عبدالحلیم حافظ داره می‌خونه:
«لکنی لم أقرأ أبداً فنجاناً یشبه فنجانک
لکنی لم أعرف أبداً أحزاناً تشبه أحزانک
مقدورک أن تمضی أبداً فی بحر الحب بغیر قلوع
وتکون حیاتک طول العمر کتاب دموع»
من به تخت‌‌ام. نم باران می‌بارد. پنجره باز است. هوا دل است و نسیم از لای باز مانده‌ی پنجره دلبرتر. چای هست. سیگار هست. استاد شجریان دارند می‌خوانند. حالا تو نیامدی هم نیامدی...
آسیه پوست سرخ و سیاه شده‌ای داشت. دو تا گردوی زیر جلیقه‌اش به سختی دیده می‌شد. موهای بلندش را روی گوش راستش گیس کرده بود. دنبالۀ گیس روی سینه‌اش افتاده بود. نمد را روی تیرک اصطبل گذاشت و کف دستهایش را به گردنم مالید...
لطفاً ادامه را در «قدح درد» بخوانید.
t.me/ChaliceofAgony/1902
«عشق می‌ورزم به تو دشنام بارم می‌کنند
پشت سر با حرفشان بی‌اعتبارم می‌کنند
گر بگویم با خیالت تا کجاها رفته‌ام
مردمان این زمانه سنگسارم می‌کنند»
حالا من که دانشش رو ندارم ولی وقتی همه‌ی اطلاعات و داده‌ها رو می‌ذارم کنار هم، این‌جور به نظر می‌آد که این‌بار همه‌مون می‌میریم. نوش جان اونایی که دنبال جنگ بودن.