Türkiye'nin s*ki tutması yakındır.
İran operasyonu başlar ve derinleşirse, türkiye için de geri sayım başlamış demektir.
NATO üyesi olduğu için dokunulmayacağını sanmak, büyük bir saflıktır.
İsrail, Ortadoğu'da tek hakim olmak için İran'dan sonra türkiye'ye yönelecektir. ++
Söz konusu İsrail olduğunda NATO üyeliğinin hiçbir anlamı yoktur.
İranı bile hallaç pamuğuna çeviren İsrail için türkiye çok daha kolay bir avdır.
Türkiye, Kıbrıs'ta ve Suriye'de tutunduğu her yerden sökülüp atılacak, geriye sadece kendi kıçını kurtarmanın derdine düşecek.
12
17
8,015
Rojvan Erzirom 𓃵 retweeted
2010 yılında Sabah gazetesindeki köşemde “Ellerin kırılsın Mahsun Kırmızıgül!” başlıklı çok ağır bir yazı yazmıştım. Çünkü Ahmet Kaya’nın linç edildiği o utanç gecesinin montajsız görüntülerini izlemiş, Mahsun Kırmızıgül’ün Serdar Ortaç’ı ayakta alkışladığını kendi gözlerimle görmüştüm.
Aradan 27 yıl geçti. Şimdi uzun uzun anlatmış, “Ahmet abimdi, çok severdim, linçe ortak olmadım” demiş!
Madem o kadar seviyordun, neden o gece yanında durmadın? “10. Yıl Marşı’nda ayağa kalkmasaydım hain ilan edilirdim” diyerek korktuğunu kabul ediyorsun. Ama hâlâ yaptığınla yüzleşemiyorsun!
Üstelik o geceyle de kalmadı! Sonrasında Reha Muhtar’a verdiğin röportajda da Ahmet Kaya’yı eleştirdin. Şimdi “Sözlerini değil, üslubunu eleştirdim” diyorsun.
Neymiş o üslup? Ahmet Kaya ne demiş? Küfür mü etmiş, hakaret mi etmiş? Kendi ana dilinde şarkı söyleyeceğini açıklamış. Hem de hepimizin bildiği, sevdiği, kendine has Ahmet Kaya üslubuyla!
“Kürtçe kasetler zaten satılıyordu” diyorsun. Madem her şey bu kadar normaldi, Ahmet Kaya neden linç edildi, neden ülkesinden ayrılmak zorunda kaldı?
Bir de şu sorunun cevabını merak ediyorum: Madem yıllardır bu kadar üzgünsün, Ahmet Kaya’nın eşi Gülten Kaya’yı bir kez olsun arayıp pişmanlığını, utancını dile getirdin mi?
Bir linçe ortak olmak için illa çatal bıçak atmak gerekmez. O linç atmosferinde alkış tutmak da bir tavırdır!
Keşke 27 yıl sonra sayfalar dolusu kendini aklamaya çalışmak yerine, “Korktum, yanlış yaptım, Ahmet Kaya’nın yanında duramadım” diyebilseydin.
Çünkü insanın hatasını kabul etmesi erdemdir. Ama o hatayı yıllar sonra bile türlü bahanelerle aklamaya çalışması samimiyetsizliktir!
Ahmet Kaya’nın hatırasına saygı, geçmişi yeniden yazmakla değil, gerçekle yüzleşmekle gösterilir.
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
ABD, Ortadoğu'ya tarihinin en büyük askeri yığınağını yapmış durumda.
Olası bir ABD-İran savaşı derinleşirse İran, yalnızca dışarıdan değil, içeriden de Kürtler, Beluçlar ve Araplar tarafından vurulacak. ++
Rojvan Erzirom 𓃵 retweeted
美军一共 11 艘核航母,平时全球海上也就巡航三四艘。
现在光伊朗家门口的海域,一下就塞进去了 3 艘。
连同随行的巡洋舰和驱逐舰,19 艘美军主力战舰全压在这一片海里。
罗斯福号(USS Theodore Roosevelt)、华盛顿号(USS George Washington)、老布什号(USS George H.W. Bush)。
三艘全是十万吨级的尼米兹级核动力航母。
身边还跟着 2 艘导弹巡洋舰,外加 14 艘导弹驱逐舰。
这 19 艘船凑一块是什么概念?
先算天上飞的。
一艘尼米兹级航母,标配一个舰载机联队,大约 65 到 70 架战机。
三艘航母同时展开,光甲板上的超级大黄蜂、F-35C 隐身战机、咆哮者电子战机和预警机,就超过 200 架。
绝大多数中等国家整个空军的家底,也就这个数。
再算甲板底下藏着的发射筒。
美军一艘提康德罗加级巡洋舰,有 122 个垂直发射单元。
一艘阿利·伯克级驱逐舰,有 90 到 96 个。
2 艘巡洋舰加上 14 艘驱逐舰,光这 16 艘水面舰艇的甲板底下,就密密麻麻排着大约 1500 个垂发单元。
里面装的是战斧巡航导弹和标准系列防空反导拦截弹。
既能撑起区域防空反导网,也能随时往陆地纵深打饱和攻击。
美军平时干嘛不这么摆?
