یجا خوندم که نوشته بود:
عجیبه که آدمها این همه درباره ی ظاهر شون احساس نگرانی و ناکافی بودن دارن، اما درباره ی شخصیت و منش شون نه.
باید خندید و گریست. عشق ورزید، کار کرد، لذت برد و رنج کشید. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان همین است.
گستاو فلوبر
19
204
ای با همه کس به صلح و با ما به خلاف
جرم از تو نباشد گنه از بخت من است
#سعدی
19
297
من ندانستم از اول که تو بیمهر و وفایی
عهد نابستن از آن بِه که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم؟
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی!
#سعدی
گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم
#حافظ
18
297
تنها، بغضِ سرکوبشده را فریاد میکنند؛
و روایتگرِ عریانِ قصههای خاموشِ رواناند،
آنجا که واژهها از معنا تهی میشوند.


