ให้ฉันเป็นลุงของเธอ retweeted
คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าฉากนี้ลึกซึ้งแค่ไหน
เอ็ดเวิร์ดมือกรรไกรไม่ได้ใช้มือนั้นทำร้ายใคร แต่กลับตัดขนสุนัขตัวเล็กอย่างอ่อนโยนและระมัดระวัง ฉากสั้น ๆ จาก Edward Scissorhands ฉากนี้บอกอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับการถูกตัดสินจากภายนอก และความเมตตาที่ซ่อนอยู่ข้างใน
ให้ฉันเป็นลุงของเธอ retweeted
Florence Pugh says she texted Denis Villeneuve after Robert Pattinson was cast as James Bond:
"Congratulations on finding your Bond... Nice catch. Any villains with the size of 5’4’’… female…?"
น้องพิ้วโคตรแสบ น้องทักไป congrats เดอนีส์ว่า
“ยินดีด้วยนะคะสำหรับ bond คนใหม่ เลือกได้เริ่ดมาก จะว่าไปแล้วพอจะมีตัวร้ายที่ส่วนสูง 5’4 ฟุต ที่เป็นผู้หญิงบ้างไหม อันนี้แค่พูดเฉย ๆ นะ”
555555 เอ็นดู แต่มาพูดเล่นพูดจริงแบบนี้ แม่ขอแอบลุ้นนิดนึงนะ ☝🏻😈
ให้ฉันเป็นลุงของเธอ retweeted
New images of Robert Pattinson as James Bond have dropped.
Denis Villeneuve's 'JAMES BOND' is expected to be released in 2028.
ตลอด 3 ปีที่อยู่หอพักคนเดียว ทุกครั้งที่โอนค่าเช่า ฉันมักจะพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงในช่องบันทึกช่วยจำ (Memo) ที่จะไปโชว์ในบัญชีของผู้รับโอน โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าของหอพักอ่านมันอยู่ทุกเดือน
ตอนแรกก็พิมพ์แค่ “ค่าเช่าห้อง 302”
พอผ่านไปประมาณ 1 ปี เริ่มเบื่อๆ เลยพิมพ์เล่นๆ ไปว่า
“ห้อง 302 ยังมีชีวิตอยู่”
“ห้อง 302 เงินเดือนออกแล้ว”
“ห้อง 302 กำลังลดน้ำหนัก”
เจ้าของหอพักเป็นคุณป้าวัย 50 กว่าที่อาศัยอยู่ชั้นล่างตรงห้อง 201 ฉันเคยเจอท่านแค่ครั้งเดียวตอนทำสัญญา หลังจากนั้นก็แทบไม่เคยเจอกันอีกเลย
จนกระทั่งในฤดูหนาว ฉันพิมพ์ข้อความตอนโอนเงินไปว่า “ห้อง 302 ฮีตเตอร์ไม่ค่อยร้อน”
3 วันต่อมา ก็มีช่างซ่อมฮีตเตอร์มาเคาะประตูห้อง
“คุณเจ้าของหอให้ผมแวะมาดูให้น่ะครับ”
ทั้งที่ฉันไม่ได้โทรแจ้งท่านเลยสักคำ
เดือนถัดมา ฉันพิมพ์ไปว่า “ห้อง 302 ไฟหน้าประตูเสีย”
พอเลิกงานกลับมา ไฟหน้าประตูก็สว่างเรียบร้อยแล้ว แถมมีกระดาษโพสต์อิทแปะไว้ที่ประตูว่า
“เปลี่ยนให้แล้วนะ -ห้อง201-”
พอถึงเดือนเกิดของฉัน ฉันก็พิมพ์ไปว่า “ห้อง 302 วันนี้วันเกิด”
