Miami Viking (@Miami_Viking) header
Miami Viking (@Miami_Viking) profile picture

Reality isn’t optional.Woke cries,I laugh.Truth over feelings. Free speech absolutist.Materialist mind,realist heart. Part-time debater/Anti-Woke/Anti-Bullshit.

Miami, FL, USA
Joined October 2011
Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)Photo by Miami Viking (@Miami_Viking)
Με αφορμή κάποια DM που λαμβάνω από ανθρώπους που προσπαθούν να με κατατάξουν, να με ερμηνεύσουν ή να με κατηγοριοποιήσουν, ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτό : Όχι ως απάντηση, αλλά ως τοποθέτηση. Για να μην επαναλαμβάνομαι. Και κυρίως, για να ξέρει όποιος με διαβάζει, με ποιον έχει να κάνει. Δεν είμαι εδώ για να αρέσω. Ούτε για να ενταχθώ. Ούτε για να γίνω αρεστός στους "σωστούς" και ανεκτός στους "λάθος". Δεν γράφω για να με χειροκροτούν, ούτε για να με βρίζουν. Δεν έχω την ανάγκη αριστερών, δεξιών, θρήσκων ή άθεων. Δεν ανήκω σε “χώρους”. Δεν με συγκινούν οι παρέες. Δεν με δελεάζουν οι ρόλοι. Δεν κυνηγάω αλγόριθμους, likes, RTs, followers ή επιρροή. Ο λόγος που είμαι εδώ είναι ένας και ουσιώδης : Να ξεσκεπάζω την υποκρισία και το σάπιο υπόβαθρο κάτω από τις λέξεις και πίσω από κάθε πολιτική στάση ή ταμπέλα. Να κοιτάω τις ιδεολογίες στα μάτια, χωρίς παρωπίδες. Να αποδημήσω κάθε δήθεν "καθαρή" θέση, χωρίς φανατισμό, αλλά με ρεαλισμό, επιχειρήματα, ευγένεια και αξιοπρέπεια. Γράφω γιατί νιώθω την ανάγκη να βάλω σε τάξη αυτό το χάος που απλώνεται γύρω μου κοιτώντας το στα ίσια. Χωρίς φόβο. Χωρίς στραβό καθρέφτη. Δεν βρίζω και ούτε θα το κάνω. Όχι επειδή είμαι ανώτερος, αλλά γιατί θεωρώ την ελληνική γλώσσα ιερή. Σέβομαι τη γλώσσα που μου κληροδοτήθηκε. Μια γλώσσα που κουβάλησε στο σώμα της ολόκληρους πολιτισμούς. Δεν θα την πετάξω στη λάσπη για να νιώσω δυνατός ή καλύτερος. Δεν χρειάζεσαι ύβρεις για να είσαι αιχμηρός. Η δύναμη είναι αλλού: Στη σιγουριά της σκέψης, στην ακρίβεια των λέξεων και στην καθαρότητα της πρόθεσης. Δεν θα μπλοκάρω ποτέ κανέναν. Δεν θα κλείσω σχόλια. Δεν θα διαγράψω καμία ανάρτησή μου, ακόμα κι αν με αποδομήσουν ή αλλάξω γνώμη. Αν κάνω λάθος, θα το παραδεχτώ με θάρρος, ειλικρίνεια και αξιοπρέπεια. Αυτό που με νοιάζει είναι η διαδρομή της σκέψης μου να μένει καθαρή. Να μπορώ να κοιτάζω πίσω και να λέω : "Αυτό ήμουν. Το πίστευα. Το είπα. Και αν χρειαστεί, μπορώ να το αλλάξω." Τέλος, βλέπω το X σαν ένα ψηφιακό ημερολόγιο σκέψης, αντίληψης και συμπεριφοράς. Και αν κάποια μέρα οι κόρες μου το ξεφυλλίσουν, σκοντάφτοντας σε κάποιο thread, σε μια σκέψη ή φράση μου, θα ήθελα να δουν τον τρόπο που ο πατέρας τους στάθηκε απέναντι στην κοινωνία των ημερών του : Με νηφαλιότητα, αξιοπρέπεια, ρεαλισμό και ανοιχτό μυαλό. Χωρίς χυδαιότητα. Χωρίς παρωπίδες. Με σεβασμό και δημοκρατία. Αυτός είμαι. Κι αν αρέσω, καλώς. Αν όχι… πάλι καλώς. Με αγάπη προς όλους…
19
27
4
175
9,612
Αν και έχω ξαναγράψει για το συγκεκριμένο θέμα και παρότι απεχθάνομαι τα reposts, ένεκα της ημέρας θα κάνω μια εξαίρεση. Γιατί η πατρότητα παραμένει μία από τις πιο υποτιμημένες ευθύνες της εποχής μας. Η γιορτή του πατέρα είναι μια μέρα που σχεδόν κανείς δεν θυμάται ή δεν ασχολείται. Και ίσως αυτό να λέει περισσότερα για την εποχή μας από όσα νομίζουμε. Ο πατέρας δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ως έννοια. Δεν συγκινεί. Δεν δημιουργεί θόρυβο. Δεν παράγει χειροκρότημα. Είναι εκείνος που συνήθως καλείται να κουβαλήσει βάρος, να πάρει δύσκολες αποφάσεις και να αποδεχθεί ότι πολλές από τις θυσίες του θα θεωρηθούν αυτονόητες. Αλλά ο πατέρας δεν είναι κομπάρσος. Δεν είναι απλώς ένας βιολογικός ρόλος. Είναι ευθύνη. Είναι παρουσία. Είναι το πρόσωπο που πολλές φορές θα σταθεί ανάμεσα στην οικογένειά του και στις δυσκολίες της ζωής χωρίς να ζητήσει αναγνώριση. Ξέρετε πότε φαίνεται