Uluborlu

Anlaşılan, memleketin her köşesinde fon meselesi konuşuluyor… Bugün bir yerde oturmuş, arkadaşlarla sohbet ediyorduk. Konu dönüp dolaşıp fon vurgununa geldi. Bir ara yan masadan bir beyefendi söze karıştı: “Fon meselesini konuşuyorsunuz değil mi?” “Evet” dedik. “Belli ki siz de para kaptırdınız!” dedi. “Yok, biz mağdur değiliz” deyince biraz şaşırdı. Anlaşılan konuşmalarımızdan, meseleye duyduğumuz öfkeden bizi de fon mağduru sanmıştı. Sonra başladı anlatmaya… “Hocam, bu kadar para nasıl kaybolur? Bu nasıl mümkün olur? Kimse görmedi mi, kimse denetlemedi mi? Bu insanların parası, alın teri, geleceği ne olacak?” Sözü önce fonlara, sonra sisteme, oradan denetim mekanizmalarına ve nihayet adalete getirdi. Belli ki o da dertliydi. Bir ara iç çekerek, “Asıl o gariban insanlara üzülüyorum. Kim bilir ne umutlarla biriktirdiler o paraları. Yazık değil mi?” dedi. Sohbet bitti ama söyledikleri zihnimde kaldı. Bir ülkede insanlar yalnızca paralarının değil, haklarının da güvende olup olmadığını sorgulamaya başlamışsa mesele birkaç fonun çok ötesine geçmiş demektir. Bugün bir kez daha gördüm ki bu ülkede fon meselesini herkes konuşuyor. Kimi parasının, kimi adaletin, kimi de memleketin geleceğinin derdinde. Ve galiba en acısı şu: İnsanlar artık paranın nasıl kaybolduğundan çok, bu kadar büyük bir kaybın nasıl olup da önlenemediğini anlamaya çalışıyor. Bu insanların hem paralarını hem de adalete duydukları güveni geri vermek zorundayız.