مینیمال‌هایی برای زندگی

دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند؟ | ۰۱۰ جاویدنام #عارفه_بیگی شفق قطبی هنوز در آسمان می‌رقصد؛ پرده‌هایی از نور سبز و بنفش، در انتظار دختری که قرار بود شبی زیر آسمانش بایستد و محو تماشای این رویای رنگارنگ شود. نیویورک، با آسمان‌خراش‌های سر به فلک کشیده و نورهای خیره‌کننده‌ی تایمز اسکوئر، هنوز آن مسافر جوان را ندیده است؛ دختری که قرار بود میان آن‌همه نور بایستد و بزرگی جهان را با چشم‌های خودش کشف کند. ونیز هنوز غروب‌های طلایی‌اش را روی آب‌ها می‌پاشد. گوندولاها آرام از میان کانال‌ها می‌گذرند و انعکاس قصرهای قدیمی در آب می‌لرزد. اما جای عارفه در یکی از آن قایق‌ها برای همیشه خالی ماند. پاریس هنوز هر شب برج ایفل را چراغانی می‌کند؛ بی‌خبر از دختری که آرزو داشت شکوهش را از نزدیک ببیند. کوه‌های سوئیس همچنان سپیدپوش‌اند؛ برف می‌بارد، فصل‌ها عوض می‌شوند، اما چشمان عارفه هرگز زیبایی‌شان را نخواهند دید. و مهاجرت… زندگی تازه‌ای در سرزمینی دیگر، با تمام فرصت‌ها و تجربه‌هایی که شاید انتظارش را می‌کشیدند؛ اما هرگز آغاز نشد. عارفه، تو فقط هجده سال داشتی و هنوز این‌همه جهان در انتظارت بود. تو در آخرین نوشته‌هایت آرزو کرده بودی بدون دیدن اینها از این دنیا نروی؛ اما حالا شفق قطبی، نیویورک، ونیز، پاریس و سوئیس، همگی یک مسافر را کم دارند. چه کسی تا ابد منتظر آمدنت ماند، عارفه؟ شاید تمام جهان… #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند | ۰۰۹ جاویدنام #ابوالفضل_میرآییز (مسیح) ابوالفضل هم مثل پدر عاشق خاک ایران بود. پدرش برای حفظ خاک ایران جنگید و بعدتر، در گوشه‌ای از خاک ایرانی که برایش جانبازی کرده بود، به کشاورزی مشغول شد. پسرش هم هنر کشت و زرع را خیلی زود یاد گرفت و پا‌به‌پای پدر زمین‌های گرگان را زیرکشت برد. پدر و پسر زمین، خاک، زندگی و زنده‌ها را دوست داشتند. ۱۸ دی در گرگان به پا و سر ابوالفضل میرآییز گلوله جنگی زدند، جانش  را گرفتند. ده ماه از دی ماه گذشته، پاییز شده، زمین‌های زیر کشت و تپه‌های طلایی گرگان منتظر قدم‌های مسیح مانده‌اند، رمبو سگ محبوبش منتظر است، شکری، سگ همسایه، هر روز اطراف خانه‌ی مسیح پرسه می‌زند، تمام خانواده (و بیش از همه مادرش شهربانو) چشم‌انتظارند که مسیح با لبخند و شوخی‌های همیشگی‌ برگردد و این سکوت تلخ را بشکند. ابوالفضل را مسیح صدا می‌زدند. در بخشی از انجیل متی، شاگردان عیسی (مسیح) نزد او آمدند و پرسیدند: «چرا وقتی با مردم سخن می‌گویی، از مَثَل استفاده می‌کنی؟» و مسیح پاسخ می‌دهد: «زیرا دل این مردمان سخت شده، و گوش‌هایشان قادر به شنیدن نیست، و چشمان خود را بسته‌اند، به‌گونه‌ای که چشمانشان نمی‌توانند ببینند و دلشان نمی‌تواند درک کند.» کدام مثل می‌تواند جای خالی مسیح میرآییز را برای چشم‌های بسته و گوش‌های ناشنوا تصویر کند؟ ده ماه است شهر گرگان چشم انتظار بازگشت مسیح مهرآییز مانده و هنوز کسانی قتل‌عام مردم شریف ایران در دی ماه را انکار می‌کنند. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | او را با چه چیزهایی به یاد می‌آوریم | ۰۰۲ کفنش پرچم شیر و خورشید بود. جاویدنام #ابوالفضل_طاووسی یادآور اراده‌ی ملت شریف ایران پرچم نماد ملی هر کشوری‌ست. یادآور پیوند عمیق میان ملت و حکومت است، پیوندی که بقای آن ابدی نیست، مگر به خواست ملت‌. چه می‌شود اگر حکومتی زیر پرچم و به نام حفظ آن، ملتی را  به گلوله ببندد و اسیر کند؟ حکومتی که حتی از مزار دلاورانی که جانشان را گرفته نیز می‌ترسد. خانواده‌‌‌ی ابوالفضل طاووسی، قهرمان نیک‌آباد اصفهان، روزها بر مزار فرزندانشان نگهبانی دادند تا مبادا به آن تعرض شود. جای پرچم چنین حکومتی کجاست؟ به گواهی تاریخ، هر بار ملتی حکومتی را نخواسته‌، پرچمش را نیز به زیر کشیده‌ است. نیم‌قرن بی‌پناهی زیر پرچم جمهوری اسلامی، عزم ملتی را جزم کرد تا ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه پرچم ملی‌شان در سراسر ایران افراشته شود. حکومت دو شبانهروز خون بسیار ریخت تا پرچمِ بی‌آبروییهایش بر سر میله‌های خون‌آلود باقی بماند. مردم ایران اما بر سر عهدشان برای گذر از حکومت و پرچمش ماندند؛ عزیزانشان را پیچیده در آغوش پرچم ملی به خاک میهن سپردند. ابوالفضل طاووسی در آغوش پرچم ملی جاودانه شد. خاکسپاری باشکوه او تا ابد یادآور ارادهی ملت شریف ایران است. اراده‌ای که پیامی واضح دارد: پرچم  شیر و خورشید، نماد ایران است و افراشتن دوباره‌اش، هدف ایرانی. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | پهلوانان | ۰۰۹ پهلوان: مجید اسماعیلی خیاطی که آخرین بخیه را با تن خودش زد. زن گلوله خورده بود؛ مجید دید. میان مجید و آن زن، همه‌ی زندگیِ مردی ایستاده بود که تازه مغازه‌اش را باز کرده بود. برای آن مغازه می‌شود صبح‌های بسیاری تصور کرد: کرکره بالا می‌رود، نور روی میز می‌افتد، کسی پارچه‌ای خوش‌رنگ آورده و روزِ تحویلش را می‌پرسد. مجید روزی را تعیین می‌کند. یک آغازِ تازه، پُر از همین قرارهای کوچک و پر از آینده است. شب ۱۸ دی، در خیابان آل‌محمد اصفهان، مجید به کمک آن زن رفت. از آنچه در ذهنش گذشت خبری نداریم. نمی‌دانیم در آن لحظه که به یاری زن مجروح رفت، آیا به مغازه‌اش، به زن و فرزندش، به مشتری‌هایش فکر کرد یا نه؟ زندگی‌اش را پیش چشم می‌گذاریم تا بدانیم آن که به سوی زن رفت، دستِ خالی از آینده نمی‌رفت. مجید اسماعیلی تازه سرِ پای خودش ایستاده بود؛ با این‌همه، وقتی جانِ دیگری در خطر افتاد، کنارِ زندگیِ خودش نماند. وقت نجات زن، گلوله به پای او نیز اصابت کرد. او را به بیمارستان غرضی رساندند؛ خون نبود، رسیدگی نبود و مجید دوام نیاورد. می‌شود از کرکره‌ای نوشت که پایین ماند؛ از چرخی که صاحبش دیگر پشت آن ننشست. اما مجید را نباید پشتِ آن در بسته جا گذاشت. جای او در حافظه‌ی ما، در همان خیابان است؛ آنجا که زنی زخمی به کمک نیاز داشت و مجید به سویش رفت. گلوله می‌خواست رشته‌ی جانِ زنی را ببُرد. مجید، خیاطِ آن مغازه‌ی تازه، خودش را به همان‌جا رساند؛ به جایی که زندگی داشت از هم می‌شکافت. این بار، آنچه در برابرِ شکافتن ایستاد، تنِ خودش بود. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید

دی‌نامه روایت | دی‌خون ادامه دارد | ۰۰۶ #امیرحسین_ملکی و #امیرحسین_ابراهیمی بامداد ۱۲ آبان خورشید از سمت دیگر کوه صفه طلوع کرد و این ماجرایی غریب بود. با اذان صبح دو امیرحسین را اعدام کرده بودند؛ یکی دانشجوی ممتاز پزشکی دیگری دانشجوی ممتاز زندگی. سرشار از امید به فردا. دلاورانی که در دی‌ماه ۱۴۰۴ سینه در برابر بیداد سپر کردند. امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی آرزوهایی بزرگ در سر داشتند. کوه صفه شاهد بود که اهریمن آن‌ها را بارها اعدام ساختگی کرد. مویشان را تراشیدند، چهره‌شان را تغییر دادند، برای آنکه خشن بنمایند؛ غافل از آنکه امیرحسین‌ها خود خورشید بودند. روشن‌تر از آنی که هنگام بانگ اذان، پشت کوه صفه پنهان بود. آنها را بدون وکیل کشتند. دو امیرحسین، دو خورشید کوچک را بدون وکیل محاکمه کردند. کوه صفه وکیل خاموش آنان بود. صفه بزرگ و تاریک در جوار زندان ایستاده بود. بامداد ۱۲ آبان آخرین بار هر سه همدیگر را دیدند. ناظر خاموشِ تاریخ رنج‌ها و ایستادگی مردم اصفهان، آن بامداد لرزیده حتماً از این جنایت. کوه پیر چنین چیزی را به یاد نداشت. اعدام جوانانی که تنها حقشان را فریاد زده بودند. بامداد ۱۲ آبان ۱۴۰۵ کوه تاریک خورشید را دید که از سوی دیگرش طلوع می‌کند. دو خورشید کوچک؛ از مظلوم‌‌ترین کسانی که او به یاد دارد، روشنایی‌بخش صبح ۱۲ آبان بودند. نورهایی که بر بذرهای خفته در خاک ایران گرمی بخشیدند تا فردا غرش طوفان آزادی باشند. یادشان تا ابد، پرچم افراشته دادخواهی و شرافت این سرزمین خواهد ماند. #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید