Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
คนที่กำลังอ่านข้อความนี้ ขอองค์พระพิฆเนศประทานพรให้มีแต่ความอุดมสมบูรณ์ ทั้งเงินทอง ความรัก มิตรภาพ และสุขภาพ
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
บริษัทคาดหวังให้ลูกน้องทุ่มเทเกินเงินเดือน แต่กลับไม่เคยกล้าจ่ายค่าตอบแทนให้สมกับความทุ่มเทที่ตัวเองคาดหวัง
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
วิธีสังเกตุอวัยวะภายใน
ปอดไม่ดี : ผิวจะแพ้ง่าย คัน
หัวใจไม่ดี : นอนไม่ค่อยหลับ
ม้ามไม่ดี : เสมหะจะเยอะ
ไตไม่ดี : หมดพลัง มีเสียงในหู
ตับไม่ดี : เป็นตะคริวง่าย
ปากไม่ดี : อาจจะเป็นที่นิสัย
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
ทำไมถึงตัดสินใจแต่งงาน
"ผมไม่เคยคิดว่าผมจะเป็นเจ้าบ่าว ไม่เคยไปงานแต่ง ไม่รู้จักคำว่างานแต่ง ผมแค่อยากให้เกียเป็นเจ้าสาวผม"
😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
(ภาคต่อ) ท้อง 7 เดือน บริษัทบีบให้เธอเซ็น "หนังสือลาออกโดยสมัครใจ" แต่เธอไม่ยอมเซ็น
บริษัทเลยเปลี่ยนเกม — ยื่นหนังสือเตือนมาแทน ผิดอีกครั้งเดียว ไล่ออกได้ทันที ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยสักบาท
และในช่องลงชื่อพยาน คือชื่อของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในออฟฟิศ
พี่อ้อย
เธอจ้องชื่อนั้นอยู่นาน
นานจนหัวหน้าเคาะโต๊ะ
"เซ็นรับทราบด้วย"
เธอหยิบปากกาขึ้นมา
ครั้งนี้ เธอไม่วางมันลง
เธอเขียนไว้ข้างลายเซ็นหนึ่งบรรทัด
"รับทราบ แต่ไม่เห็นด้วยกับเนื้อหา ลูกค้าถูกโอนออกตามคำสั่งหัวหน้า มีหลักฐานยืนยัน"
เซ็นชื่อ ถ่ายรูปเก็บไว้
สีหน้าหัวหน้าเปลี่ยนทันที
ออกจากห้อง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะพี่อ้อย
พี่อ้อยก้มหน้า ทำเป็นมองจอคอม
"พี่ คุยกันหน่อยค่ะ"
ที่บันไดหนีไฟ เธอถามคำเดียว
"ทำไม"
พี่อ้อยไม่กล้าสบตา
"หัวหน้าบอกว่า...แค่พิธี
ถ้าพี่ไม่เซ็น ลูกค้าแพรทั้งหมดจะโยนมาให้พี่ ประเมินปลายปีเขาจะ 'ดูให้'
แพร พี่ก็มีลูกสองคนนะ"
เธอพยักหน้า
ไม่ร้องไห้ ไม่ต่อว่า
หันหลังเดินออกมา
บ่ายวันนั้น เธอรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า
ทั้งออฟฟิศ เหลือเธออยู่คนเดียว
คืนนั้น เธอรื้อทุกอย่างที่มีออกมา
สัญญาจ้างและสลิปเงินเดือน 6 ปี
รูปถ่ายใบลาออก
ข้อความ LINE ที่หัวหน้าสั่งให้ "ส่งลูกค้าให้น้องใหม่"
และอีกอย่าง ที่เธอเองเกือบลืมไปแล้ว —
ทุกวันศุกร์ เธอส่งอีเมลรายงานงานให้หัวหน้า
หกปี สามร้อยกว่าฉบับ ไม่เคยขาดสักสัปดาห์
เธอเปิดย้อนไปช่วงก่อนลูกค้าถูกโอน
ยอดขายไม่ได้ลดลง แต่เพิ่มขึ้น 12%
"ยอดขายลดลง" งั้นเหรอ
มันลด หลังจากที่ลูกค้าถูกโอนออกไปต่างหาก
วันต่อมา เธอลางานครึ่งวัน ไปสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
เจ้าหน้าที่ฟังจบ เปิดดูเอกสารที่เธอเตรียมไป
"นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างเพราะตั้งครรภ์ไม่ได้ค่ะ
ลาคลอดเป็นสิทธิตามกฎหมาย ไม่ต้องลาออกก่อน
คุณทำถูกแล้ว อะไรที่ไม่เห็นด้วยอย่าเซ็น หลักฐานเก็บไว้ให้หมด
ถ้าบริษัทยังกดดันต่อ ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงานได้ หรือจะไปศาลแรงงานก็ได้ค่ะ"
เดินออกมา เธอยืนอยู่หน้าบันไดอยู่นาน
กำแพงที่เธอกลัวมาตลอด ที่แท้มันมีประตู
แค่ไม่เคยมีใครบอกเธอเท่านั้นเอง
คืนนั้น เธอส่งอีเมลถึง HR และ CC ถึงผู้บริหาร
"ตามที่บริษัทเสนอให้ดิฉันลาออกก่อนคลอด ดิฉันขอยืนยันว่าไม่มีความประสงค์ลาออก และจะใช้สิทธิลาคลอดตามกฎหมายค่ะ
สำหรับหนังสือเตือน ลูกค้าที่ระบุว่ายอดขายลดลง ถูกโอนออกตามคำสั่งของหัวหน้า ดิฉันแนบรายงานประจำสัปดาห์ก่อนและหลังการโอน พร้อมหลักฐานที่เกี่ยวข้องมาด้วยแล้ว
ดิฉันยินดีจัดทำแผนส่งมอบงานอย่างครบถ้วน
หากบริษัทไม่ต้องการดิฉันแล้วจริง ๆ ขอให้เลิกจ้างตามกฎหมายและจ่ายค่าชดเชย
แต่ดิฉันจะไม่เซ็นชื่อใต้คำว่า 'สมัครใจ'
และหากจำเป็น ดิฉันจะยื่นเรื่องต่อพนักงานตรวจแรงงานค่ะ"
กดส่ง เธอนั่งมองหน้าจอ
มือยังสั่นอยู่เลย
เช้าวันต่อมา ผู้บริหารเรียกเธอเข้าห้องประชุมเอง
หัวหน้ากับ HR นั่งอยู่ในห้องแล้ว
ผู้บริหารปริ้นต์อีเมลของเธอออกมา เปิดดูทีละหน้า
"ลูกค้าคุณเป็นคนโอนเหรอ"
หัวหน้าตอบ
"เป็นการปรับงานตามปกติครับ เขากำลังจะลาสี่เดือน ลูกค้าก็ต้องมีคนดูแล"
"แล้วยอดขายที่ลดล่ะ"
"...ช่วงปรับตัวครับ ก็ต้องมีบ้าง"
ผู้บริหารเงียบ แล้วพลิกไปหน้าสุดท้าย
"พยานในหนังสือเตือนคือใคร"
HR ชะงักไปนิดหนึ่ง
"...พี่อ้อยค่ะ"
“เรียกเขาเข้ามา”
พี่อ้อยเดินเข้ามา โดยไม่มองหน้าแพรเลย
ทุกคนรอให้เธอพูด
แพรเองก็รอ
เธอไม่รู้เลยว่า คนคนนี้จะยืนข้างไหน
พี่อ้อยวางมือถือลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าผู้บริหาร
เป็นแชต LINE จากหัวหน้า
"แพรไม่ยอมออก ต้องมีหนังสือเตือนไว้ก่อน
พี่เซ็นพยานให้หน่อย แค่พิธี"
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินแค่เสียงแอร์
พี่อ้อยพูดขึ้น เสียงนิ่งมาก
"วันนั้นพี่เซ็นไปแล้ว พี่ขอโทษแพร
แต่กลับบ้านไป พี่คิดทั้งคืน
ปีที่แล้ว น้องจอยท้อง ก็ออกไปแบบนี้
ตอนนั้นพี่ไม่พูดอะไรเลย แถมยังคิดว่า ดีแล้ว จะได้มีคนมาแบ่งงาน
วันนี้เป็นแพร
คนต่อไป อาจเป็นผู้หญิงคนไหนก็ได้ในทีม ที่อยากมีลูก
ชื่อนี้ พี่เซ็นผิดไปแล้วหนึ่งครั้ง
พี่จะไม่เซ็นผิดเป็นครั้งที่สอง"
หน้าหัวหน้าซีดลงทันที
ประชุมวันนั้นใช้เวลาเกินชั่วโมง
หนังสือเตือน ถูกยกเลิก
ลาคลอด ทำตามขั้นตอนกฎหมาย
ลูกค้าโอนกลับมาให้เธอดูแลจนถึงวันลา
กลับมาหลังคลอด ได้ตำแหน่งเดิม —
เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้บริหารเซ็นกำกับ
หนึ่งเดือนต่อมา หัวหน้าถูกย้ายไปแผนกอื่น
บริษัทแจ้งว่า —
"เป็นการปรับงานตามปกติ"
ตอนเลิกงาน เธอยืนรอพี่อ้อยที่หน้าลิฟต์
"พี่ ขอบคุณนะคะ
แต่พี่ไม่กลัวเหรอ"
พี่อ้อยหัวเราะ
"กลัวสิ
แต่วันนั้นที่พี่บอกว่าแพรลาคลอดแล้วพี่จะเหนื่อย —
จริง ๆ คนที่ทำให้พี่เหนื่อย ไม่ใช่แพร แต่เป็นบริษัทที่ไม่ยอมจ้างคนเพิ่ม
ตอนพี่ท้องลูกคนที่สอง ก็มีคนมองพี่แบบนี้
พี่ไม่อยากให้วันหนึ่ง ลูกสาวพี่ต้องมานั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวนั้น"
คืนนั้น เธอนอนบนเตียง เอามือลูบท้องเบา ๆ
ลูกดิ้นขึ้นมาพอดี
เธอกระซิบกับลูก
"แม่ไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง
แต่แม่ไม่ได้เซ็นกระดาษที่เขียนว่า 'สมัครใจลาออก'
เพราะแม่ไม่เคยสมัครใจเลย"
ถ้าคุณโดนขอให้ "ลาออกโดยสมัครใจ" จำไว้ 4 ข้อ
1. อย่าเซ็นอะไรตรงนั้นทันที
2. ขอให้บริษัทแจ้งเหตุผลเป็นลายลักษณ์อักษร
3. เก็บอีเมลรายงานงาน แชต และเอกสารทุกอย่างไว้
4. ไม่แน่ใจ โทรถามสายด่วนกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน 1546 หรือ 1506 กด 3
การตั้งครรภ์ ไม่ได้ทำให้พนักงานคนหนึ่งแย่ลงในข้ามคืน
และการที่บริษัทต้องหาคนมาแทนช่วงลาคลอด ก็ไม่เคยเป็นเหตุผลที่จะบีบให้เธอลาออก
สุดท้ายอยากถามทุกคน
ถ้าคุณเป็นพี่อ้อย แล้วหัวหน้าขอให้เซ็นเป็นพยาน —
คุณจะเซ็นไหม
(อ่านตอนแรกได้ในช่องคอมเมนต์)
ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของชาวเน็ตไทย โดยมีการปรับเปลี่ยนตัวละครและรายละเอียดบางส่วน ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างอิสระ ไม่ได้พาดพิงถึงบริษัทหรือบุคคลใดโดยเฉพาะ เพียงต้องการชวนพูดคุยถึงปัญหาบางอย่างในที่ทำงาน
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
ทำไมกูต้องมานั่งรับกรรม จากการกระทำโง่ๆของนายกควยๆด้วยวะ เฮงซวยที่สุดในชีวิตกูแล้ว
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
"เงินเดือนไม่ขึ้น แต่งานเพิ่มทุกเดือน" คือสัญญาณเตือนว่าถึงเวลาอัปเดตเรซูเม่ได้แล้ว
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
เด็กน้อยฝันไกลคนนั้น ปัจจุบันไม่ได้มีความฝันอันยิ่งใหญ่ แค่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเรื่องทุกข์ใจ ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
ออฟฟิศนี้ มีเรื่องฮา 🤣
หัวหน้า : ใครไม่ตอบในกลุ่มแชต พี่ถือว่าตกลงตามนั้นนะ
เพื่อน : งั้นวันศุกร์ผมหยุดนะครับ
หัวหน้า : ใครอนุญาต?
