داستان در همان چند دقیقهی اول، روبهرویی ایوان ایلیچ با مرگ را نشان میدهد و بعد از آن، به گذشته برمیگردد. او قاضی موفقی است که تمام عمرش تلاش کرده همانطور زندگی کند که جامعه از یک «مرد محترم» انتظار دارد؛ شغل خوب، خانهای شیک و ازدواج آبرومند. اما زندگی مشترکش خیلی زود سرد و پرتنش میشود، تا جایی که او بیشتر خودش را در کار غرق میکند تا از خانه فرار کند.
وقتی برای خانهی جدیدش در حال نصب پردههاست، از نردبان میافتد و ضربهای به پهلویش وارد میشود. در ظاهر حادثهی مهمی نیست، ولی درد آرامآرام شدیدتر میشود. پزشکان هرکدام تشخیص متفاوتی میدهند و هیچکس پاسخ روشنی ندارد. هرچه بیماری پیش میرود، ایوان بیشتر احساس میکند اطرافیانش، حتا همسر و همکارانش، بیشتر نگران دردسرهای زندگی خودشان هستند تا رنج واقعی او...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2313-2/
44
اما حالا، کابل خودش را میان این و آن ملک، آواره میپندارد. کابل خودش را میان شلوغیهای دهمزنگ، چنداول و افشار، تنها مییابد. کابل تنها شده است؛ در میان انبوه مردمی که نگاههای بیگانهای به کابل دوختهاند. کابل تنها شده است؛ همچون مادری که فرزندانش را فرسنگها از آغوشش دور بردهاند؛ همچون پدری تنها که بعد از یک عمر، حاصلش جز فرسودگی و اندوهی که در خطهای پیشانیاش منعکس شده، چیزی نیست.
کابل، آغوشی باز برای دخترانش داشت تا آنها را با عشق و مهربانی بزرگ نماید. کابل تمام پسرانش را با محبت مادرانه در آغوشش پرورش میداد تا چشمهایشان امواج دلیری و لطافت را جاری سازد. کابل خانهی ساده و قدیمی مردمان صمیمی بود که با زبان، فرهنگ و سنتهای متفاوت در آنجا زندگی میکردند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2312-2/
58
اما شرایط خانواده روزبهروز سختتر میشد. پدر غزال گاهی حتی پول کافی برای تهیهی یک وعده غذا نداشت. او بسیار نگران آیندهی فرزندانش بود و نمیدانست چگونه میتواند زندگی آنها را تأمین کند. سرانجام، فشار طاقتفرسای فقر باعث شد پدر غزال تصمیم بسیار سختی بگیرد؛ تصمیمی که زندگی غزال را برای همیشه تغییر داد.
پدر غزال تصمیم گرفت غزال را از خانوادهاش جدا کند تا با پولی که از این راه به دست میآورد، بتواند از دو فرزند کوچکترش مراقبت کند. غزال از این تصمیم بسیار ناراحت بود و نمیخواست از خواهر و برادرش جدا شود. او آنها را بسیار دوست داشت و آرزو میکرد همیشه در کنارشان بماند. برای غزال، خانواده تنها کسانی بودند که در آن زندگی سخت داشت و جدایی از آنها برایش بسیار دشوار بود...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2311-2/
67
من دختری هستم که در میان تاریکترین وضعیت، هنوز به رویاپردازی میاندیشد و باور دارد که گاهی همین تیرگیها به ما فرصت پیدا کردن نور را میدهد؛ نوری که شاید کمرمق باشد، ولی میتواند چارهساز و راهنمای مسیری باشد که نه تنها به تو فرصت بالندگی میدهد، بلکه یاد میدهد که چگونه تغییر نگاه و زاویهی دید میتواند موثر باشد. من بعد از تغییر رژیم، به تغییر و تحول خود اندیشیدم و چراییِ ادامهدادن را در سختترین شرایط یافتم. چند سال شاید مدت طولانیِ باشد، ولی برای کسی که هنوز رشد میکند و یاد میگیرد، فرصت خوبی است تا با یادگیری چیزهای جدید، جهان خود را بهتر بشناسد. بعد از یافتن برنامهی«امپاورمنت» (توانمندسازی)، من دیگر مانند قبل نمیاندیشم؛ بلکه خود را متفاوتتر از دیگران میبینم و هر موضوع یا مسالهای را طوری میبینم که پیش از این حتی نمیتوانستم به آن بیندیشم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2310-2/
44
هیچگاه در تصورم نمیگنجید که چنین مسایل سادهای، روزی به آرزویم تبدیل شوند. من باید تمام این لحظهها را زندگی میکردم؛ نه به عنوان یک رؤیا، بلکه به عنوان یک حق انسانی.
حالا که با خودم فکر میکنم، تنها یک جمله به ذهنم میرسد: «چقدر روزگار با ما دختران ظالم بود!»
اگر من امروز حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه امشب در دل این تاریکی، شروع به نوشتن دردهایم نمیکردم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از حقوقی که از من گرفته شده است، مشقهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه اینگونه روزگار را ظالم نمیپنداشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از ظلمهایی که بالایم شد، هدفهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید حالا اینقدر افسرده نمیشدم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2309-2/
59
اوښی مې د کابل په خوشحال مېنه کې اوسېږي. د شپې یوولس بجې مې خور زنګ وکړ، چې ایمل په کوڅه کې غلو په چاقو وهلی. ژر راشه! دولس بجې وې چې د کابل ایمرجنسي روغتون ته ورغلم، هلته یې د ننوتلو اجازه هېچاته نه ورکوله.
د روغتون د ICU څانګې شمېره مې پیدا کړه، اړیکه مې ورسره ونیوله، د ایمل نور څوک نه و، روغتون زه د پایواز په توګه ومنلم.
ډاکټرانو وویل: د ناروغ زړه دریدلی و، موږ PRP (د زړه مساج) ورته وکړه، خو د عملیاتو پر مهال یې بیا زړه ودرېد. ایمل د زړه په سر چاقو خوړلی و او سږی یې هم ژوبل و. هغوی زیاته کړه، له عملیاتو وروسته یې شاید د بدن کوم غړی هم فلج شي.
۲۱ورځې وروسته ایمرجنسي روغتون ځواب راکړ چې د دوی اړوند برخه کار یې خلاص شوی، اوس یې باید د اعصابو متخصص ته یووسم. روغتون د ایمل د سر وروستی عکس هم په فلش کې راکړی و، خو شخصي روغتون ناروغ غوښت، عکس یې نه کوت.
په ایمرجنسي کې د ایمل حالت ورځ تر بلې په ښه کېدو و، خو هغوی نور ناروغ راویست. امبولانس مې ونیو ایمل مې له ایمرجنسي څخه رفاه روغتون ته راووړ. هغوی چې ناروغ ولید ژر یې ICU ته انتقال کړ. سم دستي ورسره د رفاه روغتون د بستر او درملو حساب پیل شو، چې په هر۲۴ ساعته کې لس پنځلس زره افغانۍ غوښتې...
نور دلته ولولئ: sheeshamedia.com/ps/2308/
51
گاهی فکر میکنم گرفتن قلم از دست یک دختر، فقط گرفتن یک تکه چوب و جوهر نیست؛ وقتی قلم از دست یک دختر گرفته میشود، بخشی از صدای او گرفته میشود، بخشی از آیندهی او پشت در میماند و بخشی از رویاهایش در یک اتاق کوچک زندانی میشود. اما من باور دارم قلمی که از دست یک دختر افتاده است، میتواند دوباره برداشته شود؛ شاید دیر شود، شاید راه سخت باشد، شاید صفحههای زیادی سفید بماند، اما هیچ صفحهی سفیدی برای همیشه سفید نمیماند؛ روزی دوباره کسی روی آن خواهد نوشت.
شاید من آن روز را نبینم، اما دوست دارم باور کنم که یک روز دختران افغانستان دوباره با کتابهایشان به مکتب میروند، دوباره در صنف مینشینند، دوباره صدای خندهیشان در راهروهای مکتب شنیده میشودپ و دوباره معلم از آنها میپرسد: «در آینده میخواهید چه کاره شوید؟» آن روز، شاید یک دختر کوچک دستش را بالا ببرد و بگوید: «میخواهم نویسنده شوم!» و هیچکس به او نخندد، هیچکس به او نگوید «تو نمیتوانی»، و هیچکس قلم را از دستش نگیرد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2307-2/
برادرم! آنچه حقیقت مرا ساخته، فراتر از محدودیتهایم است. روشنتر از روز و عمیقتر از شب هستم. من هرگز برای شما شرم و ننگ نبودهام؛ همیشه برایتان وقار و عزت آرزو کردهام، در حالیکه میدانم شما گاهی مثل یک پروژهی ناموسی به من نگاه میکنید.