คืนนั้น มีเงินโอนเข้าบัญชีฉัน 1 วอน พร้อมข้อความกำกับว่า “สุขสันต์วันเกิดนะ”
ตอนนั้นแหละฉันถึงได้รู้ว่า บัญชีธนาคารนี้คือ “ช่องทางรับเรื่องร้องเรียน” ของหอพักเรานี่เอง
ปัญหาเกิดขึ้นตอนช่วง 2 เดือนก่อนครบกำหนดต่อสัญญา มีข้อความ SMS ส่งมาจากเจ้าของหอว่า
“ตั้งแต่สัญญาฉบับหน้าเป็นต้นไป ขอปรับขึ้นค่าเช่าเดือนละ 20,000 วอนนะ”
จะให้โทรไปคุยตรงๆ ฉันก็แอบเกร็ง เลยตัดสินใจตอบกลับผ่านช่องโอนเงินในบัญชีแทน
ในช่องบันทึกช่วยจำของค่าเช่าเดือนนั้น ฉันพิมพ์ไปว่า
“ห้อง 302 ขึ้น 2 หมื่นใจร้ายเกินไป”
วันรุ่งขึ้น มีเงินโอนเข้ามา 1 วอน
“ราคาตลาดแถวนี้ก็ประมาณนี้แหละ”
ฉันเลยโอนกลับไป 1 วอน
“ตลอด3ปีไม่เคยจ่ายช้าเลยนะ”
มีเงิน 1 วอนโอนกลับมา
“เรื่องนั้นก็ขอบคุณมากนะ”
ฉันโอนกลับไปอีก 1 วอน
“ห้อง 302 อดทนเรื่องราขึ้นผนังมาตลอด”
1 วอนโอนกลับมา
“เรื่องนั้นไม่เคยรู้เลย”
อีก 2 วันถัดมา ก็มีน้ำยากำจัดเชื้อรากับถุงมือยางแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องฉัน
ฉันเลยลองรุกต่ออีกนิด
“ขึ้นแค่1หมื่นวอนได้ไหม”
คราวนี้ตอบกลับช้ากว่าปกติ ผ่านไป 1 วันเต็มถึงมีเงิน 1 วอนโอนเข้ามา
“คุณลุง (สามี) บอกว่าไม่ได้น่ะ”
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณลุงเจ้าของหอเลยสักครั้ง กลายเป็นว่าเงิน 20,000 วอนนี้ขึ้นอยู่กับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ากัน
หลังจากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ โอนเข้ามาอีกเลยเป็นเวลา 5 วัน
ถ้าคิดเป็นเวลา 2 ปี ก็ต้องจ่ายเพิ่มถึง 480,000 วอน เพื่อนๆ ของฉันต่างพากันแซวว่า “เตรียมหาหอใหม่รอไว้ได้เลย”
ส่วนในรายการเดินบัญชีของฉันก็มีแต่ยอดโอนเข้าออก 1 วอนเรียงรายเต็มไปหมดกว่าสิบบรรทัด
จนกระทั่ง 1 สัปดาห์ก่อนวันต่อสัญญา มีเงิน 1 วอนโอนเข้ามา พร้อมข้อความว่า
“ไว้เจอกันวันทำสัญญานะ”
พอถึงวันทำสัญญา ฉันก็เดินลงไปที่ห้อง 201 ชั้นล่าง คุณป้ากางสัญญาเช่าฉบับใหม่วางคู่กับสมุดบันทึกเล่มหนึ่งไว้บนโต๊ะอาหาร
ข้างในสมุดเล่มนั้น จดข้อความบันทึกช่วยจำของฉันเอาไว้ ทั้งหมด เรียงตามวันที่ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา
“ห้อง 302 ยังมีชีวิตอยู่”
“ห้อง 302 เงินเดือนออกแล้ว”
“ห้อง 302 กำลังลดน้ำหนัก”
และในช่องของเดือนถัดไปทันที เขียนไว้ว่า
“ห้อง302เลิกไดเอตแล้ว”
