page.bluu🐰🍦ᡣ𐭩ྀིྀིྀ retweeted
เหมือนการหาทางดิ้นรนของมนุษย์ชาติ จากผลการกระทำของตัวเอง ให้ฟีล attack on titan มาก
ทุกคนมามุงงง.. นี่น่าจะเป็นโปรเจกต์ที่เปลี่ยนแปลงภูมิอากาศโลกได้เลย ‼️
มีสตาร์ทอัปชื่อ REAL ICE กำลังพยายาม “แช่แข็งอาร์กติก” 🧊 กลับมาใหม่อีกรอบ แล้วที่พีคคือไปลองเทสพื้นที่เล็กๆ ทางเหนือของแคนาดาแล้วดันได้ผลจริง! 👏🏻
มีขั้นตอนง่ายๆคือ
• หน้าหนาวเค้าเจาะน้ำแข็ง 🕳️ แล้วปั๊มน้ำทะเลขึ้นมาข้างบน 💦
• อากาศที่หนาวจัด 💨 จะเปลี่ยนน้ำให้กลายเป็นชั้นน้ำแข็งใหม่ 🧊 พอหน้าร้อนน้ำแข็งเลยหนาเป็นพิเศษ
• ผลทดสอบคือชั้นน้ำแข็งนี้หนากว่าน้ำแข็งรอบๆ ถึง 50 ซม. เลย 📏
เรื่องนี้โคตรสำคัญ ! เพราะอาร์กติกเสี่ยงจะสูญเสียน้ำแข็งหน้าร้อนเกือบหมดช่วงปี 2030s ซึ่งน้ำแข็งพวกนี้ทำหน้าที่เหมือนเกราะช่วยให้โลกเย็น
ลองนึกภาพใส่เสื้อกันหนาวสีขาวเทียบกับสีดำตอนแดดเปรี้ยงๆ ☀️🥼น้ำแข็งก็เหมือนเสื้อยืดสีขาวที่คอยสะท้อนความร้อนกลับอวกาศ ↘️↗️ แต่ถ้ามันละลายเมื่อไหร่ ทะเลสีเข้มข้างล่างจะกลายเป็นเสื้อกันหนาวสีดำคอยดูดความร้อนทั้งหมดไว้แทน ♨️
ความร้อนส่วนเกินนี้จะเร่งให้โลกร้อนหนักขึ้น 🥵 น้ำทะเลสูงขึ้น 🌊 พายุแรงขึ้น 🌀🌪️ แถมคลื่นความร้อนก็อันตรายขึ้นทั่วโลก
บริษัทเค้าประเมินว่า ถ้าจะเพิ่มความหนาน้ำแข็งในพื้นที่ใหญ่เป็น 2 เท่าของรัฐแคลิฟอร์เนีย ต้องใช้งบปีละประมาณ 5-6 พันล้านดอลลาร์
ซึ่งนี่น่าจะเป็นภารกิจที่บ้าบิ่นที่สุดที่มนุษยชาติเคยลองทำมาเลย!
page.bluu🐰🍦ᡣ𐭩ྀིྀིྀ retweeted
เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เลย เป๊ะ แต่ของ ANA ที่สนามบินฮาเนดะ และใช่ สายการบินไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สเต็ปเดียวกันเลย ช่วยมากสุดแค่คูปองอาหาร 1500 เยน เป๊ะ ไปวีนแล้ว วีนสุดๆได้เครดิตชดเชยมาแค่ $100 น้อยกว่าแอเอเชียอีก 555555555
อยากเห็นเขาเอาเรื่องสายการบินได้อะ แค้นด้วย
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน
หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน
ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง
เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน
สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท
ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ
ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า
“ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”
เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง
ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น.
เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ
แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป
เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70
เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง
จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน
หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน
ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน
พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น.
ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง
เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง
และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้
ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน
เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า?
นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด
เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน
ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้
แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน
ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที
ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ
แต่เรื่องยังไม่จบครับ
เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร
สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1
ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย
แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ
ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน
ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน
ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
page.bluu🐰🍦ᡣ𐭩ྀིྀིྀ retweeted
เรื่องด่วนมากอันนี้ น้องวิชทำคิ้วหายที่งานมาม่า ใครเจอช่วยส่งคืนน้องด้วย มันสำคัญมาก เด็กจะคิ้วหายทั้งวงแล้วแม่ 5555555555
นี่เคยไปทำกิจกรรมที่สถานสงเคราะห์
เขามีกฏชัดเจนมากนะ แล้วแต่ละกฎก็มีเหตุผลของมันเองมากๆ เช่น
ห้ามถ่ายภาพหรือบันทึกวิดีโอที่เห็นใบหน้าเด็ก
* คุ้มครองสิทธิเด็ก: ตาม พ.ร.บ. คุ้มครองเด็ก และกฎหมาย PDPA ห้ามถ่ายภาพหรือคลิปวิดีโอที่ระบุตัวตนของเด็กได้ (เห็นหน้าชัดเจน หรือบอกชื่อ-นามสกุล) แล้วนำไปโพสต์ลงโซเชียลมีเดียโดยเด็ดขาด เพื่อป้องกันผลกระทบต่ออนาคตและสภาพจิตใจของเด็ก
ห้ามอุ้ม กอด หรือสัมผัสตัวเด็กโดยพลการ
* ป้องกันภาวะความผูกพันชั่วคราว (Attachment Issue): การอุ้มหรือแสดงความรักใกล้ชิดมากเกินไปในระยะเวลาสั้นๆ แล้วจากไป อาจทำให้เด็กเกิดความสับสนและรู้สึกถูกทอดทิ้งซ้ำซาก
page.bluu🐰🍦ᡣ𐭩ྀིྀིྀ retweeted
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไม่ใช่สวนสัตว์มนุษย์เอาไว้ให้อินฟลูไปหาแสง เอาความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กๆมาเรียกเอนเกจ เราเป็นผู้ใหญ่โตแล้ว ดูคลิปก็รู้แหละว่าเขาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่สำหรับเด็กวัยนี้มันคือคำสัญญา เขาไม่เข้าใจหรอกทำไมพี่คนสวยบอกว่าจะพาเขากลับบ้านด้วยแล้วทิ้งเขาไว้ที่เดิม






