من یک دخترم؛ دختری که با تولدش در کشمکشی به نام مرگ و زندگی قرار گرفت، اما زندگی را انتخاب کرد. از شما خواهش میکنم، حالا که زندگی را انتخاب کردهام، بگذارید زندگی نیز بکنم.
پدر جان! طی سالهای اخیر تا مغز استخوان درک کردهام که کسانی هستند که هرگز دست از خشونت برنمیدارند. خیلی امیدوارم برادرانم از آن دستهی آدمها نباشند. شاید در نگاه شما از گل هم نازکتر باشم، اما حقیقتاً از سنگ سختتر شدهام.
پدر جان، برادران عزیزتر از جانم! من مال نیستم، متاع خریدوفروش هم نیستم؛ فراتر از تمام این مفهومها، یک انسانم. پس باید مثل یک انسان، با شرافت و عزت زندگی کنم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2306-2/
202
از سوی دیگر، نتوانستم پاهایم را روی زمین نگه دارم و با سرعت زیاد روانه خانه شدم. با خودم میگفتم که اگر پدرم ورق نتایجم را ببیند، مرا سخت در آغوش خواهد کشید و همچون پرِ سبک، بالای دستان قویاش بالا و پایین خواهد انداخت. با خوشی وصفناپذیری خودم را به دروازهی حویلی رساندم و یکآن، برق چشمانم به تیرگی رسید. دیدن زنان و مردان ناآشنا و صداهای خشنی که مدام جیغ میزدند و گریه میکردند، مرا به حیرت انداخت.
تابوت چوبیِ که با تکهای سهرنگ پوشانیده شده بود، نگاه کودکانهام را به خود جذب کرد. گوشهایم از شدت گریهی سوزناک مادر قفل شد و با دیدن آن صحنه، ناخودآگاه قطره اشکی روی ورقی که تمام خوشیهای روزم در آن خلاصه شده بود، ریخت.
چشمهایم را درهم فشردم و با خودم گفتم: «ای کاش همهی اینها یک خواب باشد؛ یک کابوس بد که در آخر، با نوازش دستان پدر از خواب بلند شوم؛ حتا اگر به قیمت ناکام ماندنم در صنف تمام شود!»
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2305-2/
172
اگر در این شرایط زندهام، فقط به خاطر رویاهایم هست؛ رویاهایی که به خاطر آنها حاضرم بجنگم و این شرایط را تحمل کنم. هر روز با هزاران ترس از خانه بیرون میروم و حتا مطمئن نیستم که دوباره به خانه برمیگردم یا نه. با هزاران دلهره قدم برمیگذارم و خودم را شجاع نشان میدهم، اما هیچکس نمیداند پشت این همه شجاعت، ترسِ حاکمی پنهان است. از خیلی چیزها میترسم: از صدای رنجر طالبان، از صدای قدمهای عسکرها، از قیافههای ترسناکشان، از حکومتی که آنها حاکمش هستند و از موترهای سفیدی که برای کنترل حجاب دختران در همهجا حضور دارند.
با تمام وجود میخواهم در هر شرایطی زنده باشم، ادامه دهم و ببینم آخر کار چه میشود؛ میخواهم شاهدی باشم که ببیند سرنوشت طالبان با اینگونه حکومتداری به کجا ختم میشود. البته میخواهم پایان کار آنها را با چشمان خودم تماشا کنم و در روزگاری باشم که شکستشان را به چشم میبینم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2304-2/
94
دختری روی ویلچر نشسته بود؛ سروسیمایش را با چادری سفت بسته بود و در دستش کتابی داشت. نزدیکتر رفتم؛ او دستش را دراز کرد و از من برای کمک پول خواست. چند سکهی چند افغانیگی روی دستش گذاشتم و از او اجازه گرفتم تا چند دقیقهای پهلویش بایستم.
پهلویش ایستادم و چند لحظهای فقط محو کتاب خواندنش شدم؛ کتاب اجتماعی صنف پنجم را مطالعه میکرد. از او پرسیدم که صنف پنجم مکتب است؟ جواب داد که بله. از او در مورد اسم مکتبش پرسیدم، اما جوابی که داد، قلبم را تکهتکه کرد.