πραγματικά η αξία του; Όχι σήμερα. Φαίνεται χρόνια αργότερα. Όταν το παιδί έχει πλάτη. Όταν ξέρει να στέκεται όρθιο στα δύσκολα. Όταν η κόρη γνωρίζει την αξία της και δεν συμβιβάζεται με λιγότερα από όσα της αξίζουν. Όταν ο γιος δεν ντρέπεται να γίνει άντρας, σύζυγος και πατέρας. Ο καλός πατέρας δεν χτίζει εξάρτηση. Χτίζει ανθρώπους που μια μέρα θα μπορούν να σταθούν χωρίς αυτόν. Δεν είναι τέλειος. Κάνει λάθη. Αποτυγχάνει. Πέφτει. Αλλά συνεχίζει. Γιατί η πατρότητα δεν είναι προνόμιο. Είναι χρέος. Χρόνια πολλά λοιπόν στους πατεράδες που δεν περιμένουν χειροκροτήματα. Σε εκείνους που δεν θα γίνουν viral και TikToks. Σε εκείνους που στέκονται βράχοι όταν όλα γύρω τους αλλάζουν. Σε εκείνους που δεν ζητούν αναγνώριση, αλλά τη δικαιούνται. Γιατί πάνω τους χτίζονται οικογένειες. Και κάτι τελευταίο. Father’s Day, Mother’s Day και κάθε αντίστοιχη γιορτή έχουν μικρή σημασία από μόνες τους. Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι τι δημοσιεύουμε μία ημέρα τον χρόνο. Είναι πώς στεκόμαστε στους ανθρώπους μας τις υπόλοιπες 364. Ο πατέρας. Η μητέρα. Ο σύζυγος. Η σύζυγος. Το παιδί. Δεν χρειάζονται επετειακή αγάπη. Χρειάζονται καθημερινή παρουσία. Θυσίες. Θάρρος. Εκεί κρίνεται η αλήθεια όλων μας. #FathersDay #MothersDay❤️
2
13
46
827
Πολλοί έχετε διαμορφώσει ισχυρή άποψη για το ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός σε έναν πόλεμο. Σπεύδετε να την εξωτερικεύσετε με απολυτότητα. Με ένταση. Λες και έχετε βρεθεί σε πεδίο μάχης. Λες και έχετε σταθεί μπροστά σε εκείνο το υπαρξιακό ρήγμα όπου για να επιβιώσεις πρέπει να περάσεις μια γραμμή που δεν ξεπερνιέται ποτέ πραγματικά. Να ξέρεις ότι ό,τι κι αν κάνεις θα σε αλλάξει. Και παρ’ όλα αυτά να πράξεις. Μιλάτε για σωστό και λάθος με βεβαιότητα. Μιλάτε εκ του ασφαλούς. Όπως πάντα. Η αλήθεια είναι πιο άβολη. Οι περισσότεροι δεν έχετε βρεθεί ούτε μια στιγμή στο σημείο όπου η θεωρία καταρρέει. Στον πόλεμο δεν κυριαρχεί η ηθική. Κυριαρχεί η επιβίωση. Δεν χωρούν ρομαντισμοί. Δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Μετρούν απλά οι πράξεις. Η ηθική δεν δοκιμάζεται την ώρα της μάχης. Δοκιμάζεται όταν έχεις επικρατήσει. Στον τρόπο που θα φερθείς στον ηττημένο. Δεν το γράφω για να σας διορθώσω. Δεν με αφορά. Η ευκολία της κρίσης με κουράζει. Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός. Η βεβαιότητα, όμως, σπάνια είναι αλήθεια. Σας διαβάζω.
2
11
37
1,648
Γυναίκες, μάθατε να παρουσιάζετε το ψεύτικο ως αληθινό. Να αντικαθιστάτε το φυσικό με το πλαστικό. Το βάθος με το φίλτρο. Την παρουσία με την εικόνα. Την ουσία με την επίφαση. Ψεύτικα νύχια. Ψεύτικα μαλλιά. Ψεύτικες αναλογίες. Ψεύτικες περσόνες. Όχι γιατί το θέλετε. Αλλά γιατί σας έπεισαν ότι έτσι "αξίζετε". Για να αρέσετε σε άντρες που δεν ξέρουν να βλέπουν. Άντρες, διαλέξατε τον εύκολο δρόμο. Χωρίς κόπο. Χωρίς πειθαρχία. Χωρίς εσωτερική δουλειά. Τον δρόμο της στιγμιαίας ικανοποίησης. Της κατανάλωσης ανθρώπων. Της επιφανειακής επιβεβαίωσης. Γοητευτήκατε από το φτηνό. Και χάσατε το πολύτιμο. Λέγεστε άντρες. Ξεχάσατε την ανδρεία. Σήμερα και οι δύο πλευρές αναρωτιέστε γιατί τίποτα δεν κρατά. Γιατί όλα διαλύονται. Γιατί όλα κουράζουν. Η απάντηση είναι απλή. Δεν αγαπάτε. Καταναλώνετε. Δεν ερωτεύεστε ανθρώπους. Ερωτεύεστε εικόνες. Ρόλους. Φαντασιώσεις. Και μετά απορείτε γιατί μένετε μόνοι. Ως άντρας μιλάω. Αγαπήστε τη γυναίκα ως γυναίκα. Όχι ως project. Όχι ως τρόπαιο. Όχι ως στολίδι. Όχι το μακιγιάζ. Όχι το φίλτρο. Όχι το επίκτητο. Την ύπαρξή της. Την αλήθεια της. Την ευαλωτότητά της. Τη δύναμή της. Όταν μια γυναίκα νιώσει ότι τη βλέπεις, σταματά να κρύβεται. Και όταν ένας άντρας στέκεται με αξίες, δεν ζητά επιβεβαίωση. Εκεί γεννιέται η σχέση. Όχι στο ψέμα. Όχι στην εικόνα. Όχι στο εύκολο. Στην αλήθεια. Στην ευθύνη. Στη στάση.
