Pinned Tweet
Replying to @Pz_kommandant
نیلوفرهای صحرا را بنگرید که چگونه میرویند؛ نه زحمت میکشند و نه میریسند. لیکن به شما میگویم که سلیمان هم با همه جلالش مانند یکی از اینها آراسته نشد. پس اگر خدا گیاه صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده میشود، چنین میپوشاند، آیا شما را ای کمایمانان، نخواهد پوشانید؟
I am *sick* & *tired* of people like you endlessly bitching and moaning over the most innocuous, uncontroversial expressions of sentiment; sentiments rooted in entirely legitimate & consequential civilisational, sociological, & historical experiences—On their anniversary NO LESS
1
29
Aryo Brazza retweeted
Thinking about my Persian lioness, I whispered, "You shall be avenged, mon amour."
Aryo Brazza retweeted
برای آب توبه روی دست این اجامر ریختن کافیست بگویید: «درک، بفرمایید جدا بشوید، بروید سیِ خودتان و به اقلیم بپیوندید یا اصلا کشور تشکیل دهید! اما گُه میخورید نام کلهریان که با مایند را به زبان بیاورید.»
آنوقت است که رویای داشتن نفت با جمعیتی اندک برباد میرود و دُم بین پا میگیرند.
Classic arab self-congratulatory delusion, You sanctimonious, deluded little cunt; "we move and build" You live in fucking europe, you literally had to escape from the dump your race "moved and built"
Replying to @MithraeDisipula @Aladdin1OO1
The Arabs literally lost the Ummayad caliphate and Abbasid caliphate, empires come and go.
It doesn’t mean you sit there and cry over it all the time, besides al-andalus, that one is very understandable.
We move and build.
2
9
232
How does commemorating one of the most tragic events in our history amount to “giving the Arabs a win”? By that fucking logic, we ought not hold memorials for our fallen in the Iraq War or the victims of the Mongol invasions, lest we "confer more status upon the Arab and Mongol"
3
15
351
You exhibit such a paucity of intelect that it's an affront to the senses... being backwards has nothing to do with the ability to inflict loss. infact the savage and the boorish, by the virtue of their primitive and atavistic constitution, do well in battle and all things feral.
Replying to @Aladdin1OO1
Yeah I think the funniest part of it all is that they accidentally give too much credit to the Caliphate considering the fact that they call them backwards even for the time. Majusi larpers are the weirdest part of our society.
4
111
Aryo Brazza retweeted
Replying to @thetwelfth_Imam
غروب جمعه شد و باز هم نیامد او
دوباره کیر نموده به کون شیعه فرو
بگو به منتظران ظهور ای خرها
غروب جمعه بخوابید کلهم دمرو
به وازلین و کرم کون خویش چرب کنید
در انتظار دخولی شدید و پرنیرو
غروب جمعه گوارای کونتان باشد
دخول کیر بلند و کلفت و پشمالو
Aryo Brazza retweeted
چشمچرونی و دید زدنِ زن به اندام مردانه
جایی از این مستند، یکی از زنان میگه که منم دوست دارم یه کافه پیدا کنم که از سوراخ توالتش اندام جنسی مردها رو ببینم.
تو سینمای خودمون هم میترا فراهانی دید زدن پنهانی زن به بدن مرد رو تو مستندِ تابوها نمایش داده.
از مستندِ «تابوها» - ۱۳۸۲
چیزی که آتئیستهای مسجدی نمیفهمن اینه که دین فقط مناسک مذهبی نیست،بخشی از هویت فرهنگی و تمدنی جامعهست.همونطور که تضعیف هویت مسیحی در غرب به گسترش نفوذ اسلام کمک کرد تا وقتی هویت جامعه تغییر نکنه مهم نیست چند درصد از مردم آتئیست بشن،اسلامگرایی با قدرت بیشتری برمیگرده.
No, think I have a shot with her actually. But,irrespective of my chances, I hardly think that is your concern; Shouldn't you be festering in filth somewhere in Karachi? And shouldnt your attention be occupied by the prospect of uncle Chaudhry defiling your little sister tonight?
Replying to @MithraeDisipula @Dakistani
HOLY 😭
Bro she doesn't know u exist 🥀
How deep do u have her non existent meat in u 💔
That's a national hero right there...
Minstrels and ladybugs shall sing songs of her glore; kinder'll stand in reverence before the eminence of her soul; the nation entire, shall find solace in her lore; God, what a lady, what a sight for eyes sore...
Aryo Brazza retweeted
حالا که صحبت از آبدانان شد و ناخودآگاه شعر خانم برزویی اندر ستایش این مردم نژاده و سترگ در اذهان زنده گشت، خالی از لطف ندانستم که چند سطری دربارهٔ بیت آخر از این مثنوی کوتاه که اخیراً سرودهاند بنویسم:
«خون میدمد بر آتش، دی میچکد از آبان
پرهای سینهسرخ است هر گوشه از خیابان...»