คุณป้ายิ้มแล้วเล่าให้ฟังว่า
“เวลาค่าเช่าโอนเข้ามามันจะแจ้งเตือนในมือถือป้าน่ะ”
“นี่มันเหมือนนิตยสารรายเดือนประจำบ้านป้าเลยนะ”
“ส่วนวิธีโอนเงิน 1 วอนเพื่อส่งข้อความ ป้าก็หัดมาจากลูกสาวอีกที”
เรื่องที่จะขึ้นค่าเช่า 20,000 วอนนั้นเป็นความคิดของคุณลุง แต่คุณป้าเอาสมุดบันทึกเล่มนี้ให้คุณลุงอ่าน พอลุงนั่งอ่านอยู่พักใหญ่ ท่านก็เปลี่ยนใจบอกว่าให้อยู่ราคาเดิมไปนั่นแหละ
สรุปคือค่าเช่าของฉันยังคงเดิมไม่ปรับขึ้น
แต่แลกกับการที่คุณป้าหยิบปากกาลูกลื่นมาเขียนเงื่อนไขพิเศษเพิ่มลงในช่องหมายเหตุของสัญญา 1 บรรทัดว่า
“ผู้เช่าจะต้องพิมพ์ข้อความในช่องบันทึกช่วยจำทุกครั้งที่โอนค่าเช่า”
ในขณะที่ฉันกำลังจะประทับตราลงนาม ประตูห้องนอนใหญ่ก็เปิดออก และคุณลุงก็โผล่หน้าออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก ท่านมองหน้าฉันแวบหนึ่งแล้วพูดทิ้งท้ายสั้นๆ แค่ประโยคเดียวก่อนเดินกลับเข้าห้องไป
“รอบนี้ก็พยายามลดน้ำหนักให้นานๆ หน่อยล่ะ”
자취 3년 동안 월세 보낼 때마다 받는 분 통장 표시에 한 줄씩 적었음
그걸 집주인이 매달 읽고 있는 줄은 몰랐음
처음엔 그냥 "302호월세"였음
1년쯤 지나니까 심심해서 장난을 치기 시작했음
"302호살아있음"
"302호월급들어옴"
"302호다이어트중"
집주인은 바로 아래층 201호 사는 50대 아주머니였음
계약할 때 한 번 보고 그 뒤로는 마주친 적도 거의 없었음
그러다 겨울에 "302호보일러약함"이라고 보냈는데
사흘 뒤에 보일러 기사님이 왔음
"집주인분이 봐 달라고 하셔서요"
나는 연락한 적이 없었음
다음 달엔 "302호현관등나감"
퇴근하고 오니까 현관 불이 들어와 있었음
문에 포스트잇 하나
"갈았어요 -201호-"
내 생일 달엔 "302호오늘생일"이라고 보냈음
그날 밤 내 통장에 1원이 들어왔음
메모는 "축하해요"
그때 알았음
이 통장이 우리 집 민원 창구라는 걸
문제는 재계약 두 달 전이었음
집주인한테 문자가 왔음
"다음 계약부터 월세 2만 원 올리겠습니다"
전화하기엔 좀 쫄렸음
그래서 나도 통장으로 답장하기로 했음
เหมือนนิยายนิดหน่อย แต่น่ารักดี ชอบ
ตลอด 3 ปีที่อยู่หอพักคนเดียว ทุกครั้งที่โอนค่าเช่า ฉันมักจะพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงในช่องบันทึกช่วยจำ (Memo) ที่จะไปโชว์ในบัญชีของผู้รับโอน โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าของหอพักอ่านมันอยู่ทุกเดือน
ตอนแรกก็พิมพ์แค่ “ค่าเช่าห้อง 302”
พอผ่านไปประมาณ 1 ปี เริ่มเบื่อๆ เลยพิมพ์เล่นๆ ไปว่า
“ห้อง 302 ยังมีชีวิตอยู่”
“ห้อง 302 เงินเดือนออกแล้ว”
“ห้อง 302 กำลังลดน้ำหนัก”
เจ้าของหอพักเป็นคุณป้าวัย 50 กว่าที่อาศัยอยู่ชั้นล่างตรงห้อง 201 ฉันเคยเจอท่านแค่ครั้งเดียวตอนทำสัญญา หลังจากนั้นก็แทบไม่เคยเจอกันอีกเลย
