De kerntaken van een regering? Veiligheid, justitie, defensie, degelijk onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur, sociale bescherming en verantwoord omgaan met ons belastinggeld.
Maar in België hebben onze regeringen blijkbaar nog tijd genoeg om zich met de rest van ons leven bezig te houden.
Wat we eten, hoeveel suiker en zout daarin zit, hoeveel groenten we binnenkrijgen, wat er in de brooddoos van onze kinderen zit, fruit op school, warme schoolmaaltijden, vegetarisch eten, Nutri-Scores, voedselverspilling en hoe we onze boodschappen moeten doen.
Hoe we onze kinderen opvoeden, hoe lang ze achter een scherm zitten, wat ze online bekijken, hoe ze omgaan met sociale media, hoeveel ze buiten spelen, hoe we borstvoeding geven, hoe we moeten bewegen, slapen, ontspannen, omgaan met stress en eenzaamheid.
Welke koelkast en wasmachine we kopen, met frigobonnen van €250 erbovenop. Hoe we ons huis isoleren, welke ramen we plaatsen, welk energielabel onze woning moet hebben, waarmee we verwarmen, hoe we van aardgas af geraken, welke warmtepomp we installeren, hoeveel water we gebruiken en hoe we ons afval sorteren.
Welke wagen we kopen, welke motor daarin zit, welke uitstoot nog mag, waar we mogen rijden, welke stad we nog binnen mogen, waar we parkeren, hoeveel we daarvoor betalen, of we met de fiets naar het werk gaan en hoe we ons woon-werkverkeer organiseren.
En ondertussen financieren ze ook nog studentenkoten met €100 miljoen aan renteloze leningen, jeugdverblijven, toeristische logies, festivals, culturele evenementen, sportclubs, fietsinfrastructuur, bedrijfsadvies, innovatieprojecten, stadsmarketing, duurzaamheidscampagnes en allerhande projecten die ons moeten leren hoe we ons als brave burgers horen te gedragen.
Voor al die bezigheden zijn er ministers, kabinetten, administraties, agentschappen, adviesraden, experten, consultants, projectcoördinatoren, subsidieaanvragen, controlemechanismen, evaluatierapporten en communicatiecampagnes nodig. Liefst verspreid over zes regeringen, zodat niemand het overzicht nog heeft.
En terwijl we van onze eerste papfles tot onze laatste rustplaats worden begeleid, geadviseerd, gesubsidieerd, gereguleerd en gecontroleerd, lopen de overheidsschulden verder op, kreunt justitie, brokkelt de infrastructuur af en betaalt de burger zich blauw aan belastingen.
En het schoonste van heel dat circus? We mogen het zelf betalen.
Het wordt verdomme hoog tijd dat die regeringen zich met hun kerntaken bezighouden. Onze economie staat te verzuipen, de schuldenberg groeit hen boven het hoofd en dat stelletje betweters heeft blijkbaar nog altijd meer verstand van onze brooddoos dan van hun eigen begroting.
"€600/maand voor een kot is voor veel mensen veel geld. We voorzien daarom renteloze leningen van 100 miljoen aan hogescholen en universiteiten. Zo komen er vrij snel 1800 nieuwe koten bij. Dat zal een 'serieus' bedrag minder per maand kosten."
