من که پای ثابت کنسرتها بودم الان واسه اجرای رشت علیرضا قربانی بلیط نگرفتم. چون تو شهری که ۱۸ و ۱۹ دی چند ده هزار نفر کشته داد تنها جایی که ارزش همنوایی داره، خیابونیه که صدای آزادی توش همخوانی شه.
اولین بار که میخواستم با دختر مورد علاقهام حرف بزنم، یه کارت تلفن ۲ هزار تومنی خریدم که از باجه زنگ بزنم خونشون و خودش گوشی رو برداره. همون لحظه یه رهگذر کارتمو قرض گرفت و کل اعتبارشو تموم کرد :)) الان دلم برای همون جنس از ذوق ساده برای حرف زدن با یه آدمی، بدجور لک زده.
طرف فقط همکارمه، ولی یه جوری صدا میزنه «مانی جون» که انگار صمیمیترین دوستمه. شاید بگید اداییام ولی آره، من دوست دارم تو محیط کار فامیلیمو صدا بزنن و با این حجم از نزدیک بودن اصلاً حال نمیکنم.
چرا آدما نمیتونن متوجه بشن که شلوغم؟خستم. خودم، ذهنم، جسمم همه چیم. گاهی شام و ناهار هم فرصت نمیشه بخورم. خوابم بهم ریخته، ذهنم نامرتبه، کار و زندگی شخصی شلوغ. همه هم ازم توقع دارن. یکی میگه بریم گیم نت، یکی میگه تکست نمیدی یکی میگه فلان چیز رو فراموش کردی. واقعاً کم آوردم.