〰️

از آن جماعتی که در ظلمتی مُشبک یک شهر را قرق کرد با نورهای کوچک از پرده‌ای بگو که افتاد و خون خروشید از او که بی‌سپر بود، رختی ضخیم پوشید با تیرِ جنگی اما.. کُشتی دگر محال است بشکافت سینه‌ای که پوشیده از مدال است آن نورِ سبز روی پیشانی و گلوهاست آن دست‌ْخطِ کوتاه.. فهرستِ آرزوهاست از خنده‌اش بگو که نزدیک قتلگاه است از او که دست بسته در کیسه‌ی سیاه است از چکمه‌های کارش… او رَزم‌کارمان بود « اینها برای ورزش… » این گفته‌ی کیان بود