پریا retweeted
Four Scenarios for the Iran War by Nouriel Roubini
After failing to clinch a decisive victory against Iran, US President Donald Trump is now facing deteriorating macroeconomic conditions ahead of November's midterm elections. With his options limited, he has been left to choose between wishful thinking and a high-risk re-escalation of hostilities.
@ProSyn prosyn.org/Sv4hY7p
پریا retweeted
بله دوستان.
فیلم مردم معترض رو پخش کردن که ۲۱ هزار نفر دستگیرو اعدام شن و بتونن عواملشون رو پوشش بدن.
ولی گوسفند اسراییل مال هنوز فکر می کنی اسراییل نقطه زنی می کنه و مدرسه میناب نمیتونه کار آمریکا باشه.
این ژورنال‌های دیوید لیلینتال نسخه دیجیتال ندارن؟ کمرم شکست اینقدر تو کتابخونه تاریخ بردمشون اینور اونور.
متاسفانه کتابخونه‌ی دانشکده‌ام در شبکه‌های اجتماعی «ترند» شده و همیشه کیپ تا کیپ پره. هر دفعه باید آنلاین صندلی رزرو کنم و یه بنده خدایی رو از جاش بلند کنم تا بتونم بشینم. کاش یه جای دیگه رو وایرال کنن هر چه سریعتر.
پریا retweeted
بله اما جای تعجب نیست چون اسرائیل است و کشور خارجی‌ست و به‌رغم تبلیغات پرسروصدای «ما طرف مردم ایرانیم»، برایش مردم ما به هیچ وجه مهم نیستند.
از ایرانی‌تباری تعجب می‌کنم که عروسک خیمه‌شب‌بازی موساد شد و گفت «در حال تدارک برای بازگشت به میهن» است؛ دروغ گفت و مردم را به کشتن داد.
پریا retweeted
🟡🟡🟡🟡🟡🟡🟡🟡
حیف که حافظه تاریخی ما ایرانی‌ها اینقدر ضعیفه، وگرنه می‌دونستیم این اولین بار نیست که برای تحت فشار گذاشتن ایران به چنین تحریم‌هایی متوسل می‌شن.
تاریخ گواه ماجراست…
بخش‌هایی از مستند Coup 53 (2019) درباره کودتای ۲۸ مرداد و فشارهای اقتصادی علیه دولت مصدق.
در این بخش‌های مستند، این خود مقام‌های بریتانیایی‌اند که بدون پرده توضیح می‌دهند چه کردند.
سر دونالد لوگان، مسئول میز ایران در وزارت خارجه بریتانیا، می‌گوید تحریم همیشه بخش مهمی از مانورشان بود تا مصدق را سر عقل بیاورند.
یک محاصره جهانی برقرار کردند تا ایران نتواند نفتش را در بازار جهانی بفروشد. در بیشتر روزنامه‌های دنیا هم آگهی دادند که هرکس نفت ایران را بخرد، یک شکایت خریده است.
سر پیتر رامسباتم از کمیته نفت ایران می‌گوید هرچه این سیاست بیشتر ادامه پیدا می‌کرد، مردم ایران بیشتر سرخورده می‌شدند و شانس ناپدید شدن مصدق بیشتر می‌شد.
و جمله اصلی اینجاست: هرچه اوضاع اقتصادی ایران بدتر می‌شد، برای ما بهتر بود.
یعنی تحریم، اتفاق یا اشتباه نبود. ابزار طراحی شده‌ای بود برای خراب کردن اقتصاد، دلسرد کردن مردم و در نهایت سقوط دولت مصدق.
پریا retweeted
It has been now over 15 years since Gaddafi was killed. There has not been a parliamentary election in over 12 years. There has never been a presidential election, having been delayed for almost 10 years. There is still no legal definition defining the powers of that presidency.
پریا retweeted
Menacing workers with a baseball bat
Threatening to call ICE
Workers peeing on themselves
Women on their period not allowed bathroom breaks
Those are just some of the horrors of working at HelloFresh
Read about it in my latest for @Documentedny 👇
documentedny.com/2026/10/22/…
پریا retweeted
چرا من تا حالا فکر می‌کردم جنگ اخلاقی یعنی "بازتوزیع" ریسک بالاتر مرگ برای کسانی که "بیشتر" زندگی کرده‌اند؟(!!)
پریا retweeted
«مردم ایران در سال ۵۷ از سرِ شکم‌سیری و خوشیِ زیاد انقلاب کردن!» حتماً این جمله رو بارها شنیدید؛ اما آمارهای رسمی بانک مرکزی و سازمان بین‌المللی کار (ILO) در دهه ۵۰، یک واقعیت کاملاً برعکس و تکان‌دهنده رو نشون می‌ده.