11
70
9
248
12,151
Ὄμνυμι ἐν σιωπῇ. Οὐ πρὸς ἀνθρώπους. Οὐ πρὸς θεούς. Πρὸς ἐμαυτόν. Ἵσταμαι μόνος, ἄνευ μάρτυρος. Ἄνευ ἐλέους. Ἄνευ λήθης. Ἄνευ ὀνόματος, ἄνευ σκιᾶς. Αἷμα παλαιὸν ἐν ἐμοὶ ῥεῖ. Μνήμη βαρεῖα φλέγεται. Οὐκ αἰτῶ χάριν. Οὐ φοβοῦμαι κρίσιν. Ὅ,τι ἐτάχθη, τελεῖται. Ὅ,τι ἐγράφη, βαδιστέον. Νέμεσις ὄπισθέν μου βαδίζει. Οὐ διώκει. Κρίνει. Ἐὰν κλίνω, εὑρίσκει με. Ἐὰν προδώσω, σβέννυμαι. Οὐ φεύγω. Οὐ λησμονῶ. Οὐ ψεύδομαι. Αἷμα ὁρίζει. Μοῖρα κλείει. Θάρσος τοῖς ἤδη παροῦσιν εὔχομαι. Σιγή. Πρᾶξις. Τέλος. 🎧 Wardruna - Helvegen youtu.be/n90SVmnomdM?si=Nyp-…
1
2
11
972
Με αφορμή την Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Δεν χρειάζονται γιορτές. Χρειάζεται απλώς να θυμηθούμε το βάρος που κουβαλά. Αρκεί να δείτε τις τελετές έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων άλλων χωρών και να τις συγκρίνετε με εκείνη της Ελλάδας το 2004. Αρκεί. Αρκεί να ανοίξετε, πέρα από τα μάτια, και το μυαλό σας και να διαβάσετε παγκόσμια ιστορία. Όχι αποσπάσματα. Ούτε συνθήματα. Ιστορία. Αρκεί να ταξιδέψετε με οδηγό τη σκέψη ανθρώπων όπως ο Διογένης, ο Σωκράτης, ο Ηράκλειτος, ο Επίκτητος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Ξενοφών, ο Δημόκριτος, ο Πλούταρχος. Όχι σαν λέξεις σε βιβλία ή σαν αγάλματα. Σαν στάση ζωής. Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς μέσο επικοινωνίας. Είναι τρόπος σκέψης και αντίληψης. Δεν γεννήθηκε για να περιγράφει τον κόσμο. Γεννήθηκε για να τον ερμηνεύει. Αρκεί, τέλος, να βρείτε το θάρρος να αντικρίσετε το βάρος της καταγωγής σας. Όχι για να καυχηθείτε. Αλλά για να καταλάβετε τι σας ζητά. Τι απαιτεί. Η καταγωγή δεν είναι προνόμιο. Είναι ευθύνη. Πολλοί τη βλέπουμε σαν τίτλο. Στην πραγματικότητα είναι φορτίο. Και δεν το αντέχουν όλοι. Σήμερα, πολλοί θέλουμε το όνομα. Λίγοι αντέχουμε το βάρος. Θέλουμε να μιλάμε ελληνικά. Αδυνατούμε όμως να σκεφτόμαστε ελληνικά. Δεν υπάρχουν "κακοί άνθρωποι". Υπάρχουν άνθρωποι που τους κέρδισε ο φόβος. Που αντάλλαξαν την ευθύνη με άνεση. Τη στάση με αποδοχή. Άνθρωποι που συμβιβάστηκαν. Η ευθύνη δεν είναι λέξη. Ούτε έννοια. Είναι κάτι πιο βαρύ. Και χρειάζεται τιμή για να το σηκώσεις. Να θυμάστε από πού προέρχεστε. Όχι για να υπερηφανεύεστε. Αλλά για να στέκεστε αντάξιοι. Κάθε μέρα. Μόνο με στάση.
4
7
2
50
1,251
Me: Yes Background: No Τσα. 🥂
4
2
22
814
Πέντε ημέρες τώρα, το feed μου έχει πνιγεί σε εκατοντάδες posts για τον προστατευόμενο αρπακτικό της ελίτ, αλλά ελάχιστα για τον Έλληνα παιδόφιλο μαστροπό και τους φίλους του. Καλό μεν - το πρώτο. Υποκριτικό δε - το δεύτερο. Εξαντλητικό. Κάθε φορά. Αντί να ανακυκλώνετε τον νεκρό Epstein, μια υπόθεση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, καλό θα ήταν να κοιτάξετε και τον ζωντανό Μίχο και τους υπόλοιπους 213. Αυτούς που είναι εδώ. Που κυκλοφορούν δίπλα σας. Που καλύπτονται. Και που, κατά πάσα πιθανότητα, επαναλαμβάνουν τα ίδια αίσχη. Μερικοί μας κυβερνούν κιόλας… Σε άλλους, τους φιλάτε το χέρι με το κεφάλι σκυφτό. Ο Epstein είναι βολικός. Δεν σας εκθέτει. Δεν σας κοστίζει. Δεν σας αναγκάζει να συγκρουστείτε με το περιβάλλον σας. Ο Μίχος όμως, και οι όμοιοί του, είναι γείτονες. Συνεργάτες. Ίσως και "γνωστοί". Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Ο καθρέφτης πονάει περισσότερο από ένα σκάνδαλο σε ξένη ήπειρο. Αν θέλετε δικαιοσύνη, ξεκινήστε από δίπλα σας. Από τον πυρήνα.
