ไอสอง retweeted
เมืองรองก็น่าเที่ยวนะจ๊ะพี่จ๋า🫶🏻🤍
เคยไปพักบ้านสวนจันทิตา เจ้าของบ้านใจดีมากค่ะ ขากลับเก็บพริกมะนาวให้อีกเป็นถุงๆ กล้วยก็ด้วย❤️
ไอสอง retweeted
ทานากะซัง #MBK ชั้น 6 โซนติวเตอร์ค่ะ
เสาร์ - อาทิตย์ เปิด 7.00 น. - 21.00 น.
จันทร์ - ศุกร์ เปิด 10.00 น. - 21.00 น.
ไอสอง retweeted
ถ้าปีนี้เราผ่านไปได้
ปีไหน ๆ เราก็ไม่กลัวแล้วแหละ
ทนอีกนิดนะทุกคน ฮึบ ๆๆ
เดี๋ยวเราก็ผ่านมันไปด้วยกันจั้พ 🫶😘
Happy Sunday, my legends🤍
ไอสอง retweeted
Replying to @volleyppk
เป็นหนี้อะไรเที่ยวต่างประเทศฉ่ำ เป็นหนี้แบบเจ้าสัวไง ใครๆก็เป็นหนี้หมดแหละรวยขนาดนั้นเขาเอาเงินธนาคารมาทำธุรกิจ อย่าสงสารคนรวยเลยสงสารตัวเองที่ต้องกินสารหนูเถอะพวกคนรวยพวกนี้มันไม่สนใจการเมืองหรอก
ไอสอง retweeted
รีวิว sanrio sweet cafe ที่ central chidlom แบบละเอียด ไปมาตั้งแต่วันพุธค่ะ
-ร้านใช้ระบบจองไว้แล้วจะโทรตาม นี่ถึงและจองไว้ช่วง 13:40 ได้เข้าร้านประมาณ 15:20 ดีตรงช่วงที่รอไปเดินเล่นได้ พอถึงเวลาเขาจะโทรแจ้งและเราแจ้งว่ากำลังกลับไป เขาก็ไม่ตัดคิวนะ
-สั่งน้ำนั่งได้ 1 ชม ถ้าสั่งขนม/อาหารจะนั่งได้ 2 ชมค่ะ ระยะเวลารออาหารประมาณ 40 นาที ถ้าจำไม่ผิดคือต้องแต่งหน้าอาหาร ประมาณนี้ แต่ถ่ายรูปตามมุมต่างๆในร้านรอได้ ถ้าอยากได้ตุ๊กตาตัวไหนก็ขอให้พนงหยิบให้ได้
-ร้านจะ fix โต๊ะให้นะ แบบตอนเข้าไปเค้าจะพาไปโต๊ะที่เราได้นั่ง ละดูเมนูก่อน ค่อยไปสั่ง+บอกเบอร์โต๊ะตรงเคาน์เตอร์
-มี zone โต๊ะนั่งคนเดียวด้วย
-ของทยอยมา ไม่ได้มาพร้อมกัน นี่ได้ลำดับตามนี้ โรล>สปาเกตตี้>ข้าว>มิลค์เชก>ช็อคเย็น รวมทั้งหมดจ่ายไป 955.50 บาท
-เนื้อคิตตี้อร่อยมาก อาหาร ขนม ทำดีแบบอร่อยเลย เสียดายตอนไปมาการองคิตตี้หมด
โดยรวมชอบนะ ร้านน่ารักมาก แต่สายถ่ายรูปจะต้องหามุมหน่อย เพราะถ่ายยังไงก็ติดคนอื่นๆในร้านแน่นอน
ไอสอง retweeted
จียงไม่มีสติ แทยังเหมือนมีแต่ไม่มี ส่วนแดซองเหมือนไม่มีแต่มี5555555 อะไรจะลงตัวกว่านี้😂 ขอบคุณเสร็จกลับเลย พ่อใหญ่กุถ้วยไม่เอาทิ้งไว้งั้นแหละ ดีนะแดซองเห็น55555
ไอสอง retweeted
ทุกคนขอเวลามาตรงนี้หน่อยค่ะ ตอนนี้คุณ ตี้ อดอาหารมา 18 วันแล้ว เริ่มกระทบต่อหัวใจและกล้ามเนื้อแล้ว แล้วยังมีผู้ต้องขังคดีการเมืองหลายคนเลยที่ป่วยอยู่ #คืนสิทธิประกันตัวให้ประชาชน เถอะ
ตี้ วรรณวลี อดอาหารวันที่ 18 เรียกร้องสิทธิประกันคดี 112 ร่างกายสลายกล้ามเนื้อ-เจ็บหัวใจ
.
#มติชนออนไลน์ #คดี112
ไอสอง retweeted
และนี่คือเรื่องราวของหอยเม่น 🤣
Replying to @MyONE172806
ชั้นชอบแก๊งหอยเม่นหอยม้าหอยมั่วเป็นพิเศษ เพราะวีรกรรมที่จึ้งใจ 55555555555555
ไอสอง retweeted
สาวทอดปลาทูหลังห้องจรเด็กมาแอบดู
ถ้าเป็นทุกคน ทุกคนจะแอบให้อาหารน้องไหม?
เจ้าจรน้อยน่ารักขนาดนี้ อะ🥰
✨แมวโมโห(ช่องสำรอง)
ไอสอง retweeted
ตอนแรกนึกภาพไม่ออกว่าอยู่กันยังไง แล้ว4 องศา...แต่พอเห็นรูปนี้ในเฟส คือแย่มกว่าที่คิดมากกก เด็ก100 กว่าชีวิต รวมๆแล้วผู้โดยสาร300 คน ทำไมแอร์เอเชียห่วยได้ขนาดนี้อะ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“



































































