آدام فیلیپس تو فصل اول این کتابی که ازش شروع کردم انقدر از اسکار وایلد حرف زده و بهش ارجاع داده که قطعاً و به زودی باید «تصویر دوریان گری» رو بگیرم و بخونم.
یه پیجی هست تو اینستاگرام، به اسم ارزانسرای ۸۰ تومنی. یهو به خودم میام میبینم یک ساعت گذشته دارم ویدئوهاشو میبینم. قشنگ سفر در زمانه. انگار تو ۳۰ سال پیش فریز شدن.😵💫
واقعیت اینه که همه فهمیدن با فرزندکشی نهایتاً بعد از ۱۰ سال از زندان میان بیرون. این بیشرفهای بزدلِ کفتارصفتِ بچهکش اگر بدونن با حبس ابد طرف هستن اینطوری فاز غیرت و مظلومکشی نمیگیرن. اینا عربدهکش خونههای خالیان و تنها راه حل این موضوع اصلاح قانونه.
با این قانونی که این چند سال اخیر تصویب شد، شما یه اشخاصی رو، با یه سطحی از سواد میبینی وکیل شدن که خیلی جدی آدم دیگه خجالت میکشه جایی بگه منم وکیلم. جدی چه بلایی سر حرفهی ما آوردن. غمانگیزه.
ده سال پیش با خوندن «درک یک پایان» به جولین بارنز علاقمند شده بودم. چند سال پیش «الیزابت فینچ» رو ازش خوندم و باید میدیدید که چطور ناامیدم کرد. حالا مشغول خوندن آخرین کتابش هستم که تا اینجا لذتبخش بوده واسم. آمیختهای از جستار و رمان.
باغ آلبالو رو تموم کردم. آخرین اثر نمایشی چخوف قبل از مرگش. اثری که از نظر خود چخوف کمدی، از نظر استانیسلاوسکی تراژدی و از نظر من که مهمتره، تراژدیایست با لایههای عمیق تمثیلی :)))
شیفتهی قلم چخوفم اما همچنان دایی وانیا نمایشنامهی محبوبم از چخوف مونده.
روانم داره فرسوده میشه از خوندن اخبارِ الان جنگ میشه، زیرساختها رو میزنن، گاز فلانه، برق اِل میشه. هرچقدرم میخوام خبر نخونم و از تمام کانالهای کوفتی خبری لفت دادم، بازم از یه سوراخسنبهای خودشون رو میرسونن بهم. عقل نارس اینطوریه که وسط خاورمیانه میخواد سوئیسی نفس بکشه.