Minister @MelissaDepr@vooruit_nu
De impliciete aanname in dit soort naïeve streefdoelen is nog steeds dat mannen en vrouwen letterlijk gelijk zijn ipv gelijkwaardig. Dat meisjes die met poppen spelen geen garagist worden. Dat jongens die enkel vrouwelijke proffen zien niet doctoreren. De realiteit is dat studie-interesses tussen jongens en meisjes sterk verschillen. En dus zijn verschillende studiekeuzes ook logisch. Zie ons onderzoek bij adolescenten. Men begrijpt niet hoe met al dat genderbeleid de verschillen gròter worden. Terwijl dat ondertussen goed bestudeerd is. De gender equality paradox: naarmate samenlevingen meer gendergelijk worden kiezen vrouwen vaker wat ze zélf willen. In vrouwonvriendelijke landen studeren meer meisjes STEM, niet minder. Vrijere keuze leidt tot grotere verschillen met mannen. Niet kleiner. Omdat het niet enkel/vooral nurture (omgevingsinvloed, rolmodellen, …) is, maar ook/vooral nature, biologie… Genderverschillen in studiekeuze zijn dan ook niet problematisch. Zolang ze het resultaat zijn van vrije keuze en gelijke kansen. Dogmatisch sturen naar gelijke uitkomsten is onrealistisch, onwenselijk en een ontkenning van reële interesseverschillen. Opgelegde gelijkheid realiseer je enkel door expliciete of impliciete inperking van vrijheid.
vrt.be/vrtnws/nl/2026/11/09/…
Door de gelijktijdige uitbreiding van flexi-jobs wordt het eenvoudige, laagproductieve werk dat bij uitstek geschikt is als instapjob voor langdurig werklozen nu ingevuld door hogeropgeleiden die fiscaal voordelig willen bijklussen.
Medical education also didn't teach us about complex chronic disorders that cannot be solved with a shot of insulin or a puff of albuterol. It taught us to label complex medical patients as "psych" and send them out to psychiatry and psychology, where healthcare professionals also didn't know how to approach these patients because many patients didn't respond to standard psychiatric treatment.
Some of us are working hard to change outdated practices, erroneous assumptions and ineffective diagnostic and therapeutic frameworks. Stay tuned for the work I'll be sharing here when it's published. I truly truly believe that things will get better for people living with these devastating conditions. 🤞🤞🤞
Dear physician,
Medical education taught you how to diagnose and treat different health conditions.
You dedicated countless hours memorizing intricate details in biochemistry, anatomy, physiology, and pharmacology.
Unfortunately, medical education comes with a blind spot.
It did not teach you the psychology of practicing medicine.
Herpesviruses. The ones that lie dormant in us for life - wake up during COVID. Documented over and over. A new review maps it across the whole family and leaves the big question open - is the reawakening driving the illness, or just a sign of how battered the immune system is?🧵
Et si, après des décennies de réglementations, d’impôts toujours plus lourds, de dépenses publiques et d’interventions dans tous les domaines de la vie, nous osions enfin poser une question simple :
Pourquoi ne pas essayer autrement ?
Depuis des années, les visages changent, les promesses se succèdent, mais rien ne change vraiment. Toujours plus de contraintes, toujours plus de prélèvements, toujours moins de liberté.
On cherche sans cesse à mieux faire fonctionner le système, sans jamais se demander s’il ne prend pas trop de place dans nos vies.
Et si nous avions fini par croire que d’autres savent mieux que nous ce qui est bon pour nous ? Que les règles remplacent le bon sens, que les autorisations freinent moins qu’elles ne bloquent et que les décisions venues d’en haut valent mieux que l’initiative de chacun ?
Des décennies de cette approche n’ont pas apporté les résultats promis. Pourquoi continuer sans jamais remettre en question la méthode ? Pourquoi ne pas faire davantage confiance à la liberté, à la responsabilité individuelle, au travail, à l’esprit d’entreprise et à la capacité de chacun à prendre sa vie en main ?
La vraie question est là : voulons-nous simplement dépenser moins ou voulons-nous retrouver une société où chacun est libre de choisir, d’entreprendre, de réussir et d’assumer ses décisions ?
À force de refaire toujours la même chose, nous avons fini par considérer ses échecs comme une fatalité. Le véritable courage consiste peut-être à admettre que nous faisons fausse route et à oser enfin faire confiance aux citoyens plutôt que de décider sans cesse à leur place.
Combien de temps encore avant de faire le pari de la liberté ?