3
19
4
60
2,579
Δεν θεωρώ θεμιτό να συμβουλεύω γονείς για το τι πρέπει να πουν στα παιδιά τους. Ο κάθε γονιός ξέρει καλύτερα. Με αφορμή, όμως, κάτι που διάβασα πρόσφατα, καταγράφω απλώς μερικά από όσα προσπαθώ να διδάξω εγώ στα δικά μου. 1. Δεν είστε το κέντρο του κόσμου. Ο κόσμος δεν σας χρωστά τίποτα. Και ακριβώς γι’ αυτό, δεν του χρωστάτε υποταγή. 2. Οι πράξεις προηγούνται των λόγων. Μιλήστε λιγότερο. Πράξτε περισσότερα. 3. Οι δικαιολογίες διαβρώνουν την αυτοεκτίμηση. Κάθε δικαιολογία είναι εκπαίδευση στη φυγή. Στο τέλος, δεν εμπιστεύεστε ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό. 4. Η ζωή είναι άδικη. Deal with it. Ο κόσμος δεν ανταμείβει το "δίκαιο". Ανταμείβει το ικανό, το πειθαρχημένο, το ανθεκτικό. Αποδεχτείτε το νωρίς. 5. Η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα. Είναι βάρος. Όσο πιο ελεύθερες είστε, τόσο περισσότερη ευθύνη κουβαλάτε. Αν δεν αντέχετε το βάρος, μην επικαλείστε την ελευθερία. 6. Μάθετε να χάνετε χωρίς να διαλύεστε. Η ήττα δεν σας μειώνει. Σας αποκαλύπτει. Και εκεί φαίνεται αν είστε έτοιμες για την επόμενη μάχη. 7. Ο λόγος σας είναι συμβόλαιο. Αν δεν μπορείτε να τον τηρήσετε, μην τον δίνετε. Η αξιοπιστία χτίζεται αργά και γκρεμίζεται ακαριαία. 8. Να είστε ευγενικές, όχι μαλθακές. Η ευγένεια είναι δύναμη. Η συνεχής υποχώρηση είναι φόβος με καλούς τρόπους. 9. Διαλέξτε λίγους ανθρώπους. Και κρατήστε τους. Η ποσότητα είναι για την αγέλη. Η ποιότητα για όσους ξέρουν ποιοι είναι. 10. Μην πουλήσετε την αλήθεια σας για αποδοχή. Η αγέλη θα σας χειροκροτήσει σήμερα και θα σας καταπιεί αύριο. Ο εαυτός σας μένει. 11. Κανείς δεν έρχεται να σας σώσει. Η αναμονή γεννά στασιμότητα. Η πράξη γεννά πορεία. Εκεί χωρίζουν οι ενήλικες από τα παιδιά. 12. Αν φοβάστε να μείνετε μόνες, είστε ήδη εξαρτημένες. Η μοναξιά δεν είναι εχθρός. 13. Μην αποφεύγετε τις συνέπειες. Οι συνέπειες είναι ο πιο τίμιος δάσκαλος. Όποια τις αποφεύγει, μένει ανώριμη. 14. Η αποτυχία δεν είναι ταυτότητα. Είναι πληροφορία. Όποια τη φοβάται, μπλοκάρει την εξέλιξή της. 15. Η ηθική δεν αλλάζει ανάλογα με την περίσταση. Αν αλλάζει, δεν είναι ηθική. Είναι συμφέρον. 16. Μάθετε να λέτε "όχι" χωρίς εξηγήσεις. Όποιος απαιτεί δικαιολογίες, δεν σέβεται τα όριά σας. 17. Να ζείτε έτσι ώστε να αντέχετε τον καθρέφτη. Όχι το πλήθος ή τα σχόλια. Τον καθρέφτη.
21
84
7
281
19,731
Ας ξεδιπλώσουμε τον ίδιο πυρήνα από άλλη πλευρά. Οι 297 βουλευτές στη σημερινή Βουλή, όπως και οι 300 πριν από αυτούς, και οι 300 πριν από εκείνους, δεν έχουν απολύτως τίποτα να χωρίσουν. Μια χαρά συνεννοούνται off-camera. Γελάνε μαζί. Τρώνε μαζί. Συμφωνούν στα βασικά. Οι καβγάδες είναι για τα φώτα. Οι "διαφορές" και οι "συγκρούσεις" είναι θέατρο. Εμπόρευμα. Κατανάλωση. Σκοπός. Εμείς, όμως, έχουμε πολλά να χωρίσουμε. Σχήμα. Κατεύθυνση. Ομάδα. Χρώμα. Ταμπέλα. Σημαία. Αφήγημα. Σφαζόμαστε για ότι μας σερβίρουν άνθρωποι που μεταξύ τους δεν σφάζονται ποτέ. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν θα δούμε προκοπή. Όχι επειδή "μας πολεμούν". Αλλά επειδή πολεμάμε λάθος ανθρώπους, για λάθος λόγους, σε λάθος πολέμους, την ώρα που οι πραγματικοί μας εχθροί είναι μεταξύ τους σύμμαχοι, ενώ εμείς, οι πραγματικοί σύμμαχοι, έχουμε πειστεί να λειτουργούμε ως εχθροί. Το α’ πληθυντικό δεν είναι ρητορικό σχήμα. Είναι ο καθρέφτης που έχω το θάρρος να αντικρίσω. Όχι επειδή ξεπέρασα το πρόβλημα που φωτογραφίζω, αλλά επειδή λειτουργώ ως μέρος του.
