Pinned Tweet
و در پایان
آنچه که دربارهی خودم
میتوانم بگویم
این است:
من شعری عاشقانهام
در جسمِ یک زن...
«آواز ترانههای غمانگیز را
بگذارید زنان زیبا بخوانند
این سه درد وقتی کنار هم میایستند
کامل میشوند؛
زن، زیبایی و ترانه.»
درخت را
به نام برگ
بهار را
به نام گل
ستاره را
به نام نور
کوه را
به نام سنگ
دل شکفته ی مرابه نام عشق
عشق را
به نام درد
مرا
به نام کوچکم صدا بزن.
جناب سین !
یار همیشه غایب من!
چه میشد زندگی،
اگر نمیرسیدی!
اگر مهر را به من نمی آموختی و اگر ذوق زندگی را به یاد من نمیآوردی...
اگر نبودی
با صدای چه کسی به جهان باز میگشتم و چگونه می خندیدم...
تو؛
آخرین دستاویز منی برای نمردن...
جناب سین!
عزیزمِ من!
یک قرار پاییزی با تو می خواهم؛
زیر آسمان ابری
میان بوی خاک باران خورده و رقص برگهای خیس
خاطره ای بسازیم به رنگ غروبهای نارنجی
به وسعت دلتنگی یک عصر بارانی
آن قدر ماندگار
که با افتادن هر برگ
عشقت در من تازه تر شود...
جناب سین!
عزیزهمیشه غایب!
تورادرچیزهای کوچکی میبینم که شاید خودت هم متوجهشان نباشی؛در لحن آرامت،دراحترامی که از هیچکس دریغ نمیکنی،درتوجهی که بی چشمداشت میبخشی و در مهربانی که نیاز به دیده شدن ندارد.تورادر لحظاتی شناختم که میتوانستی بی ملاحظه باشی اما انسان بودن را انتخاب کردی💛
امروز خودم را آراستهام.
گفتی که ظهر می آیی، و من يادم رفت بپرسم به افق تو يا من؟
و تو يادت رفت بگویی فردا يا روزی ديگر.
چه فرقی میکند، خودم را آراستهام، عطر زده و منتظر با لباسی که خودت تنم کردهای.