در قسمت اول دیدیم که چطور محمدرضاشاه با قلع‌وقمع تمام احزاب و سندیکاهای سکولار، «مغز و ستاد فرماندهی انقلاب» رو دودستی تقدیم شبکه ۹ هزار مسجد و ۱۸۰ هزار روحانی کرد. اما یک سوال بزرگ باقی موند: این مساجد، لشکر و پیادهنظامِ میلیونیِ کفِ خیابونشون رو از کجا آوردن؟
پاسخ در چهار خطای استراتژیک اقتصادیِ خودِ شاه نهفته است که ارتشِ حاشیه‌نشین‌ها رو ساخت و تحویل مساجد داد:
۱. فاجعه‌ی اصلاحات ارضیِ دستوری و حذف ۴۵٪ روستاییان:در قانون اصلاحات ارضی، نزدیک به ۴۵ درصد از جمعیت روستاها که کارگر فصلی بودن («خوش‌نشین‌ها»)، حتی یک متر زمین نگرفتن و بیکار شدن! به ۷۵ درصدِ بقیه هم قطعاتِ غیراقتصادیِ زیر ۷ هکتار رسید. در دهه ۵۰، دولت کشاورزها رو مجبور کرد زمین‌هاشون رو تحویل «شرکت‌های کشت و صنعت» بدن و هم‌زمان با پول نفت، واردات غلات ارزون رو شروع کرد. نتیجه؟ ایرانِ صادرکننده غذا، در سال ۵۶ شد واردکننده‌ی ۲.۶ میلیارد دلار مواد غذایی!
۲. سونامی مهاجرت و کمربند حلبی‌آبادها:با فروپاشی کشاورزی سنتی، در دهه پنجاه سالانه بیش از ۳۰۰,۰۰۰ روستاییِ مذهبی آواره‌ی شهرهای بزرگ شدن و در «حلبی‌آبادها»، «کپرها» و «گودهای جنوب تهران» (بدون آب لوله‌کشی، برق و فاضلاب) ساکن شدن؛ جاهایی که هیچ حزب سیاسی و سندیکایی اجازه فعالیت نداشت، اما سرِ هر کوچه یک مسجد و حسینیه فعال بود.
۳. جنون نفتی سال ۵۲، بیماری هلندی و تورم ۲۰۰ درصدی مسکن:وقتی در سال ۵۲ درآمد نفت ناگهان از ۲.۸ میلیارد دلار به ۲۰ میلیارد دلار رسید، کارشناسان سازمان برنامه هشدار دادن که زیرساخت کشور کششِ تزریق این حجم از نقدینگی رو نداره. اما شاه که دچار توهم قدرت شده بود، هشدارها رو رد کرد و بودجه برنامه پنجم رو به ۶۹ میلیارد دلار رسوند. نتیجه؟ انفجار نقدینگی و تورم! بین سال‌های ۵۲ تا ۵۵، اجاره‌خونه در تهران تا ۲۰۰ درصد جهش کرد و بیش از نیمی از حقوق کارگر و کارمند رو بلعید. طبق گزارش سازمان بین‌المللی کار، ضریب جینی شهری از ۰.۵۱ گذشت و ایران به یکی از نابرابرترین کشورهای جهان تبدیل شد (۱۰ درصدِ ثروتمند، بیش از ۴۰ درصد کل ثروت کشور رو مصرف می‌کردن).
۴. شوک انقباضی سال ۵۶ و جرقه در انبار باروت:صدها هزار جوانِ روستایی و مذهبی، روزها در شمال تهران برج‌ها و کاخ‌های لوکس رو می‌ساختن و شب‌ها با خشم و احساس تحقیر به حلبی‌آبادهای جنوب شهر برمی‌گشتن. ضربه نهایی در نیمه دوم سال ۱۳۵۶ زده شد؛ زمانی که دولت جمشید آموزگار برای مهار تورم، ناگهان بودجه‌های عمرانی رو قطع کرد. پروژه‌های ساختمانی خوابید و بیش از ۴۰۰,۰۰۰ کارگر ساختمانیِ مهاجر، یک‌شبه بیکار و آماده‌ی حضور در خیابان شدن!
چرا امروز این پرونده رو باز می‌کنیم؟همون‌طور که در قسمت اول گفتم، از نظر من جمهوری اسلامی کارش تموم شده و رفتنیه! اما چیزی که حیاتی و سرنوشت‌سازه، فردای ایرانه.اگر تاریخ رو بدون تعصب نخونیم و نقد نکنیم، محکومیم که دوباره در چرخه‌ی معیوبِ تصمیمات فردمحور، بی‌توجهی به نظر کارشناسان و نابودی نهادهای مدنی سقوط کنیم.
در قسمت سوم و پایانی (فردا شب) به سراغ آخرین قطعه پازل می‌ریم: وقتی در سال ۵۷ میلیون‌ها نفر ماه‌ها اعتصاب کردن، پول و حقوقشون از کجا تامین می‌شد؟ داستانِ امپراتوری ۳.۲ میلیارد دلاری بنیاد پهلوی، جنگ انتحاری شاه با بازار در سال ۵۴، و خودکشی حکومت با یک مقاله!
(اگر قسمت اول رو ندیدید، لینکش رو در کامنت اول گذاشتم 👇)