จนกระทั่งในฤดูหนาว ฉันพิมพ์ข้อความตอนโอนเงินไปว่า “ห้อง 302 ฮีตเตอร์ไม่ค่อยร้อน”
3 วันต่อมา ก็มีช่างซ่อมฮีตเตอร์มาเคาะประตูห้อง
“คุณเจ้าของหอให้ผมแวะมาดูให้น่ะครับ”
ทั้งที่ฉันไม่ได้โทรแจ้งท่านเลยสักคำ
เดือนถัดมา ฉันพิมพ์ไปว่า “ห้อง 302 ไฟหน้าประตูเสีย”
พอเลิกงานกลับมา ไฟหน้าประตูก็สว่างเรียบร้อยแล้ว แถมมีกระดาษโพสต์อิทแปะไว้ที่ประตูว่า
“เปลี่ยนให้แล้วนะ -ห้อง201-”
พอถึงเดือนเกิดของฉัน ฉันก็พิมพ์ไปว่า “ห้อง 302 วันนี้วันเกิด”
คืนนั้น มีเงินโอนเข้าบัญชีฉัน 1 วอน พร้อมข้อความกำกับว่า “สุขสันต์วันเกิดนะ”
ตอนนั้นแหละฉันถึงได้รู้ว่า บัญชีธนาคารนี้คือ “ช่องทางรับเรื่องร้องเรียน” ของหอพักเรานี่เอง
ปัญหาเกิดขึ้นตอนช่วง 2 เดือนก่อนครบกำหนดต่อสัญญา มีข้อความ SMS ส่งมาจากเจ้าของหอว่า
“ตั้งแต่สัญญาฉบับหน้าเป็นต้นไป ขอปรับขึ้นค่าเช่าเดือนละ 20,000 วอนนะ”
จะให้โทรไปคุยตรงๆ ฉันก็แอบเกร็ง เลยตัดสินใจตอบกลับผ่านช่องโอนเงินในบัญชีแทน
ในช่องบันทึกช่วยจำของค่าเช่าเดือนนั้น ฉันพิมพ์ไปว่า
“ห้อง 302 ขึ้น 2 หมื่นใจร้ายเกินไป”
วันรุ่งขึ้น มีเงินโอนเข้ามา 1 วอน
“ราคาตลาดแถวนี้ก็ประมาณนี้แหละ”
ฉันเลยโอนกลับไป 1 วอน
“ตลอด3ปีไม่เคยจ่ายช้าเลยนะ”
มีเงิน 1 วอนโอนกลับมา
“เรื่องนั้นก็ขอบคุณมากนะ”
ฉันโอนกลับไปอีก 1 วอน
“ห้อง 302 อดทนเรื่องราขึ้นผนังมาตลอด”
1 วอนโอนกลับมา
“เรื่องนั้นไม่เคยรู้เลย”
อีก 2 วันถัดมา ก็มีน้ำยากำจัดเชื้อรากับถุงมือยางแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องฉัน
ฉันเลยลองรุกต่ออีกนิด
“ขึ้นแค่1หมื่นวอนได้ไหม”
คราวนี้ตอบกลับช้ากว่าปกติ ผ่านไป 1 วันเต็มถึงมีเงิน 1 วอนโอนเข้ามา
“คุณลุง (สามี) บอกว่าไม่ได้น่ะ”
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณลุงเจ้าของหอเลยสักครั้ง กลายเป็นว่าเงิน 20,000 วอนนี้ขึ้นอยู่กับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ากัน
หลังจากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ โอนเข้ามาอีกเลยเป็นเวลา 5 วัน
ถ้าคิดเป็นเวลา 2 ปี ก็ต้องจ่ายเพิ่มถึง 480,000 วอน เพื่อนๆ ของฉันต่างพากันแซวว่า “เตรียมหาหอใหม่รอไว้ได้เลย”
ส่วนในรายการเดินบัญชีของฉันก็มีแต่ยอดโอนเข้าออก 1 วอนเรียงรายเต็มไปหมดกว่าสิบบรรทัด
จนกระทั่ง 1 สัปดาห์ก่อนวันต่อสัญญา มีเงิน 1 วอนโอนเข้ามา พร้อมข้อความว่า
