Michael_Mos

Αν μπορούσες για την υπόλοιπη ζωή σου να τρως μόνο 5 φαγητά που ξεκινάνε απο το αρχικό γράμμα του ονόματος σου, ποια θα διάλεγες?

Και τώρα που οι γαύροι βρίζουν χυδαία το Γουοκαπ που φεύγει Πιστεύετε ότι θα προσπαθήσουν να προβούν σε νέα πουστια με διαβατήριο ή έγιναν ηθικοί στα γεράματα ; #paobc

Το hate στους generational αθλητές είναι η πιο εμετική συνήθεια της εποχής στα σπορ. Είναι μια πρακτική που εισήγαγαν στο ευρύ κοινό πριν κάποιες δεκαετίες τα αθλητικά media των ΗΠΑ και η οποία μεταφέρθηκε ατόφια στην αρένα των σόσιαλ πριν γίνει πλέον σχεδόν κοινός τόπος για το πως συζητάμε/σχολιάζουμε τα αθλητικά δρώμενα είτε ως άτομα είτε ευρύτερα στο οικοσύστημα των ΜΜΕ. Καθένας μας μπορεί να συμπαθεί ή να εκτιμά κάποιους παραπάνω από κάποιους άλλους και να έχει ισχυρά επιχειρήματα για αυτό. Μια χαρά. Πάντα συνέβαινε, πάντα θα συμβαίνει. Το πρόβλημα είναι όταν η αντιπάθεια γίνεται ανασχετική της ίδιας της ουσίας του να απολαμβάνεις τα κατορθώματα κάθε μεγάλου, όχι μόνο του/των αγαπημένων σου. Αν έχεις φιξάρει στο μυαλό σου ότι αθλητές όπως - για παράδειγμα - ο Εμπαπέ, ο Κριστιάνο, ο Βίνι ή ο Χάρντεν, ο Ντόντσιτς, ο Ντουράντ είναι καραγκιόζηδες/σιχάματα/κλόουν, φτάνεις σε ένα ανυπόφορο σημείο όπου η ψυχαγωγία αντικαθίσταται από τη χαιρεκακία. Είσαι έτοιμος να ξεστομίσεις απίθανες καφρίλες, να τσακωθείς, να χαλαστείς. Σε γεμίζει μονάχα η αποτυχία τους και το χειρότερο όλων τελικά είναι ότι αδυνατείς επί της ουσίας να θαυμάσεις όσα σου προσφέρουν μέσα στο γήπεδο. Αυτή η κάπως σχιζοειδής συμπεριφορά προφανώς δεν παρατηρείται μονάχα στα σπορ. Απλά αυτά, ειδικά κιόλας όταν δεν αφορούν την ομάδα που είσαι συναισθηματικά δοσμένος, είναι μία από τις πιο ατόφιες μορφές απόλαυσης που είναι αμαρτία να τη γαμάμε ειδικά σε εποχές που έχουμε την τύχη να παρακολουθούμε κατορθώματα αθλητών που ώρες ώρες μοιάζουν να έχουν έρθει από άλλο πλανήτη.

Hatecast 70.99. ΤΩΡΑ.