فارغ از استفاده از تضاد میان گرمی خون و سردی ماههای خزان و زمستان، حسن تعلیل در نسبت دادن سرخی پرهای پرپر سینهسرخها به خونابههای دی و آبان، مراعاتالنظیر میان ماهها و عناصر طبیعی و جانبخشی شاعر به دو واژهٔ خون و دی که آرایهٔ ادبی اصلی شعر است، یک لایهٔ زیرین عمیقتر هم در آن وجود دارد که اگر به آن توجه شود زیبایی و جادوی نهفته در آن را دوچندان میکند:
اگر واژگان «آتش» –یا صورت کهنترش «آذر»– و «دی» را در معنای کهنشان بفهمیم، بار معنایی شگرفی به شعر افزوده میشود. میدانیم که در زبانهای ایرانی باستان، «دی» (یا مترادفش دادار) بهمعنای آفریدگار یا پروردگار است؛ همان ذات ازلی که نظم هستی را بنیاد نهاده است.
حال اگر دی را نه بهمعنای ماه نخستین زمستان که بهمعنای دادار جهاندار بخوانیم، ساحت شعر به حضور قدسی و داغدار آفریدگار جهان گره میخورد، آنجا که:
«همچنانکه خون مظلوم به آتش مقدس میدمد و از دل آن میجوشد، [خون] دادار نیز قطرهقطره از آبان خونین (یا اگر بخواهیم تحتاللفظی معنا کنیم: آبها و بارانهای آغشته به خون) فرو میچکد؛ چنانکه گویی در هر گوشه از خیابان، حتی پرهای پرپر و پراکندهٔ مرغان سینهسرخ نیز به این خونابه سرخ گشته و گواه این جنایت است.»
برای تقریب به اذهان به غزل زیر از سعدی بنگرید:
«تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
مرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی
بنای مهر نمودی که پایدار نمانَد
مرا به بند ببستی خود از کمند بجَستی
دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودّت
به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی
چراغْ چون تو نباشد به هیچ خانه ولیکن
کس این سرای نبندد در این چنین که تو بستی...»
درینجا اگر مهر را نه بهمعنای کنونیاش که عشق و محبت است، که در معنای کهن و راستینش یعنی عهد و پیمان بفهمیم، شاهد تغییری مشابه در معنا و البته دوچندان زیباتر از معنای مألوف آن خواهیم بود.
در کنار این دلالت معنایی ژرف، این لایهٔ زیرین خودبهخود هندسهای زمانی را هم درون خود بازسازی میکند؛ اگر آتش را همان «آذر» فرض کنیم، این سه کلمه (آبان، آذر و دی) بهطور خودکار دو سهگانهٔ متوالی تقویم ایرانی را تداعی میکنند و یک مراعاتالنظیر پنهان میسازد:
آبانماه، آذرماه و دیماه.
آذر روز، دیبهآذر روز و آبان روز.
۸ و ۹ و ۱۰.
لایهای که اگر آگاهانه در متن گنجانده شده باشد، دستمریزادی دوچندان دارد و اگر حاصل جوششی ناخودآگاه در طبع شاعرانهٔ ترانهسرا باشد، شاهدیست بر آن ادعای حافظ که:
«از آن به دیر مغانم عزیز میدارند
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست...»
رویهمرفته در زمانهای که رسانههای درونمرز و برخی همتایان برونمرزیشان اهتمامی تام در سانسور صدای مردم و دفن یاد و خاطرهٔ قهرمانان جاویدنامشان دارند، کار خانم برزویی کاریست به همان نژادگی و سترگی آن برنجپاشی آبدانانیها که امیدوارم روزی تبدیل به دیوانی شود که نام و یاد قربانیان قتلعام نسلکشانهٔ دیماه ۱۴۰۴ را برای همیشه در خاطرهٔ ایرانیان زنده نگاه خواهد داشت.
او خُرد کرده آنشب دیدِ ستمگری را
تصویر ِ دوربین ِ پشتِ کلانتری را
فوجِ چکاوکان را از تیررس رهانده
آنگاه خصمی از بام آن ماشه را چکانده
جز وصفِ روی ماهش، از او نشان چه داری؟
_”عطری که میپَرد از پیراهنِ «بهار»ی “
برگشت و .. خانه ناگاه از شانههاش دریافت
او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت…
خون میدمد بر آتش، دی میچکد از آبان
پرهای سینهسرخ است هر گوشه از خیابان..


























