Pinned Tweet
در شاهنامه فردوسی،سیمرغ به زال سه پَر داد و گفت هر وقت درماندی بسوزان و آرزو کن
پَر اول سوخت، آرزو برآورده شد؛رستم به دنیا آمد.
پَر دوم سوخت,آرزو برآورده شد رستم زنده ماند.
اما پَر سوم هرگز استفاده نشد.فردوسی پَر سوم را برای آیندگان نگه داشت.برای روزی که پَر سوم برای ایران بسوزد
ما نیز روزگاری ، دستی برای گرفتن داشتیم ،
دلی برای عاشق شدن ،
و رؤیاهایی که قرار بود زندگی شان کنیم ،
ما را تنها با رفتنمان به یاد نیاورید ؛
ما زندگی را دوست داشتیم...
تقدیم به آنان که
جای خالی شان ، از حافظه ی ایران پاک نخواهد شد.🕊️🌈
اگر زمان منتظر ما می ایستاد تا ما به بلوغ برسیم ،
قطعا زندگی با نقص های کمتری را تجربه می کردیم.
نمی دانم زندگی بدون واژه ی «افسوس»
چه شکلی خواهد بود...
[تنهایی پر هیاهو] از بهومیل هرابال
«باید عشقی داشت_عشقی بزرگ در زندگی ،
از آن رو که این عشق برای نومیدی های
بی دلیلی که ما را در چنگ می گیرد عذر موجهی می تراشد.»
آلبر کامو_یادداشت ها
مهم تر از حرف هایی که آدم ها به هم می زنند ،
حس هایی ست که در دیگری ایجاد می کنند !
حس هایی که حتی اگر خوب هم باشند ،
باید به موقع باشند ؛ زودترش خام است و دیرترش سوخته !
پختگی ، حضور در زمانِ مناسب است.
و خوشا به حالِ آنان که بر روانِ خویش ،
بر اندیشه های خویش ،
و بر آنچه در نهانِ ذهنشان می گذرد ،
تسلط دارند ؛
آنان که ذهنشان علیه خودشان قد علم نمی کند...
به همدیگر بگویید دوستت دارم و از عشق نهراسید
اینجا سرزمین بی ثباتی و بلاتکلیفی ست
شاید فردا نباشیم...
چیزی تحت عنوان «برگشت لحظه های خوب» وجود نداره ،
قدر همه چیز رو همون موقع بدونید...
دخترم💖
67
565
10,695
به ما می گویند شرقی های غمگین ؛
اما کافی ست کمی باران ببارد ، گوشه ای از
دریاچه ارومیه جان بگیرد تا از خوشحالی در پوست خود نگنجیم.
نمی دانم چرا سهم ما از شادی این قدر کم است ،
وقتی برای خوشحال شدن ،
تا این اندازه کم توقعیم...
از بیرون ، آدمی بالغ به نظر می رسی ، با ذهنی فیلسوفانه ؛
اما در درون ، فقط کودکی هستی
گم شده در یک خیالِ شیرین.
عکسا واسه روزای سختیه که به زور خودم رو جمع و جور کردم و از صفر شروع کردم،پارسال همین موقع ها...
گذاشتم اینجا بمونه که یادم نره کجا بودم و قدر حال آلان م رو بدونم.
من آدمایی رو دوست دارم که از تغییر فصل ، صدای بارون، تماشای ماه ، بوی قهوه ی تازه دم شده و شبای پر ستاره
هیجان زده میشن ،
آدمایی که برای زندگی ذوق دارن زیباترینن...
صدایِ ما را از ایران می شنوید ؛
از سرزمینی که رنج هایش پایان نمی یابند
تنها از شکلی به شکلی دیگر تبدیل می شوند.
اینجا ، تنها چیزی که پایسته می ماند ، رنج است...
اگر زنده ماندی
اگر مقاومت کردی
آواز بخوان ، رؤیا ببین، مست کن!
زمانه ی زمهریر است
عاشق شو ، شتاب کن!






