่างเก่าด้วย หายไปจากโลกอินเทอร์เน็ตเลย… ไม่รู้ว่าสุขภาพจิตเขาจะดีขึ้นรึยัง หรือจะไปสิงอยู่ที่ไหน อยู่ในสายตาเราไหม แต่ตราบใดที่ยังอยู่ ก็ขอให้ได้เป็นตัวเองอย่างมีความสุขมาก ๆ คนทางนี้คิดถึง😭😭
ติ๊กฟ้าหากินง่ายเกิน คนในคลิปก็ออกมาบอกอยู่ว่า รถเข็นคอนโด ขอนิติแล้วด้วย
This quoted post is unavailable.
1
114
บอกเลยนะ ของเก่า ค่าห้อง 3500
ค่าน้ำเหมา 100 รวม 3600
ถ้าบวกค่าไฟหน่วย8บาท รวมยังได้4272
อันนี้ ลดตามรัฐ ค่าห้อง 4000 ค่าน้ำเหมา 100 รวม 4100 ค่าไฟหน่วย 5บาท รวมได้ 4520
ขอบคุณที่ลดค่าไฟแต่เพิ่มค่าห้องช่วยไรเนี่ย
#ค่าไฟรัฐบาล #ค่าไฟหอ
94
#ปรมาจารย์ลัทธิมาร ตอนพิเศษ!! ❤️ (แปล.. เวอร์ชั่น 18+) 💚 โดย โม่เซียงถงซิ่ว
#TheUntamed #เฉินฉิงลิ่ง
✨ บทที่ 127 ตอนพิเศษที่ 8: เช้าค่ำ ☀️🌙
ผ่านยามไฮ่มานานแล้ว แต่คนผู้นั้นยังไม่กลับมา
โคมกระดาษบนโต๊ะยังไม่ดับ หลานวั่งจีจ้องวงแสงพร่าเลือนนั้น ดวงตาทั้งสองไม่กะพริบแม้แต่น้อย
ครู่ใหญ่ เขาลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้องจิ้งซื่อ แล้วเปิดประตูไม้
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดูคล้ายกำลังจะก้าวออกไป ทันใดนั้น ด้านหลังกลับมีเสียงประหลาดดัง “ตุบ”
หลานวั่งจีหันขวับ เห็นเพียงหน้าต่างที่ไม่รู้ว่าเปิดออกตั้งแต่เมื่อใด บานหน้าต่างยังขยับเปิดปิดเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน ผ้าห่มบางบนตั่งนูนขึ้นเป็นก้อนใหญ่ผิดปกติ ราวกับมีอะไรบางอย่างกระโจนผ่านหน้าต่างแล้วกลิ้งเข้ามา บัดนี้กำลังขดตัวขยุกขยิกอยู่ข้างในจนเกิดเสียงสวบสาบ
หลานวั่งจีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูแล้วกลับเข้ามาในห้อง ระหว่างทางเขาเป่าโคมดับ ปิดหน้าต่าง แล้วขึ้นตั่ง
เขานอนลงข้างก้อนนูนขนาดใหญ่นั้น ดึงผ้าห่มอีกผืนมาคลุมตัวเงียบ ๆ แล้วหลับตา
ไม่นานนัก จู่ ๆ ก็มีอะไรบางอย่างชิ้นใหญ่เย็นเฉียบมุดเข้ามาใต้ผ้าห่มของเขา
สิ่งเย็นเฉียบชิ้นนั้นบิดตัวกระดึ๊บเข้ามาบนตัวเขา แนบชิดกับอก แล้วร้องอย่างร่าเริงว่า
“หลานจ้าน ข้ากลับมาแล้ว รีบต้อนรับข้าสิ”
หลานวั่งจีโอบแขนกอดเขาไว้ แล้วเอ่ยว่า
“เหตุใดเจ้าถึงตัวเย็นเช่นนี้”
เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ “ข้าตากลมมาตั้งครึ่งวันค่อนคืน ขออาศัยเจ้าอุ่นร่างกายหน่อย”
มิน่าเล่าทั่วทั้งตัวจึงเต็มไปด้วยเศษหญ้าและฝุ่น คงพาเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์แห่งอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ไปตามป่าเขาห่างไกล เที่ยวก่อกวนทั้งนก สัตว์ป่า ภูตผีและปีศาจบนเขามาอีกเป็นแน่
ทั้งที่ตัวสกปรกเช่นนี้ ยังกลิ้งขึ้นเตียงและมุดผ้าห่มของเขา หลานวั่งจีผู้รักความสะอาดเป็นนิสัยกลับไม่รังเกียจแม้แต่น้อย วงแขนออกแรงกระชับอย่างเงียบ ๆ กอดเว่ยอู๋เซี่ยนแน่นขึ้นอีก
หลังใช้ไออุ่นจากร่างกายช่วยให้เขาอบอุ่นอยู่พักหนึ่ง หลานวั่งจีก็กล่าวว่า
“อย่างน้อยก็ถอดรองเท้าก่อน”
เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ “ได้สิ”
เขาใช้เท้าทั้งสองข้างเกี่ยวถีบรองเท้าออก แล้วหดกลับเข้าไปในผ้าห่ม เอาร่างเย็น ๆ ไปแนบหลานวั่งจีอีก
หลานวั่งจีเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าขยับไปมา”
เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าว “ข้าขึ้นเตียงเจ้ามาแล้ว เจ้ายังคิดจะให้ข้าอยู่นิ่งอีกหรือ?”