او با همان چهرهی معصوم و صدای دلنشینش گفت:
«من مکتب نمیروم؛ صنف اول بودم و در مکتب دولتی درس میخواندم. آنوقت پدر و مادرم کنارم بودند، اما یک روز در مکتب ما انفجار شد؛ نام مکتب ما «سیدالشهدا» بود. آن روز من در وسط حویلی بودم و وقتی انفجار رخ داد، دیگر هیچچیزی نفهمیدم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2303-2/
151
هوش مصنوعی چگونه زندگی انسان را دگرگون میسازد؟
در جهان امروز، تکنالوژی با سرعت چشمگیری در حال پیشرفت است و نقش آن در زندگی انسانها روزبهروز گستردهتر میشود. دستاوردهایی چون تلفنهای هوشمند، انترنت، رباتیک و هوش مصنوعی، بخشهای مختلف زندگی بشر را دگرگون ساخته و زمینههای تازهای برای رشد اقتصادی، گسترش دانش و ایجاد فرصتهای کاری فراهم کردهاند.
در این میان، هوش مصنوعی بهعنوان یکی از مهمترین دستاوردهای عصر دیجیتال، انجام بسیاری از فعالیتها را آسان ساخته است؛ اما در کنار فرصتهای فراوان، چالشهایی نیز به همراه دارد. چگونگی استفاده درست و مسئوولانه از این فناوری، از موضوعات مهم دنیای امروز به شمار میرود.
برنامه «بیت/ Bit» از این پس که به معرفی نوآوریها و تازههای تکنالوژی میپردازد، از شیشهمیدیا منتشر خواهد شد. ما در نخستین برنامه به صورت کلی، به معرفی هوش مصنوعی، کاربردهای آن در بخشهای گوناگون زندگی و فرصتها و چالشهای ناشی از گسترش این فناوری پرداختهایم که از شما دعوت میکنم، آن را یوتیوب شیشهمیدیا بیننده باشید.
لینک برنامه در یوتیوب: youtu.be/CG9yiO6eNoM?si=lZaZ…
81
وقتی شیرخوار بودم، پدرم، مادرم و مادرناتنیام را از خانه بیرون کرده بود و در آن زمان، خواهر بزرگم از من مراقبت میکرد. خواهرم خودش تقریباً چهاردهساله بود؛ سنی که شاید خودش هم به مراقبت نیاز داشت، اما برای من تبدیل به کسی شده بود که حضورش شبیه حضور یک مادر بود. تقریباً او مرا بزرگ کرده بود و من تا هفت سالگیاش او را «مادر» صدا میکردم. از پیالهی او چای میخوردم و کنار او میخوابیدم. آن زمان نمیدانستم چرا باید یک کودک از کودک دیگری مراقبت کند؛ فقط میدانستم او کنار من است و همین برایم کافی بود.
وقتی هفتساله شده بودم، حضور مادرم را کمکم حس میکردم. صنف دوم مکتب بودم و سال تعلیمی تازه شروع شده بود. من علاقهی زیادی به مکتب داشتم؛ ساعت مکتبم صبح زود بود و من همیشه یک ساعت قبل بیدار میشدم تا خودم را مرتب کنم و با شوقوذوق طرف مکتب روان شوم. پدرم هر صبح قبل از رفتنم به مکتب برایم پول میداد و همیشه تذکر میداد تا پفک نخرم و پولم را جمع کنم. اما آن صبح، برخلاف همیشه، بدون هیچ تذکری به من پول داد. کمی تعجب کردم، اما آنقدر کودک بودم که به این تغییر کوچک بیش از چند لحظه فکر نکردم. کیفم را برداشتم و با همان شوق کودکانه که آن روزها در وجودم بود، به طرف مکتب رفتم؛ بیخبر از اینکه آن روز قرار است چیزی در زندگیام تغییر کند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2302-2/
173
او در کودکی از رفتن به مکتب منع شده بود، فقط به خاطر اینکه دختر بود. در سنی که باید کتاب در دست میگرفت، درس میخواند، با دوستانش میخندید و برای آیندهاش رویا میساخت، مجبور شد در خانه بماند. در صنف ششم از درس خواندن منع شد. او هرگز خودش را تصور نمیکرد که روزی از مکتب باز بماند. تمام فکرش درس خواندن بود و تمام آرزویش، آیندهای که برای خودش ساخته بود. اما با آمدن گروه طالبان، تمام رشتههای زندگیاش پنبه شد و رویاهایش یکییکی از بین رفتند.
