Kochani Rodacy, W ostatnich godzinach z najwyższych szczebli państwowych, za pośrednictwem służb specjalnych, dotarła do nas informacja o możliwym zamachu na premiera i wicepremiera. Komunikaty te, opatrzone pilnymi naradami w Centrum Antyterrorystycznym, mają wywołać w nas jeden dominujący stan: strach i odruch jednoczenia się wokół zagrożonej władzy. Zanim jednak pozwolimy, by ten komunikat zdominował naszą ocenę sytuacji, musimy zadać sobie fundamentalne pytanie: dlaczego ta informacja pojawia się dokładnie w tym momencie? 🧵👇

Kochani, zaskoczyło mnie po wczorajszym wpisie, że tak wielu z nas widzi to wszystko co dzieje się z naszym światem. Nasza Polska jest naszym światem. Przez tyle czasu nikt nie zebrał tego w całość. Ja to robiłem od dwóch ostatnich lat. Wczoraj coś pękło. Dziękuje Wam za zauważenie. Do roboty: W nawiązaniu do mojego wczorajszego wpisu, w którym rozłożyłem na czynniki pierwsze strategię premiera i to, jak cynicznie zrzuca odpowiedzialność za ataki w szkołach na weto prezydenta, czas na krok drugi. Sama diagnoza i krytyka to za mało. Musimy wiedzieć, jak się przed tym bronić na co dzień. Zebrałem te mechanizmy w kilka prostych zasad. Przełożyłem naukowy żargon na nasze codzienne życie, dodałem konkretne przykłady. Przeczytajcie to, żeby nikt więcej nie robił nam wody z mózgu. 1. Zauważ, kiedy ktoś każe ci nienawidzić Kiedy brakuje argumentów o gospodarce, dziurze budżetowej czy realnym bezpieczeństwie na ulicach, politycy próbują nas na siebie napuścić. Jak to wygląda w praktyce? Wyobraź sobie, że idziesz do szefa po podwyżkę albo zapytać, dlaczego firma przynosi straty. A szef zamiast odpowiedzieć, zaczyna ci opowiadać, że pracownicy z drugiego działu to idioci i że to oni chcą zniszczyć waszą pracę. Dokładnie to robi władza. Kiedy słyszysz, że oponent to wróg państwa i zło wcielone, to znak, że ktoś gra na twoich emocjach, żeby ukryć własną nieudolność. Nie wchodź w to. 2. Odróżniaj cyrk od rządzenia państwem Ktoś z rządu nagrywa krótki filmik, jak biega z psem, albo rzuca luźnymi żarcikami zza domowego biurka w stylu youtubera. Wydaje się taki ludzki, prawda? Swój chłop. Tyle że to celowy, zimny zabieg. Chodzi o to, żebyś podświadomie poczuł, że to twój kumpel z internetu. A kumplowi wybacza się więcej. Kumpel nie musi stawać przed dziennikarzami na trudnych konferencjach i pocić się przy pytaniach o luki w prawie. Jeśli polityk unika trudnych pytań, a zamiast tego wrzuca virale do sieci, zapal czerwoną lampkę. Od bycia fajnym są influencerzy, premier ma zarządzać państwem. 3. Zdemaskuj szukanie kozła ofiarnego Dzieje się tragedia, taka jak te koszmarne wydarzenia w szkołach z ostatnich dni. Co w takiej sytuacji robi dojrzała władza? Zwołuje sztab kryzysowy, sprawdza luki w policji, działa. A co my widzimy? Błyskawiczne szukanie winnego gdzie indziej – u prezydenta, w starych przepisach, w opozycji. To tak, jakby kierowca autobusu wjechał do rowu, a potem tłumaczył pasażerom, że to wina pieszego, który przeszedł na czerwonym świetle trzy kilometry wcześniej. Kto ma w rękach policję, służby, budżet i edukację, ten w pełni odpowiada za bezpieczeństwo. Koniec i kropka. 4. Uważaj na granie ludzkim dramatem To absolutnie najgorszy, najbardziej makiaweliczny rodzaj manipulacji. Polityk bierze na sztandary świeżą ludzką tragedię i mówi: musicie nam pozwolić na blokowanie stron w internecie, bo inaczej krew kolejnych ofiar będzie na waszych rękach. To czysty szantaż emocjonalny. W strachu i złości przestajemy myśleć logicznie i jesteśmy w stanie oddać własną wolność obywatelską. Pytaj zawsze wprost: czy przepychanie takich ustaw na kolanie rozwiąże prawdziwy problem, czy po prostu urzędnicy dostaną do ręki potężne narzędzie do cenzury? 5. Patrz na kompetencje, a nie na potakiwanie Liderzy bardzo często boją się silnych, niezależnych ekspertów we własnych szeregach. Mają paranoję, że ktoś taki mógłby urosnąć i im się sprzeciwić. Dlatego na stanowiska ministrów wsadzają ludzi często miernych, ale bezwzględnie lojalnych. Skutki widzimy na własne oczy. Przypomnijcie sobie zakaz zadawania prac domowych wprowadzony z dnia na dzień, który wywołał gigantyczny bałagan w szkołach, czy oderwane od rzeczywistości próby zmiany jadłospisów w stołówkach. Oceniajmy rządzących po tym, jak ich decyzje zderzają się z rzeczywistością, a nie po tym, jak głośno klaszczą swojemu szefowi. Myślmy samodzielnie i patrzmy im na ręce. Nie dajmy się wciągnąć w ich przepychanki i traktować jak darmowy elektorat do napędzania internetowych zasięgów. 🇵🇱