6
6
27
955
Δεν συνηθίζω να σχολιάζω πολιτικά. Ούτε και σήμερα θα το κάνω. Αφορμή για το συγκεκριμένο post στάθηκε μια δήλωση της Καρυστιάνου για τις αμβλώσεις με την οποία, παραδόξως, συμφωνώ. Πολιτικά, κοινωνικά, ίσως και υπαρξιακά. Πολιτικά, γιατί μίλησε για διαβούλευση. Μια δημοκρατική μέθοδο. Όχι απόφασης, αλλά ακρόασης. Μια διαδικασία όπου η φωνή του λαού οφείλει να ακουστεί πριν αποφασίσει η εξουσία. Δύσκολες έννοιες όμως για όσους προτιμούν την επιβολή ατζέντας αντί για συμμετοχή. Ακόμη δυσκολότερες για υπηκόους που αυτοαποκαλούνται πολίτες. Anyway, παρακάτω. Παρακολουθώ την οργή που ακολούθησε και βλέπω συνθήματα να επαναλαμβάνονται μηχανικά. "My body, my choice". Ως αρχή αυτοδιάθεσης, δεν διαφωνώ. Ως άλλοθι, όμως, είναι ανεπαρκές. Δεν σας είδα να μιλάτε για "σώματα" και "δικαιώματα" όταν το προφυλακτικό έμενε στην τσάντα ή όταν ο πόθος υπερίσχυε της κρίσης, μετατρέποντας μια στιγμιαία επιθυμία σε ανώριμη επιλογή με συνειδητά αγνοημένες συνέπειες. Εκεί δεν υπήρχε ηθική. Υπήρχε μόνο επιθυμία. Σήμερα, όμως, εμφανίζεστε ως υπερασπιστές ελευθεριών, διεκδικώντας εξουσία πάνω σε μια ζωή που δεν σας ανήκει. Το ότι τη φέρετε δεν σας καθιστά ιδιοκτήτες της. Το ότι εξαρτάται από εσάς δεν σας δίνει δικαίωμα κυριότητας. Με λίγα λόγια : κυοφορείτε ένα σώμα, δεν το κατέχετε. Και είναι εντυπωσιακό πως ο ίδιος ζήλος απουσιάζει όταν πατέρες αρνούνται διατροφή στα παιδιά τους. Εκεί δεν ακούστηκε ποτέ το "his wallet, his choice". Όχι. Γιατί εκεί η αυτοδιάθεση σταματά. Δεν συμφέρει. Η ίδια κοινωνία που δεν τολμά να συγκρουστεί με τον δυνάστη της ή με εκείνον που την απειλεί πραγματικά, βρίσκει άνεση και ευκολία στο να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν απειλεί κανέναν. Τον αδύναμο. Τον απροστάτευτο. Τον αγέννητο. Τα ίδια πρόσωπα που χειροκροτούν καθεστώτα τα οποία μεταχειρίζονται τις γυναίκες ως ιδιοκτησία, κραυγάζουν ταυτόχρονα για το "δικαίωμα" της γυναίκας να αφαιρεί μια ζωή. Ανήθικη ευκολία μεταμφιεσμένη σε δικαίωμα. Ας είμαστε ξεκάθαροι : η ζωή, ως βιολογική διαδικασία, ξεκινά με τη σύλληψη. Τέλος. Δεν έχει σημασία η μορφή ή το στάδιο. Πριν αρχίσετε να με βομβαρδίζετε με επιχειρήματα τύπου "και αν είναι από βιασμό" ή "και αν υπάρχει πρόβλημα υγείας", αντιληφθείτε ότι δεν θα πέσω στην παιδαριώδη παγίδα να συζητήσω το 3–5% των περιπτώσεων ως γενικό κανόνα ή ως άλλοθι για το υπόλοιπο 95-97%. Χρησιμοποιήστε αυτά τα απελπισμένα επιχειρήματα σε όσους τα ανέχονται. Η αυτοδιάθεση, όπως φαίνεται, έχει όρια. Και τα όρια αυτά χαράσσονται εκεί που αρχίζει το προσωπικό κόστος. Είναι η παλιά λογική της ιδιοκτησίας, ντυμένη με σύγχρονα συνθήματα. Ένας μικρότερος άνθρωπος δεν είναι λιγότερος άνθρωπος. Μια νέα ζωή δεν είναι λιγότερη ζωή. Όταν η αποφυγή ευθύνης βαφτίζεται ελευθερία και η ηθική ανεπάρκεια παρουσιάζεται ως δικαίωμα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η διαφωνία. Είναι η υποκρισία. Και σε πολλούς περισσεύει. Οι πράξεις έχουν συνέπειες. Και η ωριμότητα δεν κρίνεται από το πόσο εύκολα τις αποφεύγουμε, αλλά από το αν έχουμε το θάρρος να τις αναλάβουμε. Ιδίως όταν πονάει. Ευθύνη ή ανηθικότητα. Το μονοπάτι θα το επιλέξετε εσείς. Και θα σας καθορίσει.