เพื่อน : ผมแจ้งในกลุ่มไปตั้งแต่วันจันทร์แล้วครับ
หัวหน้า : แล้ว?
เพื่อน : พี่อ่านแล้วไม่ตอบ ก็ถือว่าตกลงไงครับ
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
สิ่งที่บั่นทอนคนทำงานที่สุด ไม่ใช่เนื้องานที่หนัก แต่คือวัฒนธรรมองค์กรที่มองไม่เห็นหัวคนทำงาน
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
— ขงเบ้ง กล่าวว่า —
“การปล่อยให้คนโง่คิดว่าตัวเองถูก คือการลงโทษที่ร้ายกาจที่สุด”
Paob๋unJin🌜🌒 retweeted
ฟังแล้วรู้สึกเศร้าจัง🥲
เราก็เป็นคนคนนึงที่ได้รับทรอม่าจากโรงเรียนเหมือนกัน
ตอนที่รตาย้ายลงมาเรียนที่กรุงเทพ
มีครูคนนึงเพ่งเล็งรตาเป็นพิเศษจนน่าอึดอัดด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบ ทั้งคำพูดที่บอกว่า “ทำไมหน้าตาไม่มีชีวิตชีวามาเรียนเลย?” เพียงแค่เพลียจากการซ้อม มีภาวะเครียดและอาการนอนไม่หลับ ที่มาจากอาการซึมเศร้าในช่วงนั้น
หรือการที่มีคนในโรงเรียนปล่อยข่าว และคิดว่าเฟคนิวส์เหล่านั้นเป็นเรื่องจริง โดยที่ไม่มีอาจารย์ท่านใดสอบถามความจริง แต่ถามหาความรับผิดชอบจากเรา
ตอนนั้นรตายังเด็กและคิดว่าการตีหรือคำพูดต่างๆเหล่านั้นคือการตักเตือน จึงไม่ได้บอกกับครอบครัว เพราะคิดว่าเป็นเรื่อง “ปกติ” และหลังจากเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นที่โรงเรียน รตาจึงตัดสินใจลาออกจากโรงเรียน
ถึงแม้เรื่องนี้จะเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว แต่รตาก็ยังรู้สึกแย่และฝังใจกับมันเสมอ รตากลัวโรงเรียนมากๆจนไม่สามารถกลับไปเรียนได้อีก พอได้ฟังที่โมเน่ต์พูดก็รู้สึกทริกเกอร์มากๆ😭 ทำไมเด็กตัวน้อยๆต้องเจอคำพูดแบบนี้
แต่สิ่งที่โมเน่ต์ได้มอบให้คือความกล้าที่จะเล่าเรื่องนี้ออกมา ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ🙏🏻
‘ หนูเคยแข่งตอบคำถามจนไปถึงรอบไฟนอล เหลือหนูกับเพื่อนสองคน ’
‘ หนูกับเพื่อนตอบคำถามนี้ไม่ได้ ครูเรียกชื่อเพื่อนหนูแล้วบอกว่า… ’
‘ เธอตอบไม่ได้ก็ยังดีนะ หน้าตาน่ารัก ’
‘ แต่เธออ่ะโมเน่ต์มีอะไรดีบ้าง ’
กุตรายยย😭😭😭😭😭😭💔💔💔
#BNK48CGM48_GE2026_FINAL
#MonetBNK48



