Le problème des discussions budgétaires, c’est qu’elles cherchent à résoudre un problème structurel sans jamais remettre en cause le système qui le produit.
Le scénario est toujours le même : on enlève un avantage à droite, on augmente une taxe à gauche, on rabote quelques dépenses, on crée une nouvelle recette. Chacun défend son périmètre, ses privilèges et ses bénéficiaires. On déplace les contraintes, on négocie les compensations et on finit par présenter le compromis comme une réforme.
Mais personne ne pose la question fondamentale : pourquoi avons-nous construit un système qui nécessite toujours davantage de ressources pour financer toujours davantage de mécanismes, sans jamais s’interroger suffisamment sur leur utilité ?
C’est une erreur de paradigme.
Un budget n’est pas un simple tableau Excel dans lequel il faudrait trouver le bon équilibre entre recettes et dépenses. C’est le reflet de choix politiques, de responsabilités institutionnelles, d’incitations et de rapports de dépendance.
Tant qu’on accepte ces choix comme des données intangibles, on ne réforme rien. On administre la pénurie que l’on a soi-même organisée.
Il faut inverser le raisonnement : partir des besoins réels, questionner les missions, mesurer les résultats, responsabiliser les acteurs, supprimer les mécanismes qui entretiennent les coûts et rendre aux individus et aux organisations la liberté de décider.
Le véritable enjeu n’est pas de savoir qui va payer davantage ou perdre un peu moins. C’est de savoir pourquoi nous continuons à financer un modèle dont les règles conduisent précisément à cette impasse.
On ne transforme pas un système en changeant les chiffres dans ses colonnes. On le transforme en changeant les règles du jeu.
Talarico says voters want wholesale change, not incremental fixes, and an economy that rewards work instead of wealth
“People are looking for wholesale change and, and they're, they're right to, to want that change because it is possible to build an economy that rewards work instead of wealth.”
“I mean, the economy is just a collective, a collection of choices that we make, particularly policy choices.”
“And we can make different choices than the ones that we've made for the last five decades.”
“Trickle-down economics, in my view, is not a theory, it's theft.”
w/ @jamestalarico
People keep writing that Trump will attempt to compromise Western security for Russia’s benefit, as though Europe were some obedient Labrador waiting for its American owner to give it commands.
There is one rather enormous problem with that fantasy: Europe is sovereign, and Trump does not get to decide its future.
He can meet Putin, make grand promises, and draw imaginary lines across European maps until he runs out of crayons. None of it means a thing without Europe’s consent.
Europe is not Trump’s property, and its security is not something he can hand over to Moscow.
Trump can promise Putin whatever he likes. Europe has absolutely no obligation to deliver it.
De eeuwige discussie over de belastingbijdrage van de rijkste 1% in België verdient wat meer nuance dan loze kreten.
De feiten van de FOD Financiën en KU Leuven/UGent vertellen een heel ander verhaal:
📊 Wat dragen ze wél bij?
• De top 1% betaalt naar schatting zo'n 13% van alle personenbelastingen in België.
• De top 10% draagt zelfs bijna de helft (~47,5%) van de totale personenbelasting bij.
• Dit komt door een sterk progressief schijftarief (dat oploopt tot 50% vanaf €48.320, plus gemeentebelasting tot ~54,5%).
⚖️ De keerzijde van de medaille (Ontwijking vs. Economie):
• Ontwijking: Ja, via vennootschappen, dividenden of kapitaalconstructies ligt de effectieve druk op grote vermogens soms lager dan het loonschijftarief doet vermoeden.
• Economische motor: Ondernemers en investeerders creëren banen (waarders werknemers op hun beurt personenbelasting betalen) en genereren via hoge consumptie bakken aan btw-inkomsten voor de staatskas.
Kortom: dat de rijksten "niets" bijdragen is feitelijk onjuist.