因为核航母受限于严格的“三三制”轮换。
11 艘航母里,三分之一在船厂大修换料,三分之一在近海训练磨合,真正能拉出去部署的也就三四艘。
平时要分给西太平洋、地中海和中东,一个战区有一艘坐镇就算满配了,空档期甚至得靠两栖攻击舰顶班。
现在把全球机动兵力的大头抽调到同一个战区,说明美军眼下排的作战优先级只有一个。
看地图上的落位,更有讲究。
这 19 艘战舰主要分在两片海:阿拉伯海和红海。
但 14 艘驱逐舰里,红海那边估计只放了 2 艘,大头全跟着航母压在阿拉伯海。
为什么不在红海多摆几艘?
看一眼地形就明白了。
红海是一条长条形的狭窄水道,两边离岸太近。
那里的核心任务,是盯防也门胡塞武装的无人机与反舰导弹,顺手拦截往北发射的远程导弹。
放 2 艘宙斯盾驱逐舰在那当防空哨卡,刚好够用。
十万吨级的核航母,可不会钻进这种窄胡同里挨近岸火力的闷棍。
而伊朗南面的阿拉伯海,是一望无际的开阔大洋,正好卡在霍尔木兹海峡出口外头。
航母编队驻在海峡外的深水区,不用钻进狭窄的波斯湾给伊朗岸基导弹和快艇当近距离靶子,又有足够的空间跑出 30 节航速、昼夜起降舰载机。
往前一步,整个伊朗都在舰载机和战斧导弹的打击半径内。
往后一步,背靠开阔公海,随时能撑开几百公里的纵深防御圈。
把三支核航母打击群、上千个垂发单元同时压在阿拉伯海与红海,这套部署本身已经把分量摆在台面上了。
在中东这片海面上,谈判桌上怎么喊口号都是虚的,几万吨的核航母往海峡外头一横,才是算得清射程与吨位的硬底牌。
Devşirme türkler, kendilerine geçirildikçe bundan zevk alan bir halktır.
Yapıları gereği birilerine köpeklik yapmadan duramazlar.
Yetiştirilme tarzları onları sorgulamadan itaat etmeye programlamıştır.
Ne kadar sert geçirirseniz, o kadar uslanır ve size daha sıkı bağlanırlar.
5
28
1,785
Rojava'ya gelen Şam yetkililerine yönelik protestoların ve öğrenci yürüyüşlerinin temel amacı, Kürt dilinin anayasal güvenceye kavuşturulmasıdır.
Sözde Kürt milliyetçisi, özde gerizekalı kesimin "seçmeli ders" üzerinden çarpıttığı konu ise Şam'ın aciz bir talebinden ibarettir.
Rojava'da 15 yıldır ilkokuldan üniversiteye kadar Kürtçe hâkimdir.
Bunun tersinin mümkün olması için Rojava'nın, Şam'ın denetiminde olması gerekir.
Oysa aklı başında herkes bilir ki Rojava askeri, idari ve siyasi olarak tamamen Kürtlerin denetimindedir. +
Bu adada ömrümün sonuna kadar yaşayabilirim.
Sessiz, sakin, dört bir yanım deniz, insanlardan uzak, tam benlik..
Yanımda ömür boyu sadece balık yemeye razı bir kadın, bir de kedi olsun, başka hiçbir şey istemem :))
Sahte Kürt milliyetçileri, Rojava'nın askeri ve siyasi yapısını kendi gözleriyle görmelerine rağmen "Rojava satıldı, yok oldu" diye zırlıyorlar.
Ulan gerizekalılar, Colani çetesinin hâkim olduğu bir yerde Kürtlüğün esamesi okunabilir mi?
Seçmeli ders zırvasına gelince: ++
Bu talep Rojava'nın değil, Şam yönetiminin talebidir.
Rojava yönetimi kendi kontrolündeki bölgelerde neden Kürtçeyi seçmeli ders yapsın?
Şam'ın Rojava üzerinde böyle bir hükmü olsaydı, bırakın seçmeli dersi Kürtçeye hiçbir alan tanımazdı. +
5
15
4,012
Rojvan Erzirom 𓃵 retweeted
Dem baş hevalno ✌️🇬🇫✌️
Ji kerema xwe hesabê min ê nû ecibînin spas.🙏
Tüm Zor Şartlara Rağmen Onları Ayakta Tutan Şey;
Birlik,Örgütlenme,Kürt Kalkına Bağlılıkları Verdikleri Söz Ve Kürdistan’ın Özgürlüğüdür.
#SDF #QSD #YPG #YPJ #Syria
#TwitterKurds #jinjiyanazadî #SaveRojava
Tüm dünyanın gözü önünde arkalarına bile bakmadan kaçan Barzani kabilesi, utanmadan "Şengal'i biz özgürleştirdik" diyor.
Şengal'in YBŞ'nin elinde kalması, Barzaniler ve türkiye için kapanmayan bir yara olmaya devam edecek. ++








