Utanç, insanın kendi karanlığı karşısında hâlâ kızarabilmesidir. Vicdanın son sığınağı, ahlakın sessiz itirazıdır. Bir toplumda kötülükten çok, kötülük karşısında utanma duygusunun kaybolmasından korkmalı. Çünkü insan, utancını yitirdiğinde zulmüne bile erdem gözüyle bakmaya başlar.
Alçakgönüllülük, insanın kendi değerini başkalarının gürültüsüne ihtiyaç duymadan bilmesidir. Kibir ise içindeki boşluğu, dışarıdaki yankıyla doldurma çabasıdır. Bilgelik sessizce derinleşir; cehalet, sesini yükselterek büyüdüğünü sanır.
Hayat, her canlının karşısına başka türlü bir kış çıkarıyor. Kimi bir dala tutunuyor, kimi bir hatıraya. Herkes, elinde ne kaldıysa onunla bahara ulaşmaya çalışıyor.
Sonbahar bir mevsim değil, zamanın kendine yazdığı veda şiiridir. Biz ise o şiirin içinde, nereye gittiğini bilmeden yürüyen birkaç mısrayız.
Adını koyduğumuz her şeye biraz da teslim oluruz. Bir duyguyu aşk, bir alışkanlığı ihtiyaç, bir korkuyu kader diye adlandırdığımızda, ona hayatımız üzerinde hüküm kurma hakkı veririz. Oysa bazen özgürlük, yaşadıklarımızı değiştirmekten değil, onlara verdiğimiz anlamı geri almaktan başlar.
İnsan, bir başkasından kendi derinliği kadarını beklediğinde hayal kırıklığına uğruyor. Artık anlıyorum; bazı insanlara kırılmak bile onlara hak etmedikleri bir anlam yüklemekmiş.
İnsan, kendine benzeyen insanları arayarak değil, kendine ait bir hayat yaşayarak bulur. Bu yüzden yalnız yürümekten korkma. Herkesin gittiği yerde kalabalık, kendi seçtiğin yolda ise sana benzeyen insanlar vardır. Unutma, bazı dostluklar tanışarak değil, aynı istikamete yürüyen iki yalnızlığın karşılaşmasıyla başlar.
Kötülük, kendini gizlemek için iyiliğin yüzünü ödünç alır. İyiliğinse kötülüğe benzemeye ihtiyacı yoktur. Bu yüzden bir insanın iyiliğine inanmak için zamana, kötülüğünü görmek içinse bazen tek bir ana ihtiyaç vardır. Çünkü maskeler aldatabilir, fakat insanın bilerek yaptığı kötülük, karakterine dair söylenmiş en açık sözdür.
İnsanın en büyük özgürlüğü, herkesi geçebileceğini kanıtlamak değil, kimseyle yarışmak zorunda olmadığını fark etmektir. Çünkü hayat bir sıralama cetveli değildir. Bazen en büyük zafer, kazanmak için koştuğun yarışın aslında sana ait olmadığını anlayıp sessizce yürüyüp gitmektir.
İster şarkı söyle, ister ağla; zaman ikisine de aynı ömrü verir. Neşen takvime gün eklemez, kederin de gün eksiltmez. Fakat insanın trajedisi ölecek olması değil, yaşarken hayatı ertelemesidir. Çünkü ömrün uzunluğunu kader, derinliğini insan belirler.
İnsan konuşmayı öğrendiğinde dünyayı değiştirebileceğini sanır; susmayı öğrendiğinde dünyanın her söze değmediğini anlar. Ömür dediğin, söyleyecek ne çok şeyin varken sessizliği seçebilecek kadar olgunlaşmanın hikâyesidir.
Bu gönderi karşınıza çıktıysa, lütfen en çok dinlediğiniz, dinlemekten hiç bıkmadığınız o şarkıyı bırakın. 🎧
Bir çalma listesi oluşturuyorum. Bakalım kaç farklı hayat, aynı şarkıda buluşacak.
Meltem Babaoğlu retweeted
Kölelik hiç ölmedi. Sadece kılık değiştirdi. Zincirin yerini sözleşme, kırbacın yerini mesai, efendinin yerini 'işveren' aldı. Artık bizi satmıyorlar, biz kendimizi saat saat kiralıyoruz ve buna özgürlük diyoruz.
İnsanın doğduğu yere, ait olduğu millete ya da köklerine değer vermesi doğaldır. Ancak insanın kendi emeğiyle elde etmediği bir aidiyeti, başkalarına üstünlük taslamanın gerekçesi hâline getirmesi düşündürücüdür.
İnsanın nereden geldiği kimliğidir; neye dönüştüğü ise kendi eseridir.
Asıl mesele, atalarıyla övünmek değil, kendisinden sonrakilere övünülecek bir hayat bırakabilmektir.
İnsan, başkalarının gözünde iyi bir yer edinmek için ömrünü tüketir. Oysa öldüğünde, uğruna kendinden vazgeçtiği insanların hayatı kaldığı yerden devam eder.
Ne herkesin takdirine yetişebilir insan ne de herkesin hafızasında kalabilir.
Belki de özgürlük, unutulacağını kabul edip yine de kendine sadık yaşayabilmektir.

