لینگویینی

تا ابد جاوید شاه✌️

زندگی تو ایران هیچوقت به اون بدی که فکر می‌کنی نیست، همیشه بدتره.

بچه‌ها من واقعا به یک دوست نیاز دارم، کسی باهام دوست می‌شه؟

دلم برات تنگ شده، هرجا هستی خوش به حال در و دیوار اونجا.

تصاویر رندومی که دوست داشتم باهاتون به اشتراک بذارم.

مغلطه نکن هانی صد تومن بیشتر نمی‌دم.

آدم فقط یبار زندگی ‌می‌کنه. کیر تو اون یبار زندگی که ما کردیم.

لعنت به جمهوری اسلامی.

۴ سال از روزی که “زن” معنای دوباره پیدا کرد گذشت.

به قول امیرپارسا نشاط، و ناگهان نوبت تو می‌شود.

از امید متنفرم، از درست میشه متنفرم، از آینده متنفرم، حتی کلمات هم برام غرق نفرتن، هیچ چیز جالبی وجود نداره، همه‌چیز غرق نفرته.

من که حاضر نیستم بخوابم، چون بعد از کار به اندازه کافی برای خودم وقت نذاشتم:

از آخرشب‌هام متنفرم؛ از اینکه بعد کلی خستگی برمیگردم خونه و هیچکس منتظرم نیست، از اینکه غذامو تو تاریکی و سکوت میخورم، از اینکه گوشیمو چک می‌کنم همه اپ‌هامو بالا پایین می‌کنم و در به در دنبال اثری از اینکه کسی جایی به یادم بوده می‌گردم، و در آخر به خاطراتم پناه می‌برم و می‌خوابم.

تنهایی ادامه دادن سخت‌تره، غمگین‌تره، ترسناک‌تره، اما «مطمئن‌تره».

درباره‌اش به یک نقطه خیره می‌شم.

بعضی وقت‌هام دلم می‌خواد به خودم حال بدم: