ป้าศรีคือมนุษย์ป้าประจำซอยที่ใครๆ ก็ไม่อยากยุ่งด้วย แกชอบบ่นเสียงดัง หวงที่จอดรถหน้าบ้าน และแทบไม่เคยยิ้มให้ใครเลย จนกระทั่งปีที่น้ำท่วมหนัก ระดับน้ำในซอยสูงถึงอก รถยนต์จมมิดหลังคา ทุกคนต้องหนีขึ้นชั้นสอง และติดแหง็กอยู่แบบนั้นหลายวัน อาหารแห้งเริ่มร่อยหรอ ไฟฟ้าถูกตัด ความเครียดก่อตัวขึ้นพร้อมกับระดับน้ำที่ไม่มีทีท่าจะลด เช้าวันหนึ่ง ขณะที่คนในซอยกำลังนั่งมองผืนน้ำด้วยความสิ้นหวัง กะละมังพลาสติกสีน้ำเงินใบใหญ่ก็ลอยมาตามน้ำ มันถูกผูกไว้กับเชือกไนลอนเส้นยาวที่โยงมาจากระเบียงชั้นสองของบ้านป้าศรี ในกะละมังมีข้าวสวยร้อนๆ กับไข่เจียวห่อใบตองหลายสิบห่อ พร้อมกระดาษลังที่เขียนด้วยปากกาเมจิกว่า “กินซะ จะได้มีแรงสู้น้ำ หมดแล้วก็เอากะละมังผูกเชือกส่งกลับมา” ตลอดสัปดาห์นั้น กะละมังสีน้ำเงินใบนี้ลอยไปลอยมาในซอยวันละสองรอบ ป้าศรีเอาข้าวสารและเตาแก๊สปิกนิกที่แกตุนไว้ มาทำกับข้าวเลี้ยงคนทั้งซอย แกไม่ตะโกนด่าใครอีกแล้ว มีเพียงเสียงตะโกนถามว่า “บ้านนั้นเด็กกินอิ่มไหม!” เมื่อน้ำลด ทุกคนลงมาดูสภาพบ้านตัวเอง บ้านของป้าศรีเละเทะกว่าใครเพื่อน เพราะแกมัวแต่ขนเสบียงและเตาแก๊สขึ้นชั้นสองจนปล่อยให้เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงจมน้ำพังหมด เช้าวันต่อมา ขณะที่ป้าศรีกำลังยืนมองโซฟาที่เต็มไปด้วยโคลน คนทั้งซอยก็เดินถือไม้ถูพื้น แปรงขัด และถังน้ำ มาหยุดอยู่หน้าบ้านแก “วันนี้น้ำแห้งแล้ว ป้าไปนั่งพักเถอะ ที่เหลือพวกหนูจัดการเอง” วัยรุ่นในซอยที่เคยทะเลาะกับแกเรื่องที่จอดรถบอกพลางยิ้มกว้าง ภัยธรรมชาติอาจพัดพาข้าวของให้พังทลาย แต่ในขณะเดียวกัน มันก็พัดพากำแพงความอคติในใจคนให้พังทลายลงไปด้วยเช่นกัน #เรื่องราวดีๆ