او در خانه ماند. روزها گذشتند و دختری که میتوانست روزی خلبان شود، کمکم از دنیای کودکی خودش دور شد. ترس و محدودیت، جای کتاب و مکتب را گرفت. بعد، پدرش به خاطر ترس از آن گروه، او را در کودکی به ازدواج اجباری با مردی بسیار بزرگتر از خودش محکوم کرد. دختری که هنوز خودش نیاز به حمایت و محبت داشت، مجبور شد مسئولیت زندگی دیگری را بر دوش بکشد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2300-2/
160
یک روز میان او و برادر کوچکترش بحثی پیش آمد. این بار برادرش اشتباه کرده بود، اما وقتی مادرشان وارد اتاق شد، باز هم دختر را مقصر دانست و گفت: تو بزرگتری، باید ببخشی!
دختر میخواست از خودش دفاع کند؛ میخواست توضیح دهد که این بار تقصیر او نبوده و فقط میخواهد حقش شنیده شود. اما مادرش با ناراحتی گفت:
«تو یک دختری، پس نباید زیاد حرف بزنی! من از دختران زباندراز خوشم نمیآید. نمیدانم چرا خدا چنین دختری به من داده است!»
با شنیدن این جملهها، تمام حرفهایی که در دل دختر بود خاموش شد. دیگر چیزی نگفت؛ سکوت کرد و آرام به اتاقش رفت. وقتی در را بست، اشکهایش بیصدا روی صورتش جاری شدند؛ اشکهایی که نشاندهندهی دردهایی بودند که مدتها در قلبش پنهان کرده بود.
کنار پنجره نشست و به بیرون خیره شد. آسمان همان آسمان همیشگی بود، کوچه همان کوچه بود و مردم همان زندگی روزمرهیشان را ادامه میدادند؛ اما برای او همهچیز تغییر کرده بود. احساس میکرد رنگهای زندگیش کمکم محو شده و جای خود را به سایههای غم دادهاند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2299-2/
434
در آن میان، چشمم به دخترک خردسالی افتاد. او بسیار زیبا و خوشسیما به نظر میرسید. در وجود آن دختر کوچک چیزهایی دیدم که اگر حاکمیت طالبان نمیبود، میتوانست استعدادهایش را به نمایش بگذارد، اما افسوس که سرنوشت کودکان اینطور رقم خورده است!
در میان آنها، باز هم چشمم به لباس یونیفورم سیاه دخترکی افتاد. برای چند لحظهی کوتاه، وجود خودم را در درون آن دختر کوچک تصور کردم؛ دختری که در میان سختی و دشواریهای زندگی، چشمش فقط به لباس سیاه دوخته شده است. حق من هم آن یونیفورم بود؛ چرا حالا حسرتش برایم مثل یک درد سنگین باشد؟ چرا من نمیتوانم مثل آنها بلند بخندم؟ چرا نمیتوانم مثل آنها با کولههای سنگین به مکتب بروم؟ آیا این حق ما بود؟
ای مرد! ای مردسالار! حالا خوشحالی که ما دختران به مکتب نمیرویم؟ خوشحالی که فقط دختران خودت در خارج از کشور تحصیل میکنند، ولی زورِ مردسالاریات را بر دختران مردم پیاده میکنی؟ ای مرد! مگر شرم نداری؟ ای طالب! مگر چقدر انصاف داری؟ بگذار کمی نفس بکشیم؛ بگذار یونیفورمم را بپوشم؛ بگذار کمی با قلم و کتابهایم درد دل کنم. اندکی آرامش نیاز دارم؛ بگذار یونیفورم سیاهم را بپوشم، نه کفنم را...!
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2298-2/
163
با گذشت زمان، علاقهام به کتابخواندن بیشتر شد. هر کتابی که به دستم میرسید، با اشتیاق میخواندم. همین مطالعه، کمکم علاقهی عمیقی به نویسندگی در وجودم زنده کرد؛ علاقهای که هر روز بیشتر از گذشته در دلم ریشه میدواند.