47
81
13
246
10,483
Διαβάστε το παρακάτω θαρραλέα, χωρίς τις σαθρές σας παρωπίδες. Η ηθική πρόοδος δεν έγκειται στην άρνηση ή στον ενταφιασμό των βασικών ενστίκτων, αλλά στη συνειδητή διαχείρισή τους. Και βάσει αυτού, συνεχίζουμε. Όλοι είμαστε ρατσιστές. Όχι ως ιδεολογία. Ως βιολογία. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί με κατηγοριοποίηση, ιεράρχηση και διάκριση "δικού μου / ξένου". Αναγνώριση προτύπων. Εκτίμηση απειλής. Πίστη στην ομάδα. Πάνω σε αυτά χτίστηκαν η κοινωνική συνοχή, η ηθική και ο ίδιος ο πολιτισμός που νομίζετε ότι κατακτήσατε. Η προδιάθεση για διάκριση δεν είναι επιλογή. Είναι καθολική βιολογική συνέπεια. Το αφήγημα του "είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε όλοι ίσοι" δεν υφίσταται στην πράξη. Δεν το λέω εγώ. Το επιβάλλει η βιολογία. Το επιβεβαιώνει η πραγματικότητα. Αν σας ενοχλεί, κατηγορήστε και τις δύο. Η αξιακή σας φόρτιση στο άκουσμα της λέξης δεν με αγγίζει. Καθόλου. Όλοι έχουμε τάσεις διαχωρισμού. Ελάχιστοι, όμως, διαθέτουμε συνειδητή ηθική πειθαρχία για να τις αναγνωρίσουμε και να τις διαχειριστούμε. Και εδώ εμφανίζεται η σύγχρονη αυταπάτη. Οι "αντιρατσιστές" δεν εξαλείφουν το φαινόμενο. Απλώς το μετακινούν. Δεν είναι λιγότερο προκατειλημμένοι. Είναι απλώς πιο αποδεκτοί κοινωνικά στο ποιον επιτρέπεται να αποκλείουν. Ορίζουν μια νέα ομάδα ως ηθικά ανεπίτρεπτη και της αποδίδουν χαρακτηρισμούς που αλλού θα θεωρούσαν απαράδεκτους. Ίδιο μοτίβο. Διαφορετικός στόχος. Δεν πρόκειται για ηθική πρόοδο αλλά για αποκλεισμό με ηθική άδεια. Όποιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει προκαταλήψεις δεν είναι ηθικά ανώτερος. Είναι απλώς ασυνείδητος. Ο ρατσισμός ως ένστικτο τρέχει στο αίμα σας. Επικρατεί στην αντίληψή σας. Είναι ένας από τους λόγους που υπάρχετε σήμερα. Η ίδια σας η βιολογία σας έφερε εδώ. Το post απλώς αποκαλύπτει μια αλήθεια που αρνείστε να αντικρίσετε. Υ.Γ.1 Πριν αρχίσετε να παραθέτετε ορισμούς ρατσισμού από κάθε λεξικό, ξαναδιαβάστε το κείμενο. Χωρίς τις παρωπίδες σας. Υ.Γ.2 Τα σχόλια, όπως πάντα, θα παραμείνουν ανοιχτά για να με βομβαρδίσετε με ρατσιστικό οχετό. Ίδιο με εκείνον που καταγγέλλετε. Ούτε συγγνώμες. Ούτε εγκρίσεις.
17
24
3
69
2,944
Σε αυτό το post δεν θα διαβάσετε κλισέ ευχολογίες ούτε ψεύτικη instagramική θετικότητα. Θα διαβάσετε για δύναμη, ανάληψη ρόλου, ευθύνη και ειλικρίνεια. Χωρίς την επίκτητη ανάγκη "μαγικών αλλαγών". Η σημερινή ημέρα είναι απλώς η μέρα που ο πλανήτης μας ολοκληρώνει έναν πλήρη κύκλο γύρω από το άστρο του. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Άλλη μια πλήρης διαδρομή. Όπως η χθεσινή. Όπως η αυριανή. Η σημασία δεν βρίσκεται στην ημερομηνία. Βρίσκεται στην ανάγκη να τη γιορτάσουμε. Και η ανάγκη αυτή πηγάζει από την προσδοκία για αλλαγή και βελτίωση. "New year, new me" λέγεται συχνά. Συνήθως όμως επικρατεί το αντίθετο. Ο σκοπός είναι αυτό να αλλάξει. Όχι με ευχές. Με στάση. Θα σας θυμίσω κάτι που όλοι γνωρίζετε αλλά οι περισσότεροι ξεχνάτε : Την αξία σας και το εύρος σας. Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν ήρωα. Όχι τον αψεγάδιαστο. Τον ανθεκτικό. Εκείνον που επιβιώνει μέσα στη σκληρότητα της εποχής, στις δυσκολίες των σχέσεων, των στόχων, της ίδιας της ζωής. Το να αντέχεις, να μαθαίνεις από τις αποτυχίες και να συνεχίζεις με καθαρό βλέμμα δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο σιωπηλή μορφή ηρωισμού. Ακόμη κι αν το ξεχνάμε. Σας εύχομαι, λοιπόν, όχι απλώς μια νέα χρονιά, αλλά μια νέα μέρα. Με το κεφάλι ψηλά. Με ευθύνη. Με αντοχή. Με ειλικρίνεια, πρώτα απέναντι στον εαυτό σας. Και κυρίως, με πυγμή και θάρρος. Με σηκωμένα μανίκια. Για να ξεθάψουμε τον ήρωα που θάψαμε. Τον εαυτό μας. Ἔργα, οὐ λόγια. Χρέος, οὐ παρηγορία.
