มีพี่ๆน้องๆที่มีHIVทักมาบ่น มาระบายเยอะมากๆๆ ว่าอยากหาคนคุย หาคนให้กำลังใจเรา ผมจะบอกว่ากำลังใจที่ดีที่สุดคือกำลังใจจากตัวเองคับ ถ้าแม้แต่ตัวเราเองยังให้กำลังใจตัวเองไม่ได้คิดดูคับ ใครเขาจะอยากอยู่กับคนที่มีแต่เรื่องเศร้าๆมีแต่ทุกข์ใจตหลอดเวลาได้คับ คนอื่นก็เหมือนตัวเราหาความสุข.
เมื่อรู้ว่ามีไอเจ้าตัวHIVแล้ว สิ่งแรกที่เราควนทำนั้นก็คือ กานพยายาม ปรับตัวให้เข้ากับHIVให้เร็วที่สุด สวนตัวผม ผมเป็นคนที่คิดบวก และมีจริตใจที่เข็มแข็งแต่เกิด ผมเลยปล่อยว่างได้เร็ว ผมเลยเจ็บน้อย ผมคิดแค่สิ่งไหนเกิดขื้นเดียวมันก็ผ่านไป ในโลกนี้นอกจากความตายไม่มีอะไรร้ายแรง…
ตอนแรกๆที่รู้ว่าตัวเองมีHIV คำถามก็เกิดขื้นมาว่าชีวิตเราจบแล้วหรือ จนเราได้ลองใช่ชีวิตไปเรือยๆจนถึงทุกวันนี้ คำถามนั้นไม่เป็นความจริงเลย ชีวิตผมไม่ได้จบลงเพาะHIV ตหลอดวันแรกจนถึงวันนี้ ชีวิตผมก็ยังเหมือนเดิม..ผมยิ้มได้หัวเราะได้ ทำได้ทุกย่าง มีทั้งความสุขและความทุกข์ปะป่นกันไป
ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมีHIVวันแรกๆเลย ผมบอกตัวเองเสมอว่า ชีวิตเรามันมีค่ามากๆๆนะ เราควนที่จะมีชีวิตที่มีความสุข มีชีวิตที่สดใส่สิถึงจะถูก จับมือตัวเองแล้วเดินต่อไป…ถ้าตัวเรายังทำให้ตัวเองมีความสุขไม่ได้ ก็หยุดคิดเรื่องหาแฟนเลย เพาะกานมีแฟนคือพากันมีความสุขไม่ใช่พากันเป็นทุกข์😊