گاهی دلم میخواست بنویسم؛ از درونم، از حرفهای ناگفتهای که در گوشهای از وجودم انباشته شده بودند، از دردهایم، از هدفهایم، از مسیری که از آن دور مانده بودم و از آرزوهایی که هنوز در دلم زنده بودند. به همین ترتیب، نوشتن را آغاز کردم. دربارهی موضوعات مختلف مینوشتم و گاهی نوشتههایم را در دفترچهام نگه میداردم. بعضی وقتها وقتی کسی دفترچهام را میخواند، در بخشهایی از آن میرسید و میخندید. شاید نوشتههایم هنوز خام و ساده باشند، اما برای من هر کدام بخشی از احساسات و دنیای درونیام هستند.
امروز آرزو دارم روزی برسد که من نیز مانند نویسندگان دیگر، آثاری ارزشمند بنویسم؛ نوشتههایی که بتوانند حرفی برای گفتن داشته باشند و احساسات و اندیشههایم را به دیگران منتقل کنند. میدانم که رسیدن به این آرزو تلاش، مطالعه و آموختن بسیار میخواهد. به همین دلیل، میخواهم این مسیر را با امید و پشتکار ادامه بدهم؛ زیرا باور دارم شاید نتوانستم آنگونه که آرزو داشتم در مکتب ادامهی تحصیل بدهم، اما هنوز میتوانم از راه دیگری به آموختن و ساختن آیندهام ادامه دهم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2297-2/
90
جوانه - محمدخالد هوتک؛ پرافتخارترین ووشوکار افغانستان در بازیهای آسیایی
محمدخالد هوتک، از چهرههای برجسته ووشوی افغانستان، پس از سالها حضور در میدانهای ملی و بینالمللی و کسب سه مدال برنز از بازیهای آسیایی، به دوران مبارزههای حرفهای خود پایان داد.
هوتک، زاده کابل است و از کودکی با تشویق برادر بزرگش به ووشو روی آورد و با تلاش و پشتکار، راه خود را به تیم ملی افغانستان باز کرد. او در سالهای فعالیتش، افزون بر افتخارآفرینی در بازیهای آسیایی، در رقابتهای داخلی و بینالمللی نیز مدالهای متعددی به دست آورد.
او مدالهای بازیهای آسیایی را ارزشمندترین دستاوردهای ورزشی خود میداند و معتقد است که رقابت در این رویداد، دشواری و حساسیتی همسطح مسابقات جهانی دارد.
در این قسمت از برنامه «جوانه»، نگاهی داریم به زندگی، مسیر موفقیت و افتخارات محمدخالد هوتک.
لینک برنامه در یوتیوب: youtu.be/OGuhNhnIZjg?si=5Eeo…
2
142
هنوز که هنوز است، از خودم سوالهایی دارم؛ سوالهایی که گاهگاهی جوابی برای آنها ندارم. بعضی اوقات روبهروی آیینه میایستم و مدتها به خودم خیره میشوم: اینکه چرا اینقدر تلاش میکنم؟ چرا وقتی برای دیگران حرفی برای گفتن دارم، حرفی برای دردهای خودم ندارم؟ چرا وقتی برای دیگران امید میسازم، بعضی وقتها در خودم امید میمیرد؟ چرا باید سکوت کنم؟ گاهی هم فقط نظارهگرم.
من یاد گرفتهام که زندگی شبیه یک عکس نیست؛ شاید از ظاهر شبیه آن باشد، اما از درون اینطور نیست. شاید از بیرون خود را شاد و خوشحال نشان بدهد، اما از درون دیگر دلیلی برای ادامه دادن پیدا نکند. پشت هر لبخند، داستانی جریان دارد، پشت هر موفقیت، شبهایی بوده که هیچکس شاهد آن نبوده است و پشت هر آدم آرامی، جنگی بوده که هیچکس آن را ندیده است.
من گاهی با خودم در جنگم؛ جنگ با تنهاییها، با ترس، با شکست، با آیندهای که نیامده است و ترس از اینکه موفق نشوم. چرا باید همهچیز را بسازم؟ چرا مانند دیگران زندگی نکنم؟ چرا نباید بخندم؟ چرا نباید شاد باشم؟
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2296-2/
146

















