Siedem lat Glapiński siedział na NBP jak na tronie. Komisja właśnie zdjęła mu koronę. 11 głosów za, 8 przeciw, 2 wstrzymujące. Wszystkie osiem zarzutów uznane za zasadne. Po dwóch latach i ponad pięćdziesięciu świadkach skończyło się zaklinanie rzeczywistości. Skup obligacji w 2020 i 2021. Operacje walutowe grzebiące w kursie złotego. Stopy procentowe w rytmie kalendarza wyborczego. Blokowanie dokumentów. Obietnica 6 miliardów dla budżetu przy prognozowanej stracie. Kwartalne nagrody dla siebie. I zerwanie z apolitycznością banku centralnego. To nie jest „atak na niezależność”. To rachunek za inflację, którą przez lata zwalano na wojnę, pogodę i Putina, podczas gdy raty i zakupy rosły Polakom w oczach. PiS już krzyczy o zamachu. Zawsze krzyczy, gdy ktoś z ich układu ma odpowiedzieć za decyzje. Niezależność NBP im nie przeszkadzała, dopóki prezes stał blisko Kaczyńskiego. Przeszkadza dopiero teraz, gdy ktoś pyta o dokumenty. Glapiński ma prawo się bronić. Procedura ma iść zgodnie z prawem. Ale fotel prezesa nie jest immunitetem dożywotnim. Sejm. Bezwzględna większość. Minimum 230 posłów. Im głośniej będą wrzeszczeć o prześladowaniach, tym wyraźniej widać, kogo naprawdę bronią. Nie instytucji. Swojego człowieka.