หลานวั่งจีตอบ “ท่านอากลับมาแล้ว”
ที่พักของหลานฉี่เหรินอยู่ไม่ไกลจากห้องจิ้งซื่อของหลานวั่งจี เดิมทีเขาก็ไม่ชอบเว่ยอู๋เซี่ยนอยู่แล้ว หากเกิดเสียงอะไรไม่เหมาะไม่ควรขึ้น เกรงว่าวันรุ่งขึ้นคงได้โกรธจนทุบอกกระทืบเท้า แล้วระเบิดอารมณ์ใส่เว่ยอู๋เซี่ยนอีก
แต่เว่ยอู๋เซี่ยนกลับสอดเข่าเข้าไประหว่างขาทั้งสองของหลานวั่งจี จงใจดันเบา ๆ สองครั้งอย่างยั่วเย้าและเจ้าเล่ห์ ใช้การกระทำแสดงท่าทีของตนอย่างชัดเจนโดยไม่ลังเล
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง หลานวั่งจีก็พลิกตัวอย่างรวดเร็ว กดเว่ยอู๋ เซี่ยนไว้ใต้ร่างเขา
การเคลื่อนไหวของเขานั้นเร็วและรุนแรงเกินไป ทำให้ทั้งสองคนชนเข้ากับเตียงไม้ด้วยเสียงดัง "ตุ๊บ"
"ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย... ช้าลง... หน่อย!"
หลานวั่งจีกดเว่ยอู๋เซี่ยนลงบนเตียงอย่างแน่นหนา แล้วสอดใส่เข้าไปอย่างแรง ดันเข้าไปจนสุดในคราวเดียว จนกระทั่งท้องส่วนล่างของเขากดแนบกับก้นเปลือยของเว่ยอู๋เซี่ยนอย่างสมบูรณ์ เมื่อไปต่อไม่ได้ เขาก็หยุดเคลื่อนไหว
เว่ยอู๋เซี่ยนสูดหายใจสองครั้ง ส่ายหัว และไม่กล้าขยับตัว เขาทำได้เพียงกลอกตา บิดเอวอย่างไม่สบายตัว พยายามขับสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
แต่หลานวั่งจีสัมผัสได้ถึงเจตนาของเขา จึงจับเอวของเขาและสอดใส่กลับเข้าไปทันที
เว่ยอู๋เซี่ยนร้องออกมาว่า "อ๊า!" แล้วเรียก "หานกวงจวิน!"
หลานวั่งจีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้าหาเรื่องเอง" หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มกระแทกซ้ำๆ
เว่ยอู๋เซี่ยนถูกตรึงอยู่ใต้ร่างเขาอย่างแน่นหนา ขางอขึ้น ผมสีดำยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ ทุกครั้งที่กระแทก ร่างกายของเขาก็ขยับขึ้นลง ทุกครั้งที่กระแทก
เว่ยอู๋เซี่ยนจะร้องออกมา และทุกๆ สองครั้งที่สอดใส่ เขาก็จะร้องออกมาสองครั้ง หลังจากที่ อดทนมาสักพัก หลานวั่งจีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงกลั้นลมหายใจที่แทบจะระเบิดออกมา แล้วกระซิบว่า "เจ้า...เจ้าควรเบาเสียงลงหน่อย"
เว่ยอู๋เซี่ยนยกมือขึ้นแตะใบหน้าของหลานวั่งจี คิดว่าผิวบางๆ ของหลานจ้านนั้นช่างแปลกประหลาด ใบหน้าร้อนผ่าวถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่ขึ้นสี ยังคงขาวกระจ่างดุจน้ำค้างแข็งปกคลุมหิมะ หล่อเหลาจนทำให้หัวใจของเว่ยอู๋เซี่ยนเต้นรัว ควบคุมตัวเองไม่ได้ มีเพียงติ่งหูของเขาเท่านั้นที่แดงระเรื่อเล็กน้อย
เขาพูดด้วยเสียงหอบ “พี่รอง เจ้าไม่อยากได้ยินเสียงครางของข้าหรือ?”
หลานวั่งจี “…”
(1) มีต่อ …
ILLUSTRATION BY: aa820733
K.Pierce retweeted
안녕하세요 여러분... 이번 회차에서 2억 '달러' 라고 표기된 것을 이제야 알게되었는데요,
작업 당시에 졸면서 쓰느라 '원'과 '달러'를 착각해서 썼던 것 같습니다...😱
2억 달러-> 2억 원으로 수정될 예정입니다.
감상에 불편을 드려 죄송합니다😅


































