Pinned Tweet
مود من تو یه جمع غیرایرانی درحالیکه نظرات کارشناسانهام با تفکرات آدمای کارشناس کل جمع در تضاده 🦦 :
وضعیت پوستم بعد از گوش دادن به آهنگ Shitsville از Freddie Gibbs & Madlib روی اون بیت تکرارشونده و مجنونش
حرصم میگیره وقتی میبینم جوونهای مثلا آگاهتر اروپایی وقتی میخوان از آثار مربوط به ایران حرف بزنن، اولین مثالشون فیلمی مثل «یک تصادف ساده» جعفر پناهیه. گاهی لیست بیپایان دلایل برای زباله بودنش رو موردی توضیح میدم ولی معمولا حالشو ندارم و رد میشم. خستهام.
وقتی به آهنگ «Open Up» از Charli XCX گوش میدم، ناخودآگاه چشمهام رو میبندم و نیکا رو تصور میکنم: سیاهپوش، در حال قدم زدن روی تپههای سنگی، بالای یک دشت وسیع با علفهای بلند سبز. لحظهای سرش رو برمیگردونه و به من نگاه میکنه؛ بعد برمیگرده و به راهش ادامه میده.
بازی Reanimal رو تموم کردم 🐇 کاراکترای اصلی یه خواهر و برادر یتیمن که در تلاشن دوستاشونو از یه جزیره جهنمی نجات بدن. و این جزیره به معنای واقعی کلمه جهنمی با تموم هیولاهای فریکی خوفناکی که بهش حکومت میکنن، شبیه به یه شبیهسازی خیلی ساده و ابتدایی از ایرانه.
شبیه یه پرندهام که بالهاشو از ته بریدن. پرندههایی که میشناختم دیگه نمیتونن پرواز کنن. فرقی نمیکنه کجا باشم، انگار منم با این وجود که واقعا میخوام، دیگه نمیتونم پرواز کنم. فقط هی دور خودم میچرخم و به این فکر میکنم که ما هم «میتونستیم» گم بشیم توی آبی آسمون.
کل امشبو در تلاش بودم با نی توی پینا کولادام ادای جناب ANDRE با تاکباکس رو درارم =)🍹
Sorry that’s just how I flirt bro 🦙
هر بار که خوابت رو میبینم، همونطوری هستی که بودی؛ نه اونطوری که از دست رفتی. همون خندهها، شیطنتها، لجکردنها و کلهشقیها، همون شوخطبعی خاص خودت. گاهی حتی سوژه اصلی خوابم هم نیستی؛ خیلی کژوال و عادی توی پسزمینه خوابم میچرخی. همهچیز جوریه که انگار تو یه روز معمولی از شونزدهسالگیت، زمان متوقف شده و این سهسال و نیم اصلا نگذشته. و البته که این وضعیت کاملا رضایتبخشه…تا وقتی که بیدار میشم.