1
7
2
22
870
Ζούμε σε εποχή όπου η ηθική έγινε άποψη, η ευθύνη βάρος, η αξιοπρέπεια βαφτίστηκε εγωισμός και η σταθερότητα ακαμψία. Όταν λες όχι όλα, όχι πάντα, όχι με κάθε κόστος, σε βαφτίζουν σκληρό, απόλυτο, μη συνεργάσιμο. Όταν λες αλήθειες που άλλοι δεν τολμούν, γίνεσαι φασίστας, μισογύνης, ακραίος. Σαθρές ταμπέλες από πτυχιούχους ηθικά αμόρφωτους. Στην πραγματικότητα, απλώς δεν είσαι διαπραγματεύσιμος ως θυσία στο γρανάζι της σύγχρονης κορεκτίλας. Οι κοινωνίες παρακμής φοβούνται τους ανθρώπους με όρια, γιατί τα όρια θυμίζουν τι χάθηκε. Έτσι, σήμερα, ο άνθρωπος του κώδικα φαίνεται ακραίος ενώ είναι απλώς αυθεντικός. Το σύστημα που υπηρετείτε πούλησε τον λόγο ως δεσμό, το βάρος χαρακτήρα και την αυτοκυριαρχία. Τα αντικατέστησε με εξαγορά, θέαμα, δημαγωγία, άνεση και αυταπάτη. Όσοι υπηρετούσαν αξίες αποσύρθηκαν, σιώπησαν ή εξορίστηκαν. Έμειναν οι προσαρμοστικοί, οι επιτήδειοι και οι επιλεκτικά ευαίσθητοι. Σήμερα απολαμβάνετε τα αποτελέσματα των επιλογών σας. Πάντα κρεμασμένοι από νήματα, μαριονέτες ενός χεριού στο οποίο πουλήσατε μέχρι και την τελευταία σας αξία για να το φιλήσετε. Δεν σας πρόδωσαν. Συμβιβαστήκατε. Όχι θύματα. Απλώς συνεργοί.
1
7
1
32
1,120
Η αυτοεξορία δεν έρχεται από απογοήτευση, δειλία ή κορεσμό. Έρχεται όταν η στατιστική δείχνει ότι ο κόσμος με κώδικα τιμής δεν είναι απλώς εξαίρεση αλλά βρίσκεται στο όριο της εξαΰλωσης. Εκεί η πραγματικότητα παύει να ζητά προσαρμογή. Απαιτεί ανδρεία. Τότε το ερώτημα δεν είναι αν θα μείνεις μόνος. Είναι αν θα μικρύνεις για να χωρέσεις, αν θα λυγίσεις για να αρέσεις, αν θα προδώσεις για να αυτοκαλυφθείς, ή αν θα μείνεις ακέραιος και εκτός. Όποιος υπηρετεί μια αξία δεν διαπραγματεύεται την ακεραιότητα για την άνεση της ένταξης. Όποιος υπηρετεί τον κώδικα τιμής του μένει σταθερός σε όσα πρεσβεύει. Χωρίς σαθρές διαπραγματεύσεις. Χωρίς ημίμετρα. Καλύτερα, λοιπόν, σε ένα υγιές περιθώριο πλημμυρισμένο από αξίες και ήθος, παρά σε μια αγέλη βουτηγμένη στη λάσπη της υποκρισίας. Εκτός αγέλης, εντός κώδικα. Χωρίς πλήθος, χωρίς ντροπή.
2
6
20
812
Βία δεν είναι η ένταση. Βία είναι η σιωπή. Βία είναι να δουλεύεις για ψίχουλα και να λες "ευτυχώς". Βία είναι να ψάχνεις δουλειά μετά τα σαράντα και να είσαι αόρατος. Βία είναι τα παιδιά σου να βλέπουν περικοπές αντί για θάλασσα. Βία είναι το παιδί σου να "κοστίζει". Βία είναι ληστείες, φόβος, δολοφονίες, και περιπολικά που λένε "να λες κι ευχαριστώ" ή "κάνε πως κοιμάσαι". Βία είναι ραντεβού στο ΙΚΑ σε δύο μήνες, αν υπάρχει γιατρός. Βία είναι να σπουδάζεις μια ζωή και να καταλήγεις άνεργος και αμόρφωτος. Βία είναι τα σκάνδαλα να εξαφανίζονται πιο γρήγορα από τον μισθό σου. Βία είναι οι φόροι που πληρώνεις και οι έλεγχοι που δεν έγιναν ποτέ. Βία είναι να ζεις από τη σύνταξη των γονιών σου, ενώ δούλεψες μια ζωή. Βία είναι τα ΜΜΕ που αποφασίζουν πότε πρέπει να θυμώσεις και πότε πρέπει να σωπάσεις. Βία είναι η υποταγή στην κορεκτίλα. Στον καθωσπρεπισμό. Στο να φοβάσαι να πεις την αλήθεια. Βία είναι το κράτος "αλληλεγγύης" που φροντίζει τους πάντες εκτός από αυτούς που το στήριξαν. Βία είναι ο βασικός στα 743 καθαρά, η βενζίνη στα 2 ευρώ και το super market πολυτέλεια. Και μετά καταδικάζετε "τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται". Όχι από αρχή. Από φόβο και υπολογισμό. Από την ανάγκη να είστε αρεστοί στην ίδια τάξη που σας ποδοπατά. Βία δεν είναι αυτά που ζείτε. Βία είναι ότι τα δέχεστε. Έχει όνομα. Δειλία.