Ze dragen in absolute én relatieve zin het leeuwendeel van de directe belastingen, terwijl hun economische footprint via jobs en consumptie cruciaal blijft. #België#Economie#Fiscaliteit
Dat @vooruit_nu deze groep viseert zal hun op lange termijn zuur opbreken:
- door de leugen die ze verspreiden dat deze groep niets bijdraagt terwijl het omgekeerde waar is
- door hen weg te jagen met nog minder inkomsten als gevolg
- door succes niet te belonen creëer je rampspoed als overheid en geen welvaart!
Ce qui est étonnant, c’est que l’on continue à publier des articles sur les déclarations de ce type alors qu’il faudrait le considérer comme le fou du métro qui marmonne dans son coin sur la méchanceté du monde, les complots imaginaires et ses grands projets pour l’humanité.
Je bent al halverwege. Maar de echte miljarden zitten in het uitkleden van heel dat overheidsapparaat. Weg met de dubbele bevoegdheden, overbodige bestuurslagen, agentschappen en die peperdure bezigheidstherapie. Vertrek van wat we écht nodig hebben, niet van wat we al hebben. We spreken over potentiële besparingen van tientallen miljarden per jaar, op lange termijn honderden miljarden die we opnieuw in onze economie kunnen pompen. In plaats daarvan blijven we onze economie leegzuigen om een overheidsapparaat te onderhouden dat wij ons allang niet meer kunnen permitteren. En dan maar verbaasd zijn dat er geen geld is.
Bron/inspiratie: België – Het Nieuwe Testament, Herbert J. Van Elsuwege. @herbertvan70636
1969 a US soldier is asked:
"If you could send one message to Americans 50 years in the future what would it be?"
"Don't send your sons to finish what politicians start."
Dat Trump op zijn donder krijgt, betekent niet per se dat de democratie is hersteld, maar dat de democratie heeft gewerkt. Groot verschil. Het systeem is er om vreedzame wissel van de macht mogelijk te maken. Totaal los van de invulling van die macht. Zolang de machthebbers dat systeem aanvaarden. De liberale poot van het systeem, bekend als rechtsstaat, is een cruciale aanvulling op de democratie, geen invulling ervan.
Latest paper:
Hypothesis: Myalgic Encephalomyelitis (ME) as a Mast Cell Activation Disorder (MCAD)
preprints.org/manuscript/202…
This is a long paper because I wanted to "set the scene" so to speak and also cover anticipated and valid critiques. A wee summary below 🧵
ALT Infographic explaining the crux of the hypothesis:
Pathway from genetic predisposition to dysmetabolism, oxidative stress, inflammation, and mast cell activation. This results in sickness metabolism, driven by interactions between the nervous system, immune system, and metabolism, affecting micronutrients, fat, amino acids, and glucose resulting in sickness behaviour. Mast cell mediators are vast and can cause a range of symptoms, immediately and after some time. Mast cells can be triggered by various things including stress, allergens, cognitive, physical, and emotional exertion. Mast cell activity helps explain:
Inconsistencies in research
Individual variances
ME & PEM triggers
Metabolic profile
Mixed responses to treatments
Importance of pacing (trigger avoidance)
Neurological involvement
PEM time trends
Symptoms
🇧🇪@CouckeMarc , l’un des plus grands entrepreneurs de Belgique a dit hier :
« Chers politiciens, parfois aimables, parfois un peu moins,
Je continuerai à investir massivement dans notre petit pays, je vous le garantis.
Je paierai les impôts et les contributions que vous me demandez (et ils sont déjà nombreux, et le seront sans doute encore davantage, ce que je peux comprendre).
Mais, s’il vous plaît, faites preuve de responsabilité dans la gestion des recettes considérables que vous percevez auprès de toutes celles et ceux qui travaillent, investissent et font fructifier leur argent en Belgique. »
Je ne comprendrai pas une augmentation d’impôts, mais je suis tout à fait d’accord sur le reste. 👏🏼