“ไว้เจอกันวันทำสัญญานะ”
พอถึงวันทำสัญญา ฉันก็เดินลงไปที่ห้อง 201 ชั้นล่าง คุณป้ากางสัญญาเช่าฉบับใหม่วางคู่กับสมุดบันทึกเล่มหนึ่งไว้บนโต๊ะอาหาร
ข้างในสมุดเล่มนั้น จดข้อความบันทึกช่วยจำของฉันเอาไว้ ทั้งหมด เรียงตามวันที่ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา
“ห้อง 302 ยังมีชีวิตอยู่”
“ห้อง 302 เงินเดือนออกแล้ว”
“ห้อง 302 กำลังลดน้ำหนัก”
และในช่องของเดือนถัดไปทันที เขียนไว้ว่า
“ห้อง302เลิกไดเอตแล้ว”
คุณป้ายิ้มแล้วเล่าให้ฟังว่า
“เวลาค่าเช่าโอนเข้ามามันจะแจ้งเตือนในมือถือป้าน่ะ”
“นี่มันเหมือนนิตยสารรายเดือนประจำบ้านป้าเลยนะ”
“ส่วนวิธีโอนเงิน 1 วอนเพื่อส่งข้อความ ป้าก็หัดมาจากลูกสาวอีกที”
เรื่องที่จะขึ้นค่าเช่า 20,000 วอนนั้นเป็นความคิดของคุณลุง แต่คุณป้าเอาสมุดบันทึกเล่มนี้ให้คุณลุงอ่าน พอลุงนั่งอ่านอยู่พักใหญ่ ท่านก็เปลี่ยนใจบอกว่าให้อยู่ราคาเดิมไปนั่นแหละ
สรุปคือค่าเช่าของฉันยังคงเดิมไม่ปรับขึ้น
แต่แลกกับการที่คุณป้าหยิบปากกาลูกลื่นมาเขียนเงื่อนไขพิเศษเพิ่มลงในช่องหมายเหตุของสัญญา 1 บรรทัดว่า
“ผู้เช่าจะต้องพิมพ์ข้อความในช่องบันทึกช่วยจำทุกครั้งที่โอนค่าเช่า”
ในขณะที่ฉันกำลังจะประทับตราลงนาม ประตูห้องนอนใหญ่ก็เปิดออก และคุณลุงก็โผล่หน้าออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก ท่านมองหน้าฉันแวบหนึ่งแล้วพูดทิ้งท้ายสั้นๆ แค่ประโยคเดียวก่อนเดินกลับเข้าห้องไป
“รอบนี้ก็พยายามลดน้ำหนักให้นานๆ หน่อยล่ะ”
เปรียบเทียบซีนกินไก่ในงานเลี้ยงเปิดภาคเรียนครั้งแรก
เวอร์ชันไหนเหมือนคนเพิ่งเคยได้กินอาหารคาวหวานสุดอลังการบนจานหรูที่มีเหล่าเอลฟ์ประจำบ้านเป็นผู้ปรุงกว่ากัน~
ให้ฉันเป็นลุงของเธอ retweeted
“ ถ้าไม่มีพี่เเด๊กซ์ ผมไม่เล่น”
#BIGASSคอนเสิร์ตใหญ่ก่อนตาย
🔥ศิลปินที่ได้รับการสนับสนุนจากแฟนเพลง ต่อให้เราจะจัดคอนเสิร์ตกี่รอบ ก็ทดแทนบุญคุณเค้าไม่หมด เราอยู่มาได้เพราะแฟนเพลง
... by เจ๋ง เดชา โคนาโล
รักผู้ชายคนนี้ได้เลยค่ะ เค้าเจ๋งจริงๆ
ให้ฉันเป็นลุงของเธอ retweeted
เป็น “ก่อนตาย” ที่สมบูรณ์แบบที่สุด แล้วมันจริงมาก Big Ass คอนเสิร์ตเป็นคอนที่ควรได้ดูก่อนตรายจริง ถ้าไม่ดูปีนี้ก็ไม่รู้จะได้ดูอีกทีปีไหนแล้ว
#BIGASSคอนเสิร์ตใหญ่ก่อนตาย
#BigAssRockBand


























