4
16
5
41
1,890
Μην επιδιώκετε να είστε αρεστοί. Οι αρεστοί είναι αναλώσιμοι. Οι έντιμοι είναι επικίνδυνοι, και αυτό αρκεί. Έχετε μάθει να επαιτείτε "ευγένεια" επειδή δεν αντέχετε την αλήθεια. Η αλήθεια όμως δεν καλλωπίζεται. Είναι στέρεη, σκληρή, κοφτερή. Κι όσοι δεν την αντέχουν τη βαφτίζουν "αγένεια" για να δικαιολογήσουν τη δειλία που επέλεξαν. Μιλήστε χωρίς φίλτρα. Οι πολλοί θα προσβληθούν, όχι από το νόημα, αλλά από την αποκάλυψη του εαυτού τους μέσα σε αυτά που ακούνε. Ζήστε χωρίς μάσκες, μιλήστε χωρίς φόβο, σκοτώστε την κορεκτίλα όπου τη βρείτε. Η αγέλη δεν θα σας συγχωρήσει. Ούτε χρειάζεται. Αντισταθείτε στην αποστειρωμένη κορεκτίλα των καιρών. Είναι η "ευγένεια" των υποταγμένων. Κρατήστε τον λόγο κοφτερό και τις πράξεις ευθείες. Η συνείδηση δεν διαπραγματεύεται. Ή την τιμάς ή τη θάβεις. Θα χάσετε ανθρώπους. Θα χάσετε κοινό. Θα χάσετε χειροκρότημα. Ας τα χάσετε. Ότι κερδίζεται εύκολα δεν αξίζει τίποτα. Η κοινωνία φοβάται τη σύγκρουση, γι’ αυτό κατήντησε να σιχαίνεται την αλήθεια. Θα μείνετε μόνοι. Καλώς! Η μοναχικότητα δεν είναι τιμωρία, αλλά απόδειξη ότι δεν ανήκετε στην αγέλη. Και όταν έρθει το τέλος των ημερών σας, δεν θα σταθεί μπροστά σας ούτε θεός, ούτε κοινωνία, ούτε κάποιο προσωπείο "ανθρωπιάς". Θα σταθείτε μόνοι σας με τις σκέψεις σας και με ένα ερώτημα που δεν συγχωρεί : Έζησα όπως έπρεπε ή όπως βόλευε; Αν κάποιος δεν ντραπεί από την απάντηση, έχει νικήσει. Όχι τον κόσμο, αλλά τον χρόνο του μέσα σε αυτόν, και πάνω από όλα, τον εαυτό του.
1
6
30
896
Αν αναρωτιέσαι ποιος σε εξουσιάζει, δες ποιον δεν σου επιτρέπεται να λογοκρίνεις.
1
10
47
1,288
Από τις 6 Νοεμβρίου η ευτυχία σας επιβάλλεται. Μέσω συμμόρφωσης. Ευτυχία δια νόμου. Συμμόρφωση ως αρετή. Απολαύστε τη νέα σας κανονικότητα.
2
6
1
20
1,007
– Ο άνθρωπος δεν σώζεται με ελπίδες αλλά με ευθύνη. – Η πειθαρχία είναι ανώτερη της ελευθερίας. Χωρίς αυτήν, η ελευθερία γίνεται πλάνη. – Ο πόνος δεν είναι εχθρός. Είναι δάσκαλος. – Ο λόγος αξίζει μόνο όταν συνοδεύεται από πράξεις. – Ο συναισθηματισμός είναι πολυτέλεια για όσους δεν έχουν θάρρος. – Ο φόβος είναι ένστικτο, η δειλία επιλογή. – Η κοινωνία παρακμάζει όταν τα θύματα μιλούν πιο δυνατά από τους ικανούς. – Ο σεβασμός δεν επαιτείται. Επιβάλλεται με ήθος. – Μην πιστεύεις σε σωτήρες. Γίνε η δύναμη που απαιτείς. – Ζήσε νηφάλια, σκέψου ψυχρά, δούλεψε σιωπηλά… Χτύπα όταν χρειαστεί.
3
13
3
72
2,381
Ξεκίνησε πριν το 2003 στο Νταρφούρ. Συνεχίζεται έως σήμερα. Όχι στα βιβλία της Ιστορίας, αλλά αυτή τη στιγμή. Η πιο ντροπιαστική γενοκτονία της εποχής μας. Αυτή του Σουδάν. Όχι μόνο για τον αριθμό των νεκρών, αλλά για το μέγεθος της αδιαφορίας. Το ειρωνικό; Η σημαία του Σουδάν 🇸🇩 είναι σχεδόν ίδια με της Παλαιστίνης 🇵🇸, μα η επιλεκτική ευαισθησία σας δεν φτάνει να το συλλάβει. Όπως έχω ξαναπεί : κλαίτε για γενοκτονίες που σας υπαγορεύει η ατζέντα, όχι για γενοκτονίες γενικώς. Η ευαισθησία σας είναι προϊόν marketing. Τροφοδοτημένη από headlines, κουτσομπολιά καφενείου και "στοχαστές" πνευματικά άκληρους που ανακυκλώνουν πόνο ως περιεχόμενο. Δεν σας κατηγορώ, σας διαβάζω. Και σας λυπάμαι. Όχι με συμπόνια αλλά με αηδία. 🎧 Mattafix - Living Darfur youtu.be/rZgvjTnFW4o?si=_N2p…
21
166
